«Κρίμα που μιλάμε τόσο λίγο για κουλτούρα»

«Δεν πήρα ποτέ τον εαυτό μου στα σοβαρά. Ήμουν απλώς ένας δημοσιογράφος που έκανε ερωτήσεις», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γάλλος ειδικός στο βιβλίο, Μπερνάρ Πιβό, που αρχίζει εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση
Ε λάχιστα γνώριζε έως πρόσφατα τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, ομολογεί από την αρχή. Ωστόσο γνώριζε από τις σπουδές του, τους αρχαίους τραγωδούς. «Διάβαζα και Χέμινγουεϊ και Στάινμπεγκ, αλλά υπήρχε ένας που αγαπούσα πολύ: ο Καζαντζάκης», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γάλλος δημοσιογράφος, ειδικός στις εκπομπές για το βιβλίο, Μπερνάρ Πιβό.

«Όταν πήγα στη “Figaro Littιraire”, τότε ενδιαφέρθηκα για τους Έλληνες ποιητές-κυρίως για τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και τον Ελύτη. Τους θεωρώ εξαιρετικούς. Ιδιαίτερα τον Σεφέρη. Όταν πήρε το Νόμπελ ήμουν ο μόνος ξένος δημοσιογράφος που του πήρε συνέντευξη. Ήρθα ειδικά στην Ελλάδα για αυτό. Έπειτα όταν πέρασα στην τηλεόραση η αλήθεια είναι πως διάβασα πολύ λίγο τους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς. Έδινα προτεραιότητα στους Γάλλους. Οι γνώσεις μου λοιπόν όσον αφορά τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία είναι λιγοστές. Αυξήθηκαν όμως φυσικά χάρη στην εκπομπή που έκανα για την ελληνική κρατική τηλεόραση».

Με τη σειρά εκπομπών «Από τη μεριά του Μπερνάρ», ο Πιβό επανέρχεται στα τηλεοπτικά δρώμενα από τα οποία είχε αποχωρήσει. Για σχεδόν δύο δεκαετίες παρουσίαζε την εκπομπή «Αpostrophes» (είχαν προηγηθεί οι «Chronique pour sourire» και «Οuvrez les guillemets»). Ύστερα από 1.500 εκπομπές σταμάτησε και τότε είχε αποφασίσει να μην ξανακάνει «ποτέ μα ποτέ πια τηλεόραση».

Πώς λοιπόν ο Γάλλος δημοσιογράφος δέχθηκε να κάνει εκπομπές για την ελληνική και όχι για κάποια άλλη τηλεόραση;- θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. «Μα μόνον η ελληνική τηλεόραση μού έκανε αυτήν την πρόταση. Όταν λέω σε Γάλλους για τις έξι εκπομπές που γυρίσαμε στη Γαλλία με Έλληνες συγγραφείς που μιλούν γαλλικά, τους κάνει μεγάλη εντύπωση».

Φαίνεται, από τα λεγόμενα του, πως ο κύκλος των εκπομπών θέλει να έχει και συνέχεια. «Εφόσον οι έξι πρώτες έχουν την τύχη να αρέσουν στο ελληνικό κοινό. Όλα είναι ανοιχτά, ας περιμένουμε όμως να δούμε τι θα γίνει με εκείνες που έχουμε γυρίσει». Από τις έξι αυτές εκπομπές θα παρουσιαστούν τα βιβλία των Τάκη Θεοδωρόπουλου, Πέτρου Μάρκαρη, Ανδρέα Στάικου, Βασίλη Αλεξάκη, Έρσης Σωτηροπούλου και Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ.

Γιατί αυτοί οι συγγραφείς και όχι κάποιοι άλλοι;

< ΙΝFΟ

Η εκπομπή «Από τη μεριά του Μπερνάρ» με τον Μπερνάρ Πιβό έχει πρεμιέρα απόψε (21.00, ΕΤ1) με πρώτο καλεσμένο τον Τάκη Θεοδωρόπουλο για το βιβλίο του «Το μυθιστόρημα του Ξενοφώντα».

Τα κριτήρια ήταν λοιπόν απλά: να κάνουμε εκπομπές με σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς που έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, που μιλούν οι ίδιοι γαλλικά, και να συγκεντρώσουμε γύρω τους είτε τον μεταφραστή είτε τον εκδότη, Έλληνα ή Γάλλο. Αυτό, αν και αναγκαστικά περιόριζε τον αριθμό, ήταν το βασικό κόνσεπτ της εκπομπής.

Τι διαφορετικό θα δεί ο Έλληνας τηλεθεατής στις εκπομπές σας; Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το ελληνικό κοινό θα δει έναν Γάλλο δημοσιογράφο, που δεν έχει τις ελληνικές ευαισθησίες, που δεν έχει την ελληνική κουλτούρα, την ίδια θρησκεία, να κάνει ερωτήσεις σε Έλληνες συγγραφείς. Νομίζω λοιπόν ότι θα υπάρχει στις ερωτήσεις μια πρωτοτυπία, ένας τρόπος προσέγγισης στον οποίο οι Έλληνες τηλεθεατές δεν είναι συνηθισμένοι. Θα δούνε λοιπόν εν δράσει έναν δημοσιογράφο ξένο προς την ελληνική κουλτούρα και γλώσσα που κάνει ερωτήσεις σε Έλληνες συγγραφείς, ενδεχομένως μη κάνοντας ερωτήσεις που θα έπρεπε να γίνουν αλλά κάνοντας και ερωτήσεις που το ελληνικό κοινό ίσως δεν θα σκεπτόταν.


«Διαβάζω 12-14 ώρες την ημέρα»

Ποιο είναι το συστατικό επιτυχίας των εκπομπών βιβλίου; Θα έλεγα ταυτόχρονα ο σεβασμός προς το έργο του συγγραφέα. Ποτέ μα ποτέ δεν πήρα συνέντευξη από συγγραφέα χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο του, η δική μου δουλειά πάνω σε αυτό το έργο. Κάθε φορά προετοίμαζα την εκπομπή σαν να ήταν ταινία, αφιέρωνα πολύ χρόνο. Διαβάζω 12-14 ώρες την ημέρα. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο, η δουλειά αυτή μού επέτρεπε να έχω την εμπιστοσύνη του κοινού, που έβλεπε ότι προετοίμαζα προσεκτικά κάθε εκπομπή, και την εμπιστοσύνη των συγγραφέων που ήξεραν πως είχα μπει στον κόπο να τους διαβάσω, να μελετήσω το έργο τους. Ο τρίτος λόγος είναι θα έλεγα ότι έπαιρνα πάντα τους συγγραφείς στα σοβαρά, δεν πήρα όμως ποτέ τον εαυτό μου στα σοβαρά, θεωρούσα πως ήμουν ένας δημοσιογράφος σαν όλους τους άλλους, που έκανε ερωτήσεις, δεν προσπαθούσα να γίνω βεντέτα, μπορεί σε κάποιο βαθμό να έγινα αλλά δεν προσπάθησα ποτέ να λάμψω εις βάρος των προσκεκλημένων μου.