Το Πνεύμα του Τόνου

Το πεύμα του τόνου  Γλισίνες

Αθησαύριστη και εξόριστη η λέξη από τα περισσότερα λεξικά.

Γλισίνα και γλιτσίνα, λοιπόν. Στα παλιά χρόνια η λέξη άρχιζε με ύψιλον. Αναρριχητικό φυτό.

Στον κήπο της αγγλικής πρεσβείας, επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, οι εξαίσιες μοβ γλισίνες έχουν κατακυριεύσει ένα τεράστιο κυπαρίσσι και ολόκληρο, ιδίως τις βραδινές ώρες, λάμπει σαν ουράνιος πολυέλαιος.

Δυστυχώς αυτά τα μοβ τσαμπιά, όμοια με σταφύλια, δεν μπορείς να τα βάλεις σε βάζο.

Μαραίνονται γρήγορα. Ίσως γι΄ αυτό δεν τα βλέπω στα ανθοπωλεία. Γλισίνες όμως βλέπω και σ΄ άλλες γειτονιές.

Διατηρούνται περισσότερο από μήνα και συνοδεύουν με το θαυμάσιο χρώμα τους τη θλίψη και το πένθος της Μεγάλης Εβδομάδος.

Βέβαια, τέτοιες μέρες, οι οποίες απαθανατίστηκαν έξοχα στα δημοτικά τραγούδια, στις λαϊκές παραδόσεις και στην πεζογραφία μας, πρέπει κανείς να τις απολαύσει στην πατρίδα του, στο χωριό του, στο λίκνο άλλων καιρών, εκεί που αλλιώς χτυπούν οι καμπάνες και αλλιώς μιλάει ο αέρας ανάμεσα στα δέντρα.

Εκεί κοντά ενεδρεύουν και οι γλισίνες, είτε σε εισόδους καφενείων είτε ξεφυτρώνουν από ερείπια και απογειώνουν τους γκρεμισμένους τοίχους σε έργα τέχνης. Εκεί κοντά ενεδρεύουν και οι σκιές των παλαιών, αφανών ηρώων του ΄21, που βλέπουν τις κουρσάρες και τα 4Χ4, και αναρωτιούνται τι σόι ελευθερία θα φέρουν τέτοια πολεμικά άρματα! Καλή Ανάσταση!