«Χρειαζόμαστε ρεαλισμό, όχι φαντασία και απόδραση»

O Ίαν Μακιούαν, ο δημοφιλέστερος και πιο επιτυχημένος Βρετανός συγγραφέας των τελευταίων ετών, πιστεύει πως «τα πάντα αποκτούν ενδιαφέρον όταν τα κοιτάζεις προσεκτικά». Και με βάση αυτό το πιστεύω γράφει τα μπεστ σέλερ του, τα οποία πωλούν το λιγότερο 200.000

αντίτυπα στη Βρετανία. Κεντρική ιδέα στο νέο του βιβλίο «Οn Chesil beach», όπως και σε κάθε του μυθιστόρημα, είναι η δύναμη μίας και μόνο στιγμής να αλλάξει τα πάντα στη ζωή ενός ανθρώπου.

Ο Μακιούαν χρησιμοποιεί τον ρεαλισμό στη δουλειά του. «Ο ρεαλισμός είναι αυτό που χρειάζεται ένας συγγραφέας, όχι η φαντασία ούτε η απόδραση από τον αληθινό κόσμο», λέει στην Jocelyn Ηurndall των «Sunday Τimes». Στα βιβλία του περιγράφει την πραγματικότητα των αναγνωστών του, αποκαλύπτει τη ζωή, τα προβλήματα και τους έρωτές τους- είναι ο καθρέφτης τους.

«Αυτό που πετυχαίνει ένα καλό μυθιστόρημα είναι να καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι είναι τόσο αληθινοί απέναντι στον εαυτό τους, όσο είσαι εσύ απέναντι στον δικό σου εαυτό. Κι αυτός είναι και ο πυρήνας της ηθικής: να κάνεις στους άλλους ό,τι θά ΄κανες στον εαυτό σου. Όλοι προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό του άλλου. Τα ψυχωσικά ή αυτιστικά άτομα, όμως, δεν έχουν την ικανότητα να διαβάσουν το μυαλό των άλλων. Μπορούν να έχουν αναπτυγμένη τη λογική τους σε τρομακτικό βαθμό, αλλά δεν έχουν συναισθηματικό δέσιμο. Όλοι οι υπόλοιποι ισορροπούμε πάνω σε μια ζυγαριά. Στη μία της άκρη βρίσκεται το αποκλειστικό κυνηγητό των προσωπικών μας και μόνο ενδιαφερόντων και στην άλλη η ακατανίκητη επιρροή που ασκεί πάνω μας η επίγνωση του τι σκέφτονται οι άλλοι».

Ο Μακιούαν ξεκίνησε να γράφει τη δεκαετία του ΄70 με ένα στυλ εντελώς διαφορετικό από το σημερινό του. Το γραπτό του τότε ήταν δωρικό και ψυχρό, επηρεασμένο από τον Φραντς Κάφκα και τον γαλλικό υπαρξισμό. «Τώρα, όταν βλέπω τέτοιο γραπτό βυθίζομαι σε θλίψη για την έλλειψη της παραμικρής φαντασίας. Αυτό που θέλω σήμερα να διαβάζω και να γράφω είναι ένας κόσμος πλούσιος σε λεπτομέρειες, γεμάτος χαρακτήρες. Μπορώ πια να βάλω περισσότερα στοιχεία του εαυτού μου, των εμπειριών μου και των συναισθημάτων μου στα βιβλία μου. Για παράδειγμα, και τη δεκαετία του ΄70 λάτρευα το ίδιο την αγγλική φύση. Τότε, όμως, δεν είχα την αυτοπεποίθηση ή την καθαρότητα για να συμπεριλάβω αυτές τις εικόνες στο κείμενό μου».