Ημερολόγιο Συνόρων Απόκληροι της στρογγυλής θεάς

«ΜΕΓΑΛΩΣΑ σε πολυγαμική οικογένεια. Έχω σαράντα έξι αδέλφια και οκτώ μαμάδες. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτό παραξενεύονται πολύ. Για μένα ήταν κάτι το φυσιολογικό. Κάθε φορά που πάω στη Νιγηρία, αγοράζω δώρα για όλες τις μαμάδες μου. Με μεγάλωσαν με πολλή αγάπη. Η γενιά του πατέρα μου ήταν η τελευταία που εφάρμοσε την πολυγαμία. Η κοινωνική οργάνωση αλλάζει ραγδαία στη Νιγηρία και η πολυγαμία δεν ανταποκρίνεται πια στις νέες ανάγκες. Θεωρώ καλό οι κοινωνίες να ξέρουν να αλλάξουν. Ό,τι μένει ακίνητο αρρωσταίνει.

Ως σύζυγος, δεν θα φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου σε πολυγαμική οικογένεια. Εκτός των άλλων, μου το απαγορεύει η θρησκεία μου. Είμαι πεντηκοστιανή. Θεωρώ τη θρησκεία σημαντικό μέρος της ταυτότητάς μου. Έχω ζήσει την πολυγαμία ως παιδί, τη μονογαμία ως σύζυγος. Καμία από τις δύο δεν είναι τέλεια…

Ο πατέρας μου ήταν επιχειρηματίας. Εγώ σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο της πόλης Μπενίν. Μόλις τελείωσα το πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα. Ο Τζο ήταν τότε ποδοσφαιριστής στην ομάδα της πόλης μου και σε εκείνη της Εθνικής Νιγηρίας. Γνωριστήκαμε στο λύκειο και ερωτευτήκαμε στο πανεπιστήμιο. Ο Τζο είναι ο άνδρας της ζωής μου. Και η αιτία της ξενιτιάς μου. Είναι επίσης η αιτία γιατί απεχθάνομαι το ποδόσφαιρο, ενώ το λάτρευα κάποτε.

Από το μαγικό πράσινο χαλί, στις λαϊκές αγορές. Χωρίς χρήματα, μόνο με ελπίδα και πείσμα

Στον Πύργο
Ο Τζο ήρθε στην Ελλάδα το 1992 για να παίξει με την ομάδα του Πύργου. Ονειρευόταν να κάνει καριέρα στην Ευρώπη. Εδώ δεν ήταν όπως το περίμενε. Δεν του έδιναν τα χρήματα που είχαν συμφωνήσει στο συμβόλαιο. Δεν του έφτιαχναν τα χαρτιά. Εμένα δεν μου έλεγε τίποτα από όλα αυτά. Όσο πιο πολλά εμπόδια συναντούσε τόσο πιο πολύ πείσμωνε. Ύστερα από πέντε χρόνια ζήτησε να έρθω και εγώ στην Ελλάδα. Είχαμε τρία παιδιά τότε. Έφθασα στην Αθήνα μαζί με τα παιδιά το 1997. Και τότε τα είδα όλα: τα λεφτά που του χρωστούσαν, τις δυσκολίες με τα χαρτιά, τα ρατσιστικά μπινελίκια, σχεδόν σε κάθε αγώνα, από αντιπάλους και μη. Έβλεπα πως γκρεμιζόταν το όνειρό του. Τρόμαξα, αλλά αποφάσισα να τον στηρίξω μέχρι τέλους. Τότε σιχάθηκα το ποδόσφαιρο.

Όμηροι
Πρέπει να πω ότι πολλά παιδιά από τα μέρη μας που παίζουν σε ελληνικές ομάδες, τραβάνε τα ίδια. Δεν πληρώνονται, δεν τους φτιάχνουν τα χαρτιά. Τους έχουν σαν ομήρους. Έπρεπε πάντως να κρατηθώ όρθια. Είχα έρθει σε μια χώρα όπου δεν ήξερα τίποτα. Άρχισα να μαθαίνω ελληνικά, να φροντίζω τα παιδιά. Ευτυχώς, τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά με τα παιδιά στο σχολείο. Βοηθούσαν αρκετά και οι δάσκαλοι. Τους ευγνωμονώ. Περνούσαμε δύσκολα οικονομικά και η πρόοδος των παιδιών στο σχολείο ήταν μεγάλη παρηγοριά. Έτσι είναι για τον κάθε γονέα, ειδικά γι΄ αυτόν που είναι στην ξενιτιά.

Στην ξενιτιά δεν καταλαβαίνεις πώς περνούν τα χρόνια. Το ποδόσφαιρο έχει ημερομηνία λήξεως. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσαμε κυρίως με τα χρήματα του Τζο. Εγώ έκανα μόνο περιστασιακές δουλειές, γιατί τα παιδιά ήταν μικρά και χρειάζονταν φροντίδα. Το 2000 γεννήσαμε το τέταρτο παιδί μας, τον Εμμανουήλ. Ο Τζο σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 2002. Του χρωστούσαν αρκετά χρήματα που ποτέ δεν πήρε. Δεν είχαμε όμως την πολυτέλεια να κλαίμε πάνω στα ερείπια. Έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάναμε. Για να γυρίσουμε στη Νιγηρία ήταν αργά. Είχαμε χάσει τους δεσμούς μας εκεί πέρα. Για τα παιδιά μας η Νιγηρία ήταν σχεδόν μια ξένη χώρα. Εδώ μεγάλωσαν, σπούδασαν, έκαναν τις παρέες τους.

Μικροπωλητές…
Είχαμε κάποιους γνωστούς μικροπωλητές που μας έδωσαν την ιδέα. Αποφασίσαμε να γίνουμε μικροπωλητές στις λαϊκές αγορές. Βγάλαμε τις άδειες, αφού συμπληρώναμε όλα τα κριτήρια που απαιτούσε ο νόμος. Αρχίσαμε μια νέα ζωή. Αν και πολύ κουραστική δουλειά, δεν τα πηγαίναμε άσχημα. Τα παιδιά μεγάλωναν. Η κόρη μου, η Στρέιση, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο, στην Ιατρική Σχολή. Εγώ και ο Τζο είχαμε ξεχάσει οριστικά τα όνειρα που κάναμε στη Νιγηρία. Αλλά έτσι είναι η ζωή».


«Ζητώ να με αφήσουν να δουλέψω»

«ΜΟΛΙΣ ΕΙΧΑΜΕ βάλει τα πράγματα σε μια τάξη ήρθαν τα πάνω κάτω.

Πέρσι κυκλοφόρησε ένας νόμος που απαγόρευσε στους μετανάστες να είναι μικροπωλητές. Μόνο οι Έλληνες πολίτες έχουν τέτοιο δικαίωμα. Εκατοντάδες οικογένειες μεταναστών βρεθήκαμε στον αέρα. Επί μήνες τώρα έχουμε γίνει μπαλάκι ανάμεσα στον δήμο και στο υπουργείο Ανάπτυξης χωρίς να βρεθεί καμία λύση. Μας έβγαλαν στην παρανομία. Με απλά λόγια μάς λένε να πεθάνουμε.

Εάν σε πιάσει η αστυνομία τώρα, το λιγότερο είναι ένα γερό πρόστιμο. Θα είσαι τυχερός εάν δεν φας το ξύλο της αρκούδας. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε άλλη δουλειά. Μας το απαγορεύει ο νόμος, επειδή έχουμε άδεια παραμονής και εργασίας ως ανεξάρτητοι επαγγελματίες. Πράγμα που σημαίνει ότι του χρόνου δεν θα μας ανανεώσουν τις άδειες. Σκέτο τρελοκομείο.

Νιώθω ταπεινωμένη
Δεν ζητώ δουλειά από το κράτος.

Ζητώ να με αφήσουν να δουλέψω. Ζω στην Ελλάδα τόσα χρόνια. Από την αρχή είμαι εδώ με νόμιμα χαρτιά, πληρώνω φόρους, πληρώνω παράβολα για την παραμονή μου και των παιδιών μου, πληρώνω δημοτικά τέλη. Πληρώνω ό,τι πληρώνει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας και πολλά περισσότερα και με πετάνε στον δρόμο σαν άχρηστο αντικείμενο.

Τι λένε τα παιδιά μου για αυτά;

Βλέποντας το τι τραβάμε εμείς έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται ποιο είναι το μέλλον τους. Τα παιδιά μου τη νιώθουν σαν δική τους αυτή τη χώρα. Εγώ και ο Τζο μια μέρα μπορεί να γυρίσουμε πίσω στη Νιγηρία. Για τα παιδιά μας δεν υπάρχει επιστροφή. Ο μικρότερος γιος μου, ο Εμμανουήλ, γεννήθηκε εδώ. Και δεν έχει ένα πιστοποιητικό γεννήσεως. Είναι άπατρις. Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ. Θα γίνουν ποτέ τα παιδιά μου Έλληνες πολίτες; Ή θα είναι μια ζωή ξένοι, μετανάστες, χωρίς το δικαίωμα να είναι έστω και μικροπωλητές; Για να είμαι ειλικρινής ανησυχώ πολύ.

Η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ αλλά έχω την εντύπωση ότι κάποιοι θέλουν να τη χωρίζουν σε δύο κοινωνίες, σε Έλληνες και ξένους. Μπορεί αυτό να τους βοηθά να μαζέψουν μια χούφτα ψήφους, κάνουν όμως μεγάλη ζημιά στην Ελλάδα. Τι σκέφτομαι να κάνω για το μέλλον; Αυτό που έκανα πάντα. Να ελπίζω, να πιστεύω και να μην τα βάλω κάτω…».