Γνώμη

Εδώ που φτάσαμε…

Ένα ολόκληρο τριήμερο διήρκεσε η διαμάχη ειδικών, «ειδημόνων», πολιτικών, αναλυτών κ.λπ. για την Εθνική. Απόψε όμως ήρθε η ώρα για ποδόσφαιρο στον αγωνιστικό χώρο και όχι στα κανάλια. Το παιχνίδι με τη Μάλτα είναι κρίσιμο βαθμολογικά, αλλά κάποιοι το έχουν μετατρέψει επίτηδες σε ντέρμπι για «να δώσουν απαντήσεις» σε όλους τους απίστους που τόλμησαν να ασκήσουν κριτική στον Ρεχάγκελ και τους παίκτες του.

Ποια είναι η πραγματική διάσταση αυτού του αγώνα; Ούτε μικρότερη ούτε μεγαλύτερη από αυτή ενός παιχνιδιού με μια ομάδα που θεωρείται (και είναι) κουκκίδα στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Αλλά και η Εθνική Ελλάδας δεν αποτελεί πλέον φόβητρο. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι εμείς ακόμη φέρουμε τον τίτλο των πρωταθλητών Ευρώπης, ενώ αυτοί, καθαροί ερασιτέχνες, πλην ενός, παίζουν για το κέφι τους. Εάν χάσουν απόψε, η ήττα θα είναι μια από τις πολλές που θα έχουν υποστεί. Εάν νικήσουν ή έρθουν ισόπαλοι θα έχουν να διηγούνται στα παιδιά και στα εγγόνια τους.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να υποτιμήσει ούτε να υπερεκτιμήσει τη Μάλτα. Η υπερεκτίμηση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την υποτίμηση, διότι δημιουργεί φόβο, πανικό, αναστολές.

Η νίκη είναι επιτακτική ανάγκη, έστω κι αν στην ουσία δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Οι αμφισβητίες θα εξακολουθούν να λοιδορούν τον Ότο και τους διεθνείς («σιγά την ομαδάρα που κερδίσατε») και οι υποστηρικτές θα επευφημούν κραυγάζοντας «να ποια είναι τα γέρικα λιοντάρια»!

Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε δηλαδή, αφού φτάσαμε στο σημείο να παίζουμε την πρόκριση με τη Μάλτα.