ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ «Ξέχασαν» ότι ο αγωγός είναι ένα- ακόμη- έργο ΠΑΣΟΚ

Πήρα και μελέτησα τα κυβερνητικά μέτρα κατά της επαπειλούμενης λειψυδρίας. Διάβασα προσεκτικά και τον- τάχα μου, οικολογικόλόγο του Καραμανλή. Και κατέληξα, πως αν μιλάμε για πραγματικά μέτρα, κατά της ανομβρίας, πρέπει να περάσουμε σε άλλες μορφές… αγώνα. Πώς να το πω, αν θέλουμε να έχουμε αποτέλεσμα, να κάνουμε ό,τι και οι βροχοποιοί Ινδιάνοι. Να πιαστούμε έναν κύκλο και τραγουδώντας διάφορα σχετικά με βροχές, αστραπές, μπουμπουνητά και καταιγίδες τραγούδια να δημιουργήσουμε κλίμα… βροχερό. Ένα πρόχειρο ποτ πουρί που μου έρχεται στο μυαλό περιλαμβάνει τραγούδια όπως το «έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα» του Σαββόπουλου (γεια σου Νιόνιο), το «να πιάσει Θεέ μου μια βροχή/ μια καταιγίδα/ να λέω φταίει η βροχή που δε σε είδα» (Πασχάλης Τερζής, τεράστιος), «ένα βράδυ που ΄βρεχε/ που ΄βρεχε μονότονα», «πέφτουν της βροχής, οι στάλες», «βρέχει στη φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου», «βρέχει φωτιά στη στράτα μου», «η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου» (αυτό είναι Ζαμπέτας, καθαρόαιμος), «βρέξε Θεέ μου όσο θες/ μήπως δεν έβρεχες και χθες/ εμάς δεν μας πειράζει» και ούτω καθ΄ εξής. Μήπως και συγκινηθεί τελικά ο καιρός και ρίξει μερικές σταγόνες πάνω μας – και στα χωράφια…

(Συνθήματα του τύπου «μια βροχή σάς σώζει» απαγορεύονται διά ροπάλου.)

Για να μην ξεχνιόμαστε…
Δεν λέω, μια χαρά ήταν το (κυβερνητικό) πανηγύρι για τον αγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης. Και ταρατατζούμ είχε και φωτογραφίες και χειραψίες και διαχυτικότητα μεταξύ των ηγετών. Ωραία. Αν είχε και μνήμη, από πλευράς, κυβέρνησης, θα ήταν ακόμη καλύτερα. Γιατί έτσι όπως τα είπε τα πράγματα ο Καραμανλής, και τα προώθησε η κυβερνητική προπαγάνδα, όπου μπορούσε, κοντέψαμε να ξεχάσουμε ότι αυτό το έργο «μακράς πνοής», «οικονομικής ανάσας», «μεγάλης στρατηγικής σημασίας», που «αλλάζει τον ενεργειακό χάρτη της γης» (έλεος, παλικάρια, θα μας εξοντώσετε), είναι ένα- ακόμη- έργο ΠΑΣΟΚ! Του Ανδρέα Παπανδρέου συγκεκριμένα. Εκείνος το άρχισε, ο Παπούλιας ήταν ο υπουργός Εξωτερικών που υπέγραψε το ΄94 το σχετικό μνημόνιο και αργότερα το προχώρησε ο Σημίτης. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

Έφαγε πετριά
Αντιθέτως, μου φαίνεται πολύ εύκολο να σαλτάρει κάποιος, να ανέβει στα κεραμίδια και να μην κατεβαίνει, παρά τις εκκλήσεις αρμοδίων και μη επιστημόνων και ειδικών. Ειδικά αν φλερτάρει με την πολιτική, ένα κλικ μόνο απαιτείται να σε στείλει εκεί ψηλά να αγναντεύεις τους άλλους που στέκονται από κάτω και σε κοιτάζουν με συγκατάβαση. Ή και οίκτο- τι κρίμα το παλικάρι, τέτοια πετριά πώς την έφαγε; Πληροφορούμαι λοιπόν εγκύρως ότι μια τέτοια ακριβώς πετριά έφαγε- και μάλλον κατακούτελα- υποψήφιος πολιτευτής, ο οποίος φλερτάριζε με το ΠΑΣΟΚ για τη Β΄ Αθήνας. Πλην όμως επ΄ εσχάτοις έλαβε (κακά) μαντάτα, ότι ο αρχηγός Γιώργος δεν έχει καμία όρεξη να τον κατεβάσει στο ψηφοδέλτιο, οπότε ο φέρελπις υποψήφιος στρέφει το βλέμμα προς άλλες κατευθύνσεις. Προς το κυβερνών κόμμα, συγκεκριμένα. Και παράλληλα διοχετεύει με περισσή μετριοφροσύνη πως «σε όποιο κόμμα και να πάω, εγώ είμαι που θα κρίνω το εκλογικό αποτέλεσμα»- με τις ψήφους που κουβαλάει ως προίκα εννοεί!..

«Φερτά υλικά»
Μακριά από μας κι όπου θέλει ας πέσει (η πετριά). Εδώ γίνονται άλλα κι άλλα, σ΄ αυτό θα κολλήσουμε; Κάνει συνέδριο η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, σήμερα – αύριο ψηφίζουν τα παιδιά για αντιπροσώπους, και… «τι ΄χες Γιάννη τι ΄χα πάντα». Κουβαλάνε πάλι «φερτά υλικά» από παντού, θα τους πληρώσουν τις συνδρομές, για να μπορέσουν να ελέγξουν το Συνέδριο, μέσω των αντιπροσώπων που θα εκλέξουν. Τίποτε δεν κατάλαβαν, όταν τους διέλυσε ο Γιώργος πριν από ενάμιση, και βάλε, χρόνο. Τίποτε. Και συνεχίζουν τα ίδια. Πόσα κουκιά θα βγάλω εγώ, πόσα εσύ, και πόσα οι άλλοι, κι αν τα δικά μας κουκιά αθροιζόμενα θα είναι περισσότερα από των άλλων. Μα γίνεται δουλειά έτσι; Δεν γίνεται. Αντίθετα φαίνεται ότι είναι πια πολύ βαθιά ριζωμένη η παλαιοκομματική νοοτροπία, η οποία χρόνια πλήττει το ΠΑΣΟΚ. Ακούει κανείς άραγε (ή έστω διαβάζει);

Διάλογος κωφών
Αυτό είναι ένα σοβαρό ζητούμενοτο ποιος ακριβώς ακούει σήμερα, και τι ακούει. Διότι όλα εξελίσσονται σ΄ αυτή τη χώρα, ως διάλογος κωφών. Μιλάω, μιλάω, μιλάω, μιλάς, μιλάς, μιλάς, αυτό είναι. Επαφή καμία. Δεν συναντιόμαστε πουθενά. Μηδενική σύμπτωση, που λένε. Φωνάζουν τα μικρά νησάκια ότι η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε για την ακτοπλοϊκή τους σύνδεση. Απαντάει η κυβέρνηση ότι παίρνει μέτρα, ότι εκσυγχρονίζει τον ακτοπλοϊκό στόλο, ότι μπλα… μπλα… μπλα… Επιμένουν τα μικρά νησάκια ότι παρά τις εξαγγελίες θα παραμείνουν και αυτό τον χρόνο στην απομόνωση. Τίποτε η κυβέρνηση, εκεί, επιμένει. Τρία χρόνια έχουν να δουν καράβι για Πειραιά στους Λειψούς και το πήραν απόφαση οι άνθρωποι: δεν ξαναψηφίζουν τις εκλογές. Να μην ψηφίσουν. Και να μην ξαναψηφίσουν ποτέ! Και να μην πληρώσουν και φόρους. Γιατί να πληρώνουν δηλαδή; Τους φόρους τούς πληρώνουμε ώστε η πολιτεία να μας εξασφαλίζει υγεία, πρόνοια, ασφάλεια, παιδεία, συγκοινωνίες. Ε, συγκοινωνίες δεν τους εξασφαλίζει. Και τους κοροϊδεύει κιόλας, λέγοντας ότι τους λύνει τα προβλήματα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πληρώνουν κι από πάνω…

Ποιος πληρώνει
Το ποιος πληρώνει και τι, και κυρίως πότε το πληρώνει, είναι ένα θέμα που αφορά και την πολιτική. Για παράδειγμα πώς γίνεται να την πληρώνει ο Κίμων Κουλούρης που σχολίασε όσα είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος και όχι ο Πάγκαλος που έκανε και τη γνωστή παρέμβαση που προκάλεσε τον Κίμωνα να βγει στα κεραμίδια. Ή πώς γίνεται να την πληρώνει ο Γιάννος Παπαντωνίου επειδή έκανε μια δήλωση για ένα καθαρά οικονομικό θέμα και να περιμένει πότε θα τον επανεντάξουν στο ΠΑΣΟΚ γιατί δεν θέλει να μείνει άστεγος- και δεν πρέπει κιόλας, δέκα χρόνια υπουργός Οικονομίας ήταν, έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ ο άνθρωπος. Αλλά έτσι γίνεται με το ΠΑΣΟΚ, είναι απρόβλεπτο. Κατάσταση πάντως στην οποία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται ο Πάγκαλος. Την επόμενη φορά θα δει την έξοδο. Τον έχουν ειδοποιήσει κιόλας. Για να μην ξαφνιαστεί…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Διαγωνισμός με μία μόνο εταιρεία

Ένας κυκεώνας, δεν λέω, είναι το υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, από τους πολλούς φορείς που διαθέτει, κι από αυτή την πλευρά, πιθανώς ο Μιχάλης Λιάπης να έχει ένα άλλοθι αν του ξεφεύγουν πράγματα. Όμως εδώ το πράγμα φωνάζει από μακριά ότι κάτι τρέχει.

Επειδή δεν θέλω όμως να προκαταλάβω την κρίση σου, αναγνώστη, παραθέτω τα στοιχεία. Γίνεται διαγωνισμός για τη διαφημιστική καμπάνια του υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών ύφους 4 εκατομμυρίων ευρώ. Μάλιστα και ώς εδώ ουδέν το μεμπτόν. Πάμε όμως παρακάτω, διότι δεν επιθυμώ να σε αφήσω στα σκοτάδια, αναγνώστη μου. Στον διαγωνισμό εκδήλωσαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν 24 εταιρείες. Η μία όμως μετά την άλλη το απέσυραν (το ενδιαφέρον- τι κομψή έκφραση χρησιμοποιώ, ε;) και έμεινε μία εταιρεία που πήρε και τον διαγωνισμό.

Προτού θέσω το αυτονόητο ερώτημα, τι σόι διαγωνισμός είναι αυτός στον οποίο παίρνει μέρος μόνο μία εταιρεία, θεωρώ σημαντικό να επισημάνω ότι η ίδια αυτή εταιρεία έχει πάρει και έναν ακόμη διαγωνισμό, από φορέα εποπτευόμενο από το υπουργείο, την ΕΡΓΟΣΕ, ύψους 2,5 εκατομμυρίων ευρώ. Ποιος την έχει συγκεκριμένη εταιρεία; Πού να ξέρω. Μαθαίνω όμως ότι οι μετοχές της ανήκουν σε δύο offshore εταιρείες, μία με έδρα την Κύπρο και μία με έδρα τις Παρθένους Νήσους. Κύριε Λιάπη;