[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Επιλεκτική μνήμη και επιλεκτική… κρίση

O τσολιάς με τη σημαία παραμάσχαλα και το εθνικό αίσθημα στην «κορυφή» (… κανέλα θα έλεγα!), μάλλον, απογοητεύτηκε και με το παραπάνω το σαββατόβραδο. Ε, μα πήγε κι αυτός να βιώσει την αναμπουμπούλα της Επανάστασης του ΄21 και της εθνικής μας εορτής στο γήπεδο. Σαν το ματς να αποτελούσε κακέκτυπο version της Ιστορίας μας.

Σαν σε περίπτωση ήττας (τι περίπτωση, δηλαδή, περιπτωσάρα ήταν!) να παραμέναμε ακόμη σκλαβωμένοι. Ακραίες τάσεις (ευτυχώς, μόνο σε μια μικρή μερίδα φιλάθλων) φιλοπατρίας εντός ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου 90 μ. x 50 μ. Τέσσερα γκολ κόλλησαν στο δίχτυ του 7,5 μ. τέρματος. Η αναγωγή των φιλάθλων; Τα γκολ έγιναν οι «οχτροί» και τα 7,5 μ. ολόκληρη η Ελλάδα. Και όταν τελείωσε το μάθημα της σκληρής ιστορίας που εκτυλίχτηκε στον αγωνιστικό χώρο, τα ρίξαμε όλα στα βιβλία Ιστορίας… Με δάκρυα στα μάτια, κλάψαμε για την Ελλαδάρα μας και τον διασυρμό της.

Κατά τα άλλα, την επομένη τιμήσαμε με το εθνικό φρόνημα… κορώνα στο κεφάλι μας την εορτή μας. Και καλά κάναμε (μην παρεξηγηθώ κιόλας). Μόνο που τα παρατράγουδα συμβαίνουν και άνευ ποδοσφαιρικών και… άλλων αγώνων. Γιατί όταν η φούστα δεν κατεβαίνει με τίποτα τους 10 πόντους, όσο είναι και ύψος του τακουνιού, τότε η παρέλαση μοιάζει με το… «πάμε πλατεία». Κι όλα αυτά τα περί περηφάνιας για την αρχαία ελληνική παράδοση που χάρισε το φως του πολιτισμού σε όλον το κόσμο κι άλλα τέτοια, μάλλον τα «γράφουμε» ανά πάσα στιγμή και δευτερόλεπτο: το «μέτρον άριστον» έχει πάει περίπατο.

Και, τέλος πάντων, για να το λήξω αυτό το κεφάλαιο (τα αυτάκια μου δεν αντέχουν άλλους τηλεσχολιασμούς), αφήστε κι αυτόν τον Ότο στην ησυχία του επιτέλους! Μία τον κάνουμε θεό και μία τον «σταυρώνουμε». Εκτός από επιλεκτική μνήμη, έχουμε και επιλεκτική… κρίση.