[ Δρόμοι ] Ο ήχος…

… ήταν εκκωφαντικός. Κομματάκια από σπασμένο τζάμι τινάζονταν παντού. Έπεφταν πάνω στο κρεβάτι που ήταν καθισμένος σαν διάφανη βροχή. Ο νους του Χάμιλτον Γουέντε έτρεξε αμέσως στις πολεμικές ζώνες που είχε επισκεφτεί ως πολεμικός ανταποκριτής. Όμως δεν βρισκόταν ούτε στο Κονγκό ούτε στη Βαγδάτη. Ήταν ένα ήσυχο κυριακάτικο πρωινό και βρισκόταν καθισμένος στο κρεβάτι του, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Λουσάκα, στη Ζάμπια, μια χώρα που δεν είχε ζήσει ποτέ πόλεμο.

Τα χέρια του…
… έτρεμαν. Πετάχτηκε όρθιος και είδε μπροστά του έναν αϊτό πεσμένο πάνω στο χαλί, με ανοιχτές φτερούγες, ανάμεσα στα θρυμματισμένα τζάμια. Τα μάτια του πουλιού τρεμόπαιζαν μισάνοιχτα, όπως και το ράμφος του, που θα μπορούσε να του ξεσκίσει το πρόσωπο και τα χέρια στη στιγμή, αν δοκίμαζε να το ζυγώσει. Ο Χάμιλτον δεν ήξερε τι να κάνει. Όμως έπρεπε να βιαστεί, προτού προλάβει να συνέρθει ο αϊτός. Έτρεξε κι άνοιξε την πόρτα του μπαλκονιού, για να μπορεί το πουλί να ξεφύγει από εκεί.

Ύστερα άρπαξε μια πετσέτα και πήγε κοντά. Σε όλο αυτό το διάστημα το πουλί ακολουθούσε τις κινήσεις του με τα καστανόχρωμα μάτια του, που τον κοίταζαν θυμωμένα- ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε ο Χάμιλτον- σαν να τον θεωρούσε υπεύθυνο για το κακό που το είχε βρει. Έσκυψε ανάμεσα στα σπασμένα τζάμια και τύλιξε τον αϊτό με την πετσέτα. Τον σήκωσε και τον κράτησε για λίγο στα χέρια του, νιώθοντας την ανάλαφρη ζεστασιά του. Το κεφάλι του στεκόταν ολόισιο.

Είχε αρχίσει να συνέρχεται. Με μια απαλή κίνηση, το άφησε ελεύθερο μέσα από το σπασμένο παράθυρο. Ο αϊτός άπλωσε τις φτερούγες του και πέταξε μακριά, ύστερα από μια σύντομη στάση στο πιο κοντινό δέντρο.

Κακό σημάδι…
… Έτσι είπαν στον Χάμιλτον οι άλλοι ένοικοι του ξενοδοχείου που τους διηγήθηκε το περιστατικό. «Κάτι κακό θα σε βρει». Ύστερα ανέλαβε ο ξενοδόχος. «Πρέπει να κάνω μια επιτόπια έρευνα», είπε. Ύστερα από κάμποση ώρα κάλεσε τον Χάμιλτον. Τον οδήγησε σε ένα δωμάτιο κοντά στο μαγειρείο και του έδειξε θριαμβευτικά ένα νεκρό περιστέρι. «Το βρήκαμε το πουλί!». «Όχι», του φώναξε ο Χάμιλτον κι άπλωσε τα χέρια του σαν φτερούγες για να γίνει πιο πειστικός. «Ήταν αϊτός. Ένας μεγάλος αϊτός». «Αυτό λέω κι εγώ», του εξήγησε ο ξενοδόχος. «Κυνηγούσε το περιστέρι. Έτσι έπεσαν και τα δυο πουλιά πάνω στα τζάμια». Το μυστήριο είχε λυθεί.

Το σημάδι…
… είχε αλλάξει. «Είναι καλό σημάδι», είπε αργότερα στον Χάμιλτον ο ξενοδόχος. «Το περιστέρι ήρθε κοντά σου για προστασία. Που πάει να πει πως είσαι καλός άνθρωπος». Φυσικά, ο Χάμιλτον δεν τόλμησε να του πει πως το περιστέρι ήταν εκείνο που είχε χάσει τη ζωή του, ενώ ο αϊτός είχε σωθεί, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες άνισες αναμετρήσεις (που ο πολεμικός ανταποκριτής έχει δει και έχει περιγράψει ώς τώρα στην καριέρα του πολλές).