[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Καρέκλες με χρώματα

ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ συνέδριο της ΓΣΕΕ – που αρχίζει σήμερα- γίνεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για εργαζομένους και συνταξιούχους. Η κυβέρνηση- αθετώντας τις προεκλογικές της υποσχέσεις- θεσμοθέτησε μια σειρά από οικονομικούς, ασφαλιστικούς, φορολογικούς, εργασιακούς νόμους, οι οποίοι πραγματοποιούν τη μεγαλύτερη αναδιανομή του εισοδήματος της τελευταίας 20ετίας υπέρ των «εχόντων και κατεχόντων». Συρρικνώνει το εργατικό εισόδημα και τις συντάξεις, παγιώνει τη λιτότητα έως το 2013, προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανεργία με λογιστικές αλχημείες, απορρυθμίζει την αγορά εργασίας στέλνοντας στο εργασιακό και κοινωνικό περιθώριο χιλιάδες εργαζομένους, εντείνει την εργασιακή εκμετάλλευση, αφήνει απροστάτευτους τους εργαζομένους ενώ παράλληλα δημιουργεί στην κοινωνία κλίμα εργασιακής και ασφαλιστικής ανασφάλειας. Και μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, τα εργατικά συνδικάτα εμφανίζονται ανήμπορα να αντιδράσουν. Κι αυτό καταγράφεται για τον απλούστατο λόγο της έλλειψης εμπιστοσύνης των εργαζομένων στις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες. Οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις, με αποτέλεσμα να παρατηρείται το γνωστό φαινόμενο του αποσυνδικαλισμού, της απομαζικοποίησης των εργατικών συνδικάτων.

Όταν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές δεν είναι σε θέση να απεγκλωβιστούν από τις μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις, όταν ο εργατοπατερισμός και ο κομματικός συνδικαλισμός θριαμβεύει και στόχος είναι η αναρρίχηση σε βουλευτικά και άλλα αξιώματα είναι προφανές ότι η κρίση είναι βαθιά. Και φυσικά δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να μας δείξουν ότι οι εργαζόμενοι προ ετών έχουν εγκαταλείψει τα συνδικάτα. Το διαπιστώνουμε καθημερινά. Και ο μισθωτός των 700 ευρώ με την απορρυθμισμένη αγορά εργασίας και την τεράστια ανεργία σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του μαρτυρίου, αφού ούτε τα συνδικάτα αλλά ούτε και το κράτος είναι ικανά να σταθούν εμπόδια στις άγριες ορέξεις των εργοδοτών. Ας μην ξεχνάμε ότι η αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ζούγκλα με σωρεία παραβάσεων της εργατικής νομοθεσίας.

Έτσι το πρόβλημα του αποσυνδικαλισμού θα γίνει οξύτερο στο μέλλον αν δεν γίνει κατανοητό από τους συνδικαλιστές ότι είναι σε αυτές τις καρέκλες, εκλεγμένοι, για να προασπίζουν με ειλικρίνεια και θυσίες τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να χρησιμοποιούν τη θέση τους ως εφαλτήριο για την πολιτική τους σταδιοδρομία.