[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

(ο αρθρογράφος,για την υπόθεση των ομολόγων των Ταμείων)

Όχι, το πρόβλημα πάει βαθιά.

Έγκειται ήδη σε εκείνο που είπε ενώπιον της Βουλής ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Παναγιώτης Θωμόπουλος για τη λαμπρή κομπίνα:

«Και αν ακόμη δεν ήταν παράνομο, θα έπρεπε να είναι»! Αυτή είναι η τραγωδία του εναγκαλισμού με το «νόμιμο» (γι΄ αυτό και ο υπουργός Απασχόλησης που «έστειλε πακέτο την υπόθεση στον Εισαγγελέα» περισσότερο ξεκάρφωμα παρά κάθαρση φέρνει): σε τέτοια ζητήματα, ποιος θα αποδείξει αύριο- ή, μάλλον, σε δέκα μήνες…- ζημία; Και ως προς τι; Και ποιος θα αποδείξει ότι υπήρχαν δεσμευτικές διαδικασίες που δεν τηρήθηκαν; Αλίμονο στη χώρα- Ελλάδα, εν προκειμένω- όπου, στη διαχείριση των κοινών, μόνο το παράνομο αποτελεί όριο! Και ο τρισάθλιος χειρισμός; Και η πονηρία; Και το παταγώδες λάθος;

Το βαρύτερο, όμως, είναι το άλλο- και γι΄ αυτό ας ξαναθυμηθούμε τις ημέρες Κοσκωτά: η διαχείριση των «φιλέτων» του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ήδη και του κοινωνικού τομέα: υπονομευόμενα Ταμεία την παραμονή ανοίγματος του Ασφαλιστικού) γίνεται με την πιο κοτζαμπάσικη λογική. Δικά μας παιδιά ανταμείβονται με προεδρίες και Δ.Σ., ενεργούν βάσει δικών μας νευμάτων (εντολές; ποιος μίλησε για εντολές), για το δικό μας το καλό- άλλωστε «εμείς» είμαστε το κράτος, η κοινωνία, ο λαός.

Τα ήθελε αλλιώς; Ας ψήφιζε αλλιώς!

(«Το Βήμα της Κυριακής»)