[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τακτές ημερομηνίες, τακτές διαφυγές…

Τώρα που επιστρέψαμε και από τις διακοπές του Πάσχα και ο καιρός μάς επιτρέπει να σκεφτούμε ωραία πράγματα, δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε να μετράμε τις μέρες για τις επόμενες. Κάτι σχεδόν αυτονόητο για τον καθένα μας, γιατί έτσι μάθαμε να μετράμε τον χρόνο από τότε που κάναμε φου στα πρώτα μας έξι κεράκια και μας χειροκρότησαν οι συμμαθητές μας. Ένα σχολείο μάς έμαθε τα πρώτα γράμματα, ένα σχολείο μάς έμαθε να μετράμε και τα διαστήματα διαφυγής που δικαιούμαστε για να αρχίσουμε κι εμείς να μπαίνουμε σιγά σιγά στη σειρά και να μετράμε τη ζωή «όπως πρέπει».

Πάντοτε είχα την υποψία ότι οι άνθρωποι μοιάζουν κατά βάθος- μοιάζουν τόσο που είναι φοβιστικό γιατί τα πάντα είναι προβλέψιμα. Από την άλλη, λίγο να το σκεφτείς το θέμα πιο προσεκτικά, βλέπεις ότι τη λαβυρινθώδη και απρόβλεπτη ζωή μας τείνoυμε να την ξορκίζουμε με τέτοιου είδους «βεβαιότητες», τακτές ημερομηνίες για τακτές διαφυγές, να ξέρουμε ότι έχουμε να περιμένουμε κάτι, να μπορούμε να χαρούμε τουλάχιστον το στάδιο της αναμονής, Θα μου πεις, σιγά την ανακάλυψη (κυρία μου). Σίγουρα κάπως έτσι είναι τα πράγματα, μετράμε τον χρόνο όπως μας έμαθαν να τον μετράμε, τον χωρίζουμε σε… εορτάς και πανηγύρεις, διακοπές και προετοιμασίες διακοπών- ποιο είναι το πρόβλημα δηλαδή; Κανένα, λέω εγώ- που πάντα έχω διάθεση για αμπελοφιλοσοφίες. Κανένα, πέρα από το γεγονός ότι με αυτό τον τρόπο είναι σαν να θέλουμε να αποδυναμώσουμε το παρόν, να ξεφορτωνόμαστε τον χρόνο μια ώρα αρχύτερα, να τρέχει η άσφαλτος κάτω απ΄ τα πόδια μας, να κυλάει η άμμος έξω από την κλεψύδρα- μέχρι να σκουντουφλήσουμε μία ωραία πρωία στις γόβες της κόρης μας, που έφτασαν αίφνης στο νούμερο 39 (και δεν μιλάω για τη δική μου). Τελικά, είναι κάτι τέτοιες ασήμαντες στιγμές, κάτι ασήμαντες ερωτήσεις που κάνει το παιδί (πόσο απέχει το καλοκαίρι;) και λες και γίνεται ένα τσαφ στις συνδέσεις των νευρώνων σου και βλέπεις (με την ψυχή όμως) το αυτονόητο: Διακοπές και επόμενες διακοπές, καλοκαίρια που πέρασαν, ο χρόνος που όσο μεγαλώνεις βιάζεται και από γιορτή σε γιορτή οι μέρες τρέχουν και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προγραμματίσεις την επόμενη- λες και το συμβόλαιο σού έχει τάξει κάτι που θα το πάρεις μετά.