[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος,για την επαπειλούμενη λειψυδρία)

Αν άλλαξε το κλίμα, αν καταρρίπτεται το ένα ανεπιθύμητο ρεκόρ μετά το άλλο («οι υψηλότερες θερμοκρασίες χειμωνιάτικα τα τελευταία πενήντα χρόνια», «οι λιγότερες βροχοπτώσεις την τελευταία τριακονταετία» κ.ο.κ.), δεν ευθύνεται το «κακό το ριζικό μας» ούτε «ο Θεός που μας μισεί». Κι αν στεγνώσαμε τον Πηνειό με την υπεράντληση, αν λεηλατήσαμε τον υδροφόρο ορίζοντα για να ποτίσουμε τις διψαλέες βαμβακοκαλλιέργειές μας, επειδή βλέπαμε μόνο μέχρι την επόμενη πενταετία, κι επειδή ουδείς από τους τύποις αρμοδίους είχε μεγαλύτερο ορίζοντα από τον δικό μας, και πάλι, η ευθύνη δεν είναι κάποιων τρίτων, κάποιων αοράτων. Στη γλώσσα των Ινδιάνων, όπως τουλάχιστον μας την έμαθαν τα κόμικς και τα γουέστερν, το «νερό που καίει» είναι το ουίσκι. Στη δική μας γλώσσα, το νερό που καίει, που μας καίει, είναι το νερό που λιγοστεύει εφιαλτικά, υποχρεώνοντάς μας να σκεφτούμε, έστω με μια αργοπορία που μας στερεί όπλα, ότι πρέπει να αλλάξουμε- και να αλλάξουμε τώρα. Όσο για την κυβερνητική οικολογική ευαισθησία που επιδείχθηκε τούτες τις μέρες, έχουμε ένα πικρό μέτρο για να ελέγξουμε την αλήθεια της: στην προ μηνών οικουμενική διάσκεψη του Ναϊρόμπι για το κλίμα, η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που δεν έστειλε ούτε υπουργό ούτε καν υφυπουργό. Πού να τρέχεις τώρα στα πουρνάρια…

(«Η Καθημερινή»)