Πόλεμος στο Γκραν Κάνιον

Νοτιοδυτικά της αμερικανικής ερήμου, οι τουρίστες ετοιμάζονται να ζήσουν μια μοναδική εμπειρία. Η «Βόλτα στον Ουρανό», η εξέδρα του Γκραν Κάνιον με το γυάλινο πάτωμα, θα ανοίξει για το κοινό στις 28 Μαρτίου. Την Τετάρτη τοποθετήθηκε το βασικότερο εξάρτημά της, ο διάδρομος που έχει σχήμα πετάλου. Ήταν μια στιγμή μοναδική για τους Ινδιάνους της φυλής Χουαλαπάι. Οι περιβαλλοντολόγοι όμως αντιδρούν. Γι΄ αυτούς, η κατασκευή της εξέδρας αποτελεί τεράστιο πλήγμα για τη φυσική ομορφιά της περιοχής.

Το έργο φέρει τη σφραγίδα του Λας Βέγκας σε όλα τα στάδια της περάτωσής του

Στα 1.220 μέτρα πάνω από τον ποταμό Κολοράντο, ο «ουράνιος διάδρομος» βρήκε τη θέση του, παρουσία δημοσιογράφων, μηχανικών και αρχιτεκτόνων αλλά και μελών της φυλής Χουαλαπάι. Οι αυτόχθονες γιόρτασαν τη στιγμή όπως ορίζουν οι παραδόσεις τους: έκαψαν φασκόμηλο και συγκεντρώθηκαν γύρω από τον πνευματικό ηγέτη τους Έμετ Μπέντερ την ώρα που ευλογούσε το νέο έργο.

Το χαρακτήρισε βέβαια «ιδέα του λευκού», αλλά δεν αρνήθηκε τη σημασία του. Το αντίθετο μάλιστα, ευχήθηκε να φέρει πολλούς τουρίστες στα πάτρια εδάφη.

Το επόμενο διάστημα, μέχρι τις 28 Μαρτίου που θα ανοίξει η εξέδρα για το κοινό, οι μηχανικοί θα ολοκληρώσουν τις συγκολλήσεις και τις στερεώσεις της κατασκευής. Μόλις και τα τελευταία εξαρτήματα βρουν τη θέση τους, ο Μπαζ Άλντριν, ο δεύτερος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη σελήνη, θα κάνει τον πρώτο γύρο στο πέταλο της εξέδρας. Ο διάδρομος αυτός θα επιτρέψει στους επισκέπτες να πάρουν μια έντονη γεύση από την απεραντοσύνη που χαρακτηρίζει το φαράγγι της Αριζόνα, δημιουργώντας τους την εντύπωση ότι περπατούν στο κενό, ενώ παράλληλα θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν από κοντά τους απόκρημνους βράχους που επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια στολίζουν το μοναδικό τοπίο. Όλα αυτά βέβαια, αφού καταβάλουν το εισιτήριο των 57 ευρώ για την μεταφορά τους στην περιοχή από τον τελευταίο σταθμό με λεωφορεία- απόσταση περίπου 22 χλμ.και

άλλα 20 ευρώ για την εξέδρα.

«Ανάπτυξη». Οι Χουαλαπάι περίμεναν εδώ και χρόνια να κατασκευαστεί η εξέδρα. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, οπότε σταμάτησε να χρησιμοποιείται η Οδός 66 η οποία διέρχεται του βασικού οικισμού τους, οι αυτόχθονες δοκιμάζονται από μεγάλη φτώχεια. Οι επισκέπτες επιλέ- γουν πιο συχνά πια τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο, 48 χλμ. νοτιότερα, καθαρά για πρακτικούς λόγους. Και το εγχείρημά τους να προσελκύσουν τουρισμό την τελευταία δεκαετία οικοδομώντας καζίνο, αποδείχτηκε μεγάλη αποτυχία. Άλλωστε, η περιοχή αυτή απέχει μόλις 200 χλμ. από το Λας Βέγκας, τη Μέκκα του τζόγου ολόκληρου του πλανήτη- γιατί να επιλέξει κανείς τα καζίνο των Χουαλαπάι; Ύστερα και από αυτήν την απογοήτευση, οι ηγέτες της φυλής δεν μπορούσαν παρά να δεχτούν με ανακούφιση την πρόταση του μεγαλοεργολάβου Ντέιβιντ Τζιν από το Λας Βέγκας, για την οικοδόμηση της εξέδρας. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο Τζιν θα γινόταν ο μεγάλος επενδυτής του έργου, αλλά τη μερίδα του λέοντος από τα κέρδη θα την κρατούσαν οι αυτόχθονες. Τα κέρδη από την εξέδρα θα επενδυθούν στη συνέχεια στην ανάπτυξη της περιοχής, στην οικοδόμηση εστιατορίων, κέντρου επισκεπτών, μουσείου κ.λπ.

«Βεβηλώνεται η γη»

Οι περιβαλλοντολόγοι δεν μπορούν να το δεχτούν. Θεωρούν πως η κατασκευή της εξέδρας ισοδυναμεί με βεβήλωση της φυσικής ομορφιάς του Γκραν Κάνιον. Στο πλευρό τους συντάσσονται και ορισμένα μέλη των Χουαλαπάι που φοβούνται πως ο υλικός πλούτους θα υπονομεύσει τις ουσιαστικές, πνευματικές αξίες. Εξάλλου, η εξέδρα και τα έργα που τη συνοδεύουν κάθονται σε γη όπου έχουν ταφεί πρόγονοι των σημερινών κατοίκων. Ακόμη πιο σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός πως, σύμφωνα με την παράδοσή τους, σε αυτή τη γωνιά της νοτιοδυτικής αμερικανικής ερήμου, εντοπίζονται οι ρίζες της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. «Κατανοώ την ανάγκη των μελών της φυλής να σκεφτούν την οικονομική πλευρά. Όμως, έτσι βεβηλώνεται η αγαπημένη τους γη, ο τόπος που λατρεύουν», επεσήμανε ο Ρόμπερτ Άρνμπεργκερ, επιστάτης του Εθνικού Πάρκου Γκραν Κάνιον.