Ο εθνικισμός σπάει ταμεία στο σινεμά

ΧΡΥΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ γνωρίζει ο τουρκικός κινηματογράφος, εξαργυρώνοντας σε εισιτήρια την άνοδο του εθνικιστικού συναισθήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ταινία «Ο Τελευταίος Οθωμανός», που σπάει ταμεία αυτόν τον καιρό στην Τουρκία. Η ταινία τοποθετείται χρονικά στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την περίοδο της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο κεντρικός της ήρωας είναι ο Γιαντίμ Αλί, ένας αξιαγάπητος κατεργάρης που εξελίσσεται σε απελευθερωτή της χώρας του από τις ξένες δυνάμεις- τα βρετανικά στρατεύματα που έχουν κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη. «Ο Γιαντίμ Αλί είναι ένας μεγάλος ήρωας και ο ηρωισμός είναι κάτι που πάντα μας συγκινεί…», λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μουσταφά Σεβκί Ντογκάν. «Ίσως να ακολουθούμε αυτό το μονοπάτι γιατί γνωρίζουμε την ψυχοσύνθεση του λαού μας και ξέρουμε πως η πλειοψηφία αγαπά τις εθνικιστικές ταινίες», ομολογεί υποστηρίζοντας παράλληλα πως ο ίδιος τάσσεται εναντίον «του υπερβολικού εθνικισμού» στον κινηματογράφο.

Η Κοιλάδα των Λύκων
Εντούτοις, και οι δύο ταινίες που έκοψαν περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια εισιτήρια ποντάρουν στο εθνικιστικό συναίσθημα. Η πρώτη ονομάζεται «Η Κοιλάδα των Λύκων- Ιράκ». Πρόκειται για μεταφορά τηλεοπτικής σειράς με πρωταγωνιστή έναν θαρραλέο Τούρκο, ο οποίος τα βάζει ολομόναχος με τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ. Η ταινία, που είχε έναν προϋπολογισμό- ρεκόρ για την Τουρκία (7,5 εκατομμύρια ευρώ), έχει ως αφετηρία ένα πραγματικό γεγονός το οποίο συνέβη στο Ιράκ: Αμερικανοί στρατιώτες είχαν συλλάβει και βάλει κουκούλες σε Τούρκους μυστικούς πράκτορες, προκαλώντας διπλωματικό επεισόδιο. «Ήταν ζήτημα τιμής για τον τουρκικό λαό και η ταινία ήταν ένας τρόπος να πάρει την εκδίκησή του», λέει ο κριτικός τέχνης Ουγκούρ Βαρντάν. «Οι ταινίες αυτές αρέσουν στο κοινό. Έχει γίνει κάτι σαν μόδα». Παρόμοιο θέμα, άλλωστε, έχει και η άλλη μεγάλη εμπορική επιτυχία της χρονιάς, «Οι Πέντε Μασκοφόροι στο Ιράκ», όπου μια αδέξια τουρκική συμμορία ξεγελάει τις αμερικανικές δυνάμεις και εκτρέπει πετρέλαιο στην Τουρκία. Ταινίες όπως αυτές έχουν πλέον γίνει υπολογίσιμοι αντίπαλοι για τις μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ και επισκιάζουν μακράν τις ποιοτικές τουρκικές ταινίες που εξασφαλίζουν διεθνή βραβεία.