Νέοι δικηγόροι σε «μαύρη εργασία»

Το παιδί για όλες τις δουλειές γίνεται, κατά κανόνα, ο νέος δικηγόρος που αποφασίζει να συνεργαστεί με μία δικηγορική εταιρεία ή ένα μεγάλο γραφείο. «Όσο πλούσιο και αν είναι το βιογραφικό του, με σπουδές- ακόμα και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού- σε εξειδικευμένους κλάδους Δικαίου, στα καθήκοντά του περιλαμβάνονται και άλλες εργασίες.

Και χρέη τηλεφωνητή θα κάνει και λογαριασμούς ΔΕΗ και ΟΤΕ θα πάει να πληρώσει. Οι οικονομικές απολαβές για το σύνολο των παρεχόμενων εργασιών πολύ σπάνια ξεπερνά τα 850 ευρώ τον μήνα».

Η μαρτυρία δύο νέων δικηγόρων αποτυπώνει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν βγαίνοντας στην αγορά. Η Χρυσάνθη Αδαμακοπούλου και ο Δημήτρης Πλευράκης, οι οποίοι- όπως χιλιάδες συνάδελφοί τους- βρίσκονται στην αρχή της σταδιοδρομίας τους, κρίνοντας από όσα οι ίδιοι αλλά και συνομήλικοι συνάδελφοί τους ζουν καθημερινά, συμφωνούν πως «η δικηγορία είναι 9/10 περπάτημα και 1/10 μυαλό».

Η Χρυσάνθη Αδαμακοπούλου μιλάει για «μαύρη εργασία», ενώ ο Δ. Πλευράκης περιγράφει το δίλημμα που αντιμετώπισε και ο ίδιος: «Να γίνω είλωτας σε κάποιο μεγάλο γραφείο ή να προσπαθήσω να κάνω κάτι μόνος μου».

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΠΟΛΑΒΕΣ

πολύ σπάνια ξεπερνούν τα 850 ευρώ τον μήνα και πολλές φορές στα καθήκοντά τους περιλαμβάνονται ακόμα και χρέη τηλεφωνητή

Γνώρισα και τον ηλικιακό ρατσισμό από συναδέλφους και δικαστικούς υπαλλήλους

«ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥΣ της δικηγορίας έχει αναπτυχθεί “μαύρη εργασία”», λέει η Χρυσάνθη Αδαμακοπούλου, η οποία δεν χρειάστηκε στο ξεκίνημά της πριν από τέσσερα χρόνια να χτυπήσει την πόρτα κάποιου δικηγορικού γραφείου, καθώς από την αρχή συνεργάστηκε με τον πατέρα της, ο οποίος είναι δικηγόρος.

«Όταν μπήκα στη δουλειά αυτή ήξερα πώς δουλεύει ένα δικηγορικό γραφείο. Είχα συνειδητοποιήσει ότι οι δημόσιες σχέσεις είναι απαραίτητο συστατικό της δουλειάς μας, γιατί ο πελάτης αν δεν σε μάθει δεν θα έρθει να σου αναθέσει την υπόθεσή του. Αυτό που δεν ήξερα όμως, ήταν ο αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ των συναδέλφων».

«Οι ατελείωτες ώρες αναμονής στα δικαστήρια, οι τεράστιες ουρές για να βγει μία φωτοτυπία, ο ηλικιακός ρατσισμός από συναδέλφους και δικαστικούς υπαλλήλους απέναντι σε νέους δικηγόρους, όπως εγώ, είναι μέρος της καθημερινότητάς μου. Εκείνο όμως που μπορεί να σε διώξει από το επάγγελμα του δικηγόρου είναι το οικονομικό. Η συνηθισμένη αμοιβή για ένα νέο δικηγόρο, ο οποίος συνεργάζεται με ένα μεγάλο γραφείο είναι περίπου 850 ευρώ τον μήνα, ενώ στα μικρότερα γραφεία κυμαίνεται γύρω στα 600 ευρώ. Οι μισθοί που εισπράττει ο δικηγόρος δεν είναι 14, αλλά 12 κάθε χρόνο. Και αυτό γιατί εκ του νόμου δεν είναι υπάλληλος, αλλά λειτουργός, με αποτέλεσμα να χάνει τα προνόμια των υπαλλήλων», λέει η Χρυσάνθη Αδαμακοπούλου.

Όσο για τα ωράριά της, είναι εξίσου εξαντλητικά με άλλων συναδέλφων της που εργάζονται σε μεγαλύτερα γραφεία. Η διαφορά είναι ότι «εγώ θα δουλέψω παραπάνω για εμένα και την υπόθεση που μου έχει εμπιστευθεί προσωπικά ο εντολέας μου, ενώ ένας συνάδελφός μου, που συνεργάζεται με μεγάλο γραφείο, μπορεί να έχει κάνει το μεγαλύτερο μέρος της προετοιμασίας για μία δικογραφία και να μη γνωρίσει ποτέ τον πελάτη για τον οποίο δούλεψε».


Ανώμαλη προσγείωση από τα θρανία της Νομικής στα δικαστικά έδρανα

«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ δέχθηκα μία πρόταση να συνεργαστώ με ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο. Είπα όχι γιατί γνωρίζω καλά τι θα σήμαινε αυτό. Ξέρω πολύ καλά από φίλους μου, που εργάζονται σε τέτοια γραφεία, πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί. Βρέθηκα και εγώ μπροστά στο δίλημμα που έχουν βρεθεί πολλοί δικηγόροι: Αν θα συνεχίσω μόνος μου ή αν θα γίνω… είλωτας σε μία μεγάλη εταιρεία. Υπάρχουν συνάδελφοι οι οποίοι πιστεύουν ότι πηγαίνοντας σε ένα τέτοιο γραφείο αποκτούν κοινωνικό στάτους. Η δικηγορία όμως δεν είναι είδος προς κατανάλωση, ούτε αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε life and style, λέει ο Δημ. Πλευράκης, ο οποίος έχει επιλέξει να συνεργάζεται με ένα γραφείο που έχει μεγαλύτερος συνάδελφός του διατηρώντας παράλληλα την αυτονομία του, ώστε να μπορεί να ασχολείται και με δικές του υποθέσεις.

«Για εμένα η δικηγορία ήταν όνειρο ζωής. Ήθελα να είμαι ο εκφραστής των πελατών μου και ο ιδεολογικός εκφραστής των πολιτών. Στην πράξη βλέπω ότι αυτό δύσκολα επιτυγχάνεται. Για να αντεπεξέλθω στις ανάγκες της δουλειάς αναγκάζομαι πολλές φορές να δουλεύω από νωρίς το πρωί μέχρι το βράδυ και πολλές φορές να παίρνω δουλειά για το σπίτι. Είναι οξύμωρο, αλλά εμείς που υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά δικαιώματα των άλλων δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τα δικά μας δικαιώματα», συμπληρώνει ο Δ. Πλευράκης, ο οποίος θεωρεί ότι η πορεία του από τα θρανία της Νομικής μέχρι τα έδρανα των δικαστηρίων ήταν σαν… ανώμαλη προσγείωση.