Προσπερνούν τον νόμο Γιαννάκου

Επιχείρηση «ξήλωμα» του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια ετοιμάζουν τώρα οι συνδικαλιστές πανεπιστημιακοί, ώστε μετά τις εορτές του Πάσχα να αρχίσουν και πάλι, μαζί με τους φοιτητές, την αντίστασή τους μέσα στα ανοικτά πλέον πανεπιστήμια.

Η συνδικαλιστική ηγεσία των πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) αξιοποιεί τις ημέρες των εορτών του Πάσχα προκειμένου να προτείνει στα ιδρύματα συγκεκριμένους τρόπους και κατευθύνσεις μη εφαρμογής του νέου νόμου στην πράξη, ούτως ώστε να μην εμφανισθούν τα πανεπιστήμια να αρνούνται να τον εφαρμόσουν με το «έτσι θέλω», αλλά να εντοπίσουν σημεία του που αντιβαίνουν σε συνταγματικές διατάξεις και άλλους νόμους.

Για παράδειγμα, λέει στα «ΝΕΑ» ο αντιπρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ κ. Ι. Μαΐστρος, τα τετραετή συμβόλαια θα μπορούσαν να μην υπογραφούν· αλλά αν η Πολιτεία επιχειρήσει να διακόψει τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ που δεν τα εφαρμόζουν, οι πανεπιστημιακοί θα προσφύγουν στα δικαστήρια βάσει της συνταγματικής πρόβλεψης για υποχρέωση του κράτους να επιχορηγεί τα ιδρύματα. Επίσης αν κληθούν τα ΑΕΙ να υιοθετήσουν Εσωτερικούς Κανονισμούς βάσει του «Προτύπου Κανονισμού», που θα δημιουργήσει το υπουργείο, οι πανεπιστημιακοί θα αντιδράσουν με προσφυγές τονίζοντας ότι θίγεται το Αυτοδιοίκητο των ιδρυμάτων.

Το ίδιο θα κάνουν και για το θέμα της αιώνιας φοίτησης. Καλούν τα πανεπιστήμια να μην εφαρμόσουν το προβλεπόμενο όριο ανώτατου χρόνου φοίτησης και, αν οχληθούν από το υπουργείο, να επικαλεσθούν το Αυτοδιοίκητο. Όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο, τέλος, η ΠΟΣΔΕΠ καλεί τα ιδρύματα να ορίσουν όλους τους χώρους των πανεπιστημίων ως χώρους ασύλου και όχι μόνο εκείνους όπου γίνεται διδασκαλία και έρευνα.

Κινητοποιήσεις
Οι φοιτητές από την πλευρά τους, που αυτήν την εβδομάδα έχουν διακόψει πλέον τις καταλήψεις στις περισσότερες Σχολές, προειδοποιούν ότι θα επανέλθουν στις κινητοποιήσεις από τις 16 Απριλίου με νέα μορφή. Θα κλείνουν δρόμους, θα συνεχίσουν τα συλλαλητήρια και θα ενημερώνουν τους πολίτες για τους λόγους της κινητοποίησής τους.


Άδειες άσκησης επαγγέλματος σε γιατρούς με πτυχία Βουλγαρίας- Ρουμανίας

ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ βάζει για ακόμη μία φορά την κυβέρνηση ο Συνήγορος του Πολίτη, καταγγέλλοντας πως αγνοεί τις κοινοτικές επιταγές και δεν χορηγεί άδειες άσκησης επαγγέλματος σε γιατρούς με πτυχία από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Το υπουργείο Υγείας δεν έχει προχωρήσει ακόμη σε νομοθετική ρύθμιση για την ενσωμάτωση της σχετικής οδηγίας. Αντιθέτως, και παρά τις επισημάνσεις του Συνηγόρου για επιτάχυνση των διαδικασιών ενσωμάτωσης, το υπουργείο Υγείας επέλεξε να στείλει εγκύκλιο προς τις Διευθύνσεις των νομαρχιών- αρμόδιες για την έκδοση άδειας άσκησης επαγγέλματος- με την οποία τις προτρέπει να μη δέχονται ούτε καν δικαιολογητικά από κατόχους πτυχίων ιατρικής της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, μέχρι την έκδοση της ρύθμισης.


[ ΓΝΩΜΗ ] Το τρίτο κύμα ευτελισμού του δημόσιου πανεπιστημίου

Για πολλά χρόνια τώρα ζούμε μια διαδικασία ευτελισμού του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου που συντελείται κατά κύματα. Το πρώτο κύμα προκλήθηκε από τη συντεχνιακή μεθερμήνευση του αρχικού νόμου πλαισίου σε σύστημα ακυβερνησίας των ιδρυμάτων. Το δεύτερο κύμα ολοκληρώθηκε προσφάτως με τη βίαιη αναστολή της λειτουργίας τους εν ονόματι μιας αυτοκτονικής επαναστατικής γυμναστικής. Τώρα ήλθε η σειρά του τρίτου- και φαρμακερού- κύματος που έχει τη μορφή της διοικητικής/ συνδικαλιστικής λύσης των τεράστιων παιδαγωγικών ζητημάτων που τα δύο προηγούμενα κύματα δημιούργησαν. Η κορυφή του τρίτου κύματος είναι η συνδυασμένη διαβεβαίωση της ΠΟΣΔΕΠ, των φοιτητικών Συντονιστικών και αρκετών πρυτανικών αρχών, ότι ο χαμένος εκπαιδευτικός χρόνος θα καλυφθεί με διάφορα χρονικά μαγειρέματα ώστε να μη χαθούν εξεταστικές περίοδοι. Έτσι αμφισβητείται ευθέως η αυτονομία της παιδαγωγικής ως μεθοδολογίας για την οργάνωση της σχέσης των φοιτητών με την εκπαιδευτική Αlta Μater τους. Η παιδαγωγική μεταλλάσσεται σε μπακαλική συντεχνιακών μαγειρεμάτων.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι πρώτοι διδάξαντες αυτή την παιδαγωγική σολομωνική υπήρξαν οι οργανώσεις και διοικήσεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο πρόσφατο παρελθόν. Έτσι έχουμε μια καθολίκευση της πρακτικής που λέει ότι η εκπαιδευτική διαδικασία είναι άσχετη από κάθε χρονισμό και αποσυνδεδεμένη από κάθε παιδαγωγική μεθοδογία. Σύμφωνα με τη νέα αυτή «θεωρία», ο μαθητής ή φοιτητής, μπορεί να μάθει τα ίδια πράγματα είτε σε τέσσερις μήνες είτε εν ανάγκη και σε μία εβδομάδα. Μπορεί να σπουδάσει είτε μέσα στη τάξη, είτε στο σπίτι, είτε εν ανάγκη και στον δρόμο. Μπορεί να βιώσει την παιδαγωγική επίδραση είτε με τον καθηγητή στην έδρα, είτε με τον καθηγητή στον δρόμο, ή ακόμη και απόντα, όταν βολεύει. Εκείνο που μένει αμετακίνητο είναι το χρονικό σημείο της εξέτασης που μπορεί να ορίζεται κάθε φορά με διοικητικές συμφωνίες ύστερα από διαπραγμάτευση μεταξύ συνδικαλιστών. Όχι μεταξύ παιδαγωγών. Οι συνδικαλιστές, επομένως, αναδεικνύονται ως οι κατ΄ εξοχήν υπεύθυνοι της εκπαιδευτικής λειτουργίας σχολείων και πανεπιστημίων. Τι άλλο θα περίμενε κανείς για να συμπεράνει ότι βρισκόμαστε μπροστά στην ολοκληρωτική ανατροπή κάθε έννοιας εκπαίδευσης και παιδαγωγικής λειτουργίας;

Η πολιτική – εν τέλει και κοινωνική- ανοχή που φαίνεται να εξασφαλίζει αυτό το τρίτο κύμα ευτελισμού της εκπαιδευτικής λειτουργίας αποτελεί το επιστέγασμα μιας εκφυλιστικής διολίσθησης από την ουσιαστική εκπαίδευση στη διανομή κενών προνομιακών τίτλων θέσεως (position status). Το ελαφρό τραγούδι έχει προηγηθεί στην πιστοποίηση αυτής της μετάλλαξης με το γνωστό τραγούδι της Ρίτας που βάζει το πτυχίο της στο κάδρο για να το κρεμάσει στον τοίχο. Αδιάφορα αν ακόμη και οι τίτλοι αυτοί, υπό αυτή την ιδιότητά τους, ευτελίζονται ραγδαία λόγω πληθωρισμού τους σε σχέση με την προσφορά απασχόλησης. Μέχρι πότε θα εθελοτυφλούμε μπροστά στο ανατρεπτικό αυτό φαινόμενο;

Το τρίτο κύμα, δυστυχώς αποτελεί ήδη διεθνή τάση κυρίως στον Τρίτο Κόσμο, αλλά όχι μόνο. Αρκετοί κοινωνιολόγοι της εκπαίδευσης μιλούν πλέον για την «λουμπενοποίηση» (περιθωριοποίηση, θα έλεγα στα ελληνικά) της νέας ιντελιγκέντσιας που απειλεί τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής. Όλο και περισσότεροι νέοι κάνουν χρήση της «κοινωνικής» παραμέτρου της εκπαιδευτικής πολιτικής που ευνοεί τη μαζοποίηση των πανεπιστημίων, χωρίς να δείχνουν είτε διάθεση είτε ικανότητα για να σπουδάσουν ουσιαστικά. Έτσι, παράγονται στρατιές αλλοτριωμένων νέων που πιστεύουν ότι έχουν την ταυτότητα του διανοουμένου (μορφωμένου) αλλά αδυνατούν να ενταχθούν κοινωνικά και οικονομικά σε πεδίο αντίστοιχο προς τις προσδοκίες του τίτλου που έχουν κρεμασμένο στον τοίχο του δωματίου τους. Σε αυτές τις μάζες των περιθωριοποιημένων «προνομιούχων» νέων, ανθούν πλέον οι ιδεολογικοί και πολιτικοί ανορθολογισμοί. Με απλούστατα λόγια, εκκολάπτονται τα νέα αυγά των φιδιών. Από αυτές τις μάζες θα στελεχωθεί στη συνέχεια η Δημόσια Διοίκηση και ένα μεγάλο μέρος του λειτουργικού μηχανισμού των σύγχρονων κοινωνιών. Έτσι θα έχουμε μια ιδιότυπη νέα ιντελιγκέντσια γαλβανισμένη στην περιθωριοποίηση, μάλλον στα νάματα της κοινωνικής ευθύνης και δημιουργικότητας. Νομίζω ότι είναι καιρός η πανεπιστημιακή κοινότητα να αντιληφθεί ότι αυτό είναι πλέον το κυρίαρχο ζήτημα και να εγκύψει σε αυτό με υπευθυνότητα. Ο Κώστας Μαν. Σοφούλης είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου