Ημερολόγιο Συνόρων Το διαστημικό όνειρο ενός μετανάστη

Η αξιόλογη διαδρομή ενός παιδιού από την Κρούγια της Αλβανίας στην Αθήνα και στις εγκαταστάσεις της ΝΑSΑ, στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών

LΙΝΚ

www.gkapllani.com

Ο Νεσίμ βγήκε πρώτος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστρονομίας και Διαστημικής το 2006

«ΜΕ ΛΕΝΕ Νεσίμ. Γεννήθηκα το 1989 στην Αλβανία. Ακριβώς ένα χρόνο πριν ανοίξουν τα σύνορα. Απ΄ την πόλη όπου ζούσα, την Κρούγια, φαινόταν σε απόσταση ένα βουνό. Μικρός σκεφτόμουν πως ο κόσμος είχε πολλές χώρες, γι΄ αυτό ήταν μεγάλη η περιέργειά μου να δω τι κρυβόταν πίσω από εκείνο το βουνό… Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, αλλά το 1997, όταν έγινε ο εμφύλιος στην Αλβανία, ανακάλυψα και μια άλλη πλευρά της ζωής. Εκείνη του συνεχούς φόβου. Θυμάμαι τον ήχο των όπλων. Θυμάμαι τον τραυματισμό του άντρα της θείας μου, από μια αδέσποτη σφαίρα που ήρθε από το πουθενά. Θυμάμαι όπλα να κυκλοφορούν στα χέρια των γνωστών μου. Αυτή η κατάσταση έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τη μνήμη μου.

Ο πατέρας μου είχε φύγει μετανάστης. Σε μια χώρα την οποία την έλεγαν Ελλάδα, για την οποία δεν ήξερα τίποτα. Αποφασίστηκε να φύγω κι εγώ μαζί με τη μητέρα και την αδερφή μου. Να πάμε να μείνουμε με τον μπαμπά. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι πριν φύγω είναι τα δάκρυα του παππού και της γιαγιάς μου. Λόγω ασφαλείας αποφασίστηκε το ταξίδι να γίνει με αεροπλάνο κι έτσι μού δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τι εκτεινόταν πίσω από εκείνο το βουνό…

Ξαφνικά βρέθηκα σε μια χώρα της οποίας η γλώσσα μού ήταν άγνωστη. Το σπίτι που μέναμε ήταν πολύ μικρό, μ΄ ένα υπνοδωμάτιο και δυο μικρά παράθυρα. Το πρώτο πράγμα που έκανα εκείνο το βράδυ ήταν να δω κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Επειδή δεν ήξερα τη γλώσσα, η μοναξιά ήταν αφόρητη. Έβλεπα τα άλλα παιδιά να παίζουν στον δρόμο κι ήθελα κι εγώ να παίξω. Δεν μπορούσα όμως, γιατί δεν κατάφερνα να συνεννοηθώ μαζί τους. Το πρώτο πράγμα που με βοήθησε ήταν ένα λεξικό που περιείχε στερεότυπες εκφράσεις από τα αλβανικά στα ελληνικά. Εκεί έμαθα τις πρώτες μου λέξεις. Δεν είχα όμως άλλη επιλογή. Τον Σεπτέμβριο ήμουν έτοιμος να πάω στο σχολείο. Ο πατέρας μου δούλευε και η μητέρα μου δεν μπορούσε να μιλήσει ελληνικά για να με πάνε στο δημοτικό. Γι΄ αυτό ο πατέρας μου συνεννοήθηκε με τον πατέρα του αφεντικού του, έτσι ώστε να με συνοδεύσει εκείνος για μερικές μέρες. Ο κ. Βαγγέλης μού είπε να τον αποκαλώ «παππού». Μέχρι και σήμερα τον φωνάζω και τον νιώθω έτσι. Ο παππούς λοιπόν με συνόδευσε την πρώτη μέρα του σχολείου. Ήταν σπουδαίο πράγμα για μένα να είχα έναν παππού να με φέρνει στο σχολείο, όπως τα άλλα παιδιά…

Πολλά χρόνια κύλησαν από τότε. Έμαθα ελληνικά, έκανα φιλίες, τα πήγα πολύ καλά στο σχολείο. Την Ελλάδα τη νιώθω ως δικιά μου χώρα πλέον. Τώρα είμαι στη Β΄ Λυκείου και έτοιμος να αντιμετωπίσω τα όσα πρόκειται να συμβούν από εδώ και πέρα. Το ποιος είμαι σήμερα το χρωστάω κατά μεγάλο μέρος στους γονείς μου. Μου προσέφεραν τα πάντα. Και προπαντός τις αρχές και τη φιλελεύθερη σκέψη τους…

Το μεγάλο μου πάθος είναι η αστρονομία. Πέρυσι συμμετείχα στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστρονομίας και Διαστημικής 2006. Ο διαγωνισμός αυτός εξετάζει τις γνώσεις των μαθητών του λυκείου σε θέματα Αστρονομίας και Διαστημικής. Είναι χωρισμένος σε δύο φάσεις και στο τέλος το πρώτο αγόρι και το πρώτο κορίτσι επιλέγονται για να επισκεφθούν τις εγκαταστάσεις της ΝΑSΑ. Εγώ βγήκα πρώτος από τα αγόρια και έτσι πέρασα δέκα συγκλονιστικές και αξέχαστες μέρες στις εγκαταστάσεις της ΝΑSΑ στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών… Το όνειρό μου είναι να γίνω αστρονόμος, αλλά σίγουρα απέχω πολύ. Έχω ρωτήσει πολλούς ακαδημαϊκούς και μου έχουν πει ότι η Ελλάδα δεν προσφέρεται για Αστρονομία. Οπότε αυτή τη στιγμή ψάχνω για κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όπου θα μπορέσω να σπουδάσω Αστρονομία και αργότερα να εργαστώ σε μια διαστημική υπηρεσία…


Εμπειρία ζωής

Μαζί με τη Νατάσσα, την κοπέλα που είχε κερδίσει στον διαγωνισμό, φθάσαμε στη ΝΑSΑ στις 26 Ιουλίου. Η φιλοξενία ήταν άψογη. Μέναμε στις ιδιαίτερες εγκαταστάσεις που είχαν φτιαχτεί για να φιλοξενούν παιδιά απ΄ όλο τον κόσμο. Ακόμα και οι ονομασίες των κτιρίων ήταν ορολογίες που χρησιμοποιούνται σε διαστημικά συστήματα. Το χαρακτηριστικότερο σημείο ήταν η κεντρική πλατειούλα στο κέντρο, όπου υπήρχε ένα αυθεντικό διαστημικό λεωφορείο. Το διαστημικό αυτό λεωφορείο δεν είχε πετάξει ποτέ, αλλά είχε βγει από το ίδιο εργοστάσιο όπως τα άλλα και είχε χρησιμοποιηθεί για δοκιμές. Η θέασή του ήταν κάτι εξωπραγματικό και μας συγκλόνισε.

Κάναμε ασκήσεις και ειδικά σεμινάρια από το πρωί μέχρι τις ένδεκα το βράδυ. Παρ΄ όλη την κούραση ήμασταν κατενθουσιασμένοι. Το σημαντικότερο πράγμα που μας μάθαιναν ήταν η ομαδικότητα και η άμιλλα. Όλες οι γνώσεις και οι ασκήσεις αποσκοπούσαν να μας ετοιμάζουν για μια μελλοντική αποστολή στο Διάστημα. Για να νιώσουμε σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας κάναμε καταδύσεις σε ειδικές δεξαμενές. Η τελευταία μέρα ήταν ιδιαίτερη: είχαμε μια εξάωρη εικονική αποστολή στο Διάστημα. Εγώ έκανα ένα λάθος, κατά τη διάρκεια της άσκησης, και λόγω εμού πέθαναν δύο αστροναύτες. Εικονικά ευτυχώς (γελάει). Αυτά, με λίγα λόγια. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα όνειρο ζωής για μένα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα για να συνεχίσω να κυνηγώ το όνειρό μου να γίνω αστρονόμος. Και να μην πτοηθώ από κανένα εμπόδιο που μπορεί να συναντήσω στη διαδρομή.