Κολοκοτρώνης- Ροβεσπιέρος: 1-0

Σε 20 σελίδες παρουσιάζει τα γεγονότα της Επανάστασης του ΄21 το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, που έχει προκαλέσει κύμα αντιδράσεων- εκτός των άλλων επειδή «αφιερώνει λίγο χώρο για ένα τόσο σημαντικό ιστορικό γεγονός». Ωστόσο, στο αντίστοιχο γαλλικό βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού, το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός της νεώτερης γαλλικής- και παγκόσμιας- Ιστορίας, η Γαλλική Επανάσταση, παρουσιάζεται μόλις σε 6 σελίδες. Οι αντιδράσεις στη Γαλλία όμως ήταν μηδαμινές.

Ηπαραπάνω διαφορά είναι μία από τις ελάχιστες ανάμεσα στα δύο βιβλία της Ιστορίας. Όχι μόνο το γαλλικό αλλά και το αντίστοιχο αγγλικό, ιταλικό, ακόμη και το μαροκινό και τουρκοκυπριακό βιβλίο Ιστορίας παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες με το «αφορισμένο» ελληνικό!

Οι περισσότερες χώρες- κυρίως στην Ευρώπη- έχουν υιοθετήσει έναν πιο «μοντέρνο» τρόπο γραφής των ιστορικών βιβλίων, με κείμενα μικρά και όχι αφηγηματικού χαρακτήρα, με πολλές εικόνες,

ΙΔΙΑ ΜΕΘΟΔΟΣ

Όλα τα σύγχρονα σχολικά εγχειρίδια ακολουθούν την ίδια μέθοδο διδασκαλίας, με μικρά κείμενα και πολλές εικόνες

φωτογραφίες και γραφήματα, κείμενα από ιστορικές πηγές, χάρτες και γλωσσάρια ιστορικών όρων, αλλά και ερωτήσεις.

Αυτό δείχνει μελέτη- χαρτογράφηση των σχολικών βιβλίων που διδάσκονται οι μαθητές σε άλλες χώρες και την οποία παρουσιάζουν σήμερα «ΤΑΝΕΑ». Η χαρτογράφηση των ξένων εγχειριδίων έγινε από την καθηγήτρια κ. Μαρία Ρεπούση, επιστημονική υπεύθυνη της συγγραφής του ελληνικού βιβλίου Ιστορίας. Σημειώνεται πάντως ότι τα περισσότερα ξένα βιβλία Ιστορίας έχουν αλλάξει στυλ και φιλοσοφία εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, χωρίς αυτό να έχει γίνει αντικείμενο «ιδεολογικού» χαρακτήρα αντιπαραθέσεων.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και το τουρκοκυπριακό βιβλίο Ιστορίας άλλαξε μορφή νωρίτερα σε σύγκριση με το ελληνικό και μπήκε στα σχολεία το 2004. Περιλαμβάνει μάλιστα φωτογραφίες του Μακάριου και του πραξικοπηματία Σαμψών, με αποτέλεσμα να προκληθούν ιδιαίτερες αντιδράσεις στα κατεχόμενα.

Οι ομοιότητες
Όπως και στο ελληνικό βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού, οι ξένοι μαθητές αντλούν πληροφορίες από πηγές- είναι σε ξεχωριστά πλαίσια και διαφορετικού χρώματος για να είναι πιο ελκυστικά τα κείμενα-, πίνακες και γραφήματα με τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα, καθώς και από πολλές εικόνες. Επίσης, στα ξένα βιβλία υπάρχουν τα αντίστοιχα γλωσσάρια- lexique στο γαλλικό βιβλίο- ιστορικών όρων.

Όπως σημειώνει η κ. Ρεπούση, «η ύλη παρουσιάζεται πια όχι μόνο μέσα από το κείμενο αλλά και μέσα από τις εικόνες. Γίνεται δηλαδή… αφήγηση και μέσα από την εικόνα. Έτσι τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν πληροφορίες και να μάθουν Ιστορία και από εκεί». Ωστόσο, όπως προσθέτει η ιστορικός και συγγραφέας του ελληνικού βιβλίου Ιστορίας, «δεν καταλήξαμε σε αυτή τη μορφή του βιβλίου επειδή μιμούμαστε τα ξένα εγχειρίδια. Ακολουθούμε τις σύγχρονες επιστημονικές προδιαγραφές διδακτικής της Ιστορίας, ώστε τα βιβλία να είναι πιο φιλικά και ελκυστικά για τους μαθητές».