ΑΝΑΒΡΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Ψηφίζουν «όχι» στους δρόμους

Με το νέο μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας κορυφώνονται σήμερα οι αντιδράσεις των φοιτητών και πανεπιστημιακών στον νόμο για τα ΑΕΙ.

Oι διαδηλωτές προσδοκούν μεγάλη συμμετοχή στο συλλαλητήριο και έχουν οργανώσει κάθοδο φοιτητών από την περιφέρεια στην Αθήνα με λεωφορεία όπως έχει εξάλλου γίνει στα τελευταία συλλαλητήρια, ενώ ισχυρή αναμένεται να είναι και η αστυνομική φρούρηση για τον φόβο νέων επεισοδίων.

Οι καταλήψεις συνεχίζουν να εξελίσσονται σε περίπου 270 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ χθες φοιτητές αριστερών παρατάξεων κατέλαβαν συμβολικά- για πολλοστή

ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ

Επιμένουν στην πρόθεσή τους να μην εφαρμόσουν τον νόμο και να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας

φορά- την πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών και κρέμασαν πανό εναντίον του νόμου- πλαισίου.

Μετά την ψήφιση του νόμου ωστόσο η μορφή των κινητοποιήσεων αναμένεται να αλλάξει και τα πανεπιστήμια να ανοίγουν σταδιακά από την επόμενη εβδομάδα, παρότι οι διαδηλωτές θέλουν να οργανώσουν και νέο συλλαλητήριο την ερχόμενη εβδομάδα. Ήδη προγραμμάτισαν συναυλία που θα γίνει τη Δευτέρα στα Προπύλαια.

Σε ό,τι αφορά τους πανεπιστημιακούς, τονίζουν ότι πρόθεσή τους είναι να μην εφαρμόσουν τον νόμο στην πράξη καθώς παρουσιάζει σοβαρά λειτουργικά προβλήματα και να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας να κηρυχθεί αντισυνταγματικός.

Κρίσιμη συνεδρίαση
Πολλά θα κριθούν αύριο Παρασκευή το βράδυ, στη συνεδρίαση της συνδικαλιστικής ηγεσίας των πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ), η οποία μετά το συνέδριο της περασμένης εβδομάδας θα εκλέξει τη νέα ηγεσία της και θα λάβει αποφάσεις για τη μορφή των κινητοποιήσεων στο εξής. Με δεδομένο ότι σε αρκετά μεγάλο βαθμό φοιτητές και πανεπιστημιακοί συντονίζονται στις κινητοποιήσεις, αν η ΠΟΣΔΕΠ αποφασίσει να σταματήσει την απεργία προκρίνοντας άλλες μορφές κινητοποιήσεων, είναι αρκετά πιθανό να ακολουθήσουν από την ερχόμενη εβδομάδα και οι φοιτητές σταματώντας τις καταλήψεις.

Σε κάθε περίπτωση το πρώτο ζητούμενο της «επόμενης ημέρας» είναι το πώς θα αναπληρωθούν τα μαθήματα που χάθηκαν στους δύο μήνες της αναταραχής. Αυτό θα κριθεί ανάλογα με το πανεπιστήμιο, καθώς δεν έχουν όλες οι σχολές χάσει τον ίδιο αριθμό μαθημάτων, ωστόσο μια γενική εικόνα δείχνει ότι σε πολλά ΑΕΙ θα γίνουν μαθήματα μέσα στις διακοπές του Πάσχα, το εξάμηνο θα παραταθεί μέχρι και τα τέλη Ιουλίου, ενώ η εξεταστική θα γίνει διπλή τον Ιούνιο.


Ευνοημένοι οι υποψήφιοι της Θεωρητικής Κατεύθυνσης- Χαμένοι της Θετικής

ΑΛΛΑΖΕΙ ο χάρτης της πρόσβασης των υποψηφίων στα Ανώτατα και Ανώτερα Τεχνολογικά Ιδρύματα μετά την ανακοίνωση του αριθμού των εισακτέων από το ΥΠΕΠΘ, καθώς ο συσχετισμός θέσεωνυποψηφίων και η ανακατανομή των θέσεων αλλά και των τμημάτων ΑΕΙ- ΤΕΙ στα Επιστημονικά Πεδία δημιουργούν νέα δεδομένα.

Οι φετινοί δυνάμει υποψήφιοι του Γενικού Λυκείου ανέρχονται στους 93.102. Σε σχέση με την περσινή χρονιά, φέτος παρουσιάζεται μείωση κατά 5.000 των υποψηφίων (- 5% περίπου) με ανώτατο αριθμό θέσεων (εκτός των Εκκλησιαστικών Ακαδημιών που έχουν ιδιαίτερους όρους πρόσβασης) τις 66.644 (-2% σε σχέση με την περσινή χρονιά).

Οι πάνω από 30.000 υποψήφιοι της Θεωρητικής Κατεύθυνσης είναι οι πιο ευνοημένοι από την κατανομή των θέσεων στα Επιστημονικά Πεδία, αφού θα βρουν σημαντικά περισσότερες θέσεις και στο 1ο Επιστημονικό Πεδίο (η συντριπτική πλειονότητα το επιλέγει) αλλά και στο 5ο. Αντίθετα, λιγότερες θέσεις από την προηγούμενη χρονιά διεκδικούν οι πάνω από 45.000 υποψήφιοι της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης όπως και οι πάνω από 10.000 υποψήφιοι της Θετικής.

Εξάλλου τα δώδεκα επιπλέον τμήματα του 1ου Επιστημονικού Πεδίου σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά ευνοούν περισσότερο τους υποψηφίους που θα τα δηλώσουν. Οι υπόλοιποι θα βρουν δύο τμήματα περισσότερα από πέρσι στο 2ο και στο 3ο Επιστημονικό Πεδίο, τρία περισσότερα στο 4ο και ένα περισσότερο όσοι κατευθύνονται στο 5ο Επιστημονικό Πεδίο. Τα περισσότερα Τμήματα Δασκάλων και Νηπιαγωγών αυξάνουν τις θέσεις εισακτέων ενώ το ίδιο γίνεται και με τα Τμήματα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας αλλά και με τη… Θεολογική Αθήνας, η οποία αυξάνει τις θέσεις της σε ποσοστό 20% (!). Αντίθετα, τα περισσότερα Τμήματα Φυσικής, Χημείας, Βιολογίας και Πληροφορικής μειώνουν τις θέσεις τους.


Γιώργος: «Θα αλλάξουμε τον νόμο μετά τις εκλογές»

ΕΡΙΞΕ ΤΟ ΓΑΝΤΙ χθες στη Βουλή ο Γιώργος Παπανδρέου στον Κώστα Καραμανλή και ζήτησε εδώ και τώρα εκλογές, ώστε να μιλήσει ο λαός για τη λύση που θέλει στα θέματα της παιδείας. Παρεμβαίνοντας για μία ακόμη φορά στη συζήτηση του νόμου-πλαισίου για τα πανεπιστήμια, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε την όλη διαδικασία ως «την τελευταία σκηνή μιας παράστασης του παραλόγου που η κυβέρνηση ξεκίνησε εδώ και τρία χρόνια σε βάρος της παιδείας, της νέας γενιάς και της χώρας».

«Ψηφίστε το νομοσχέδιο μόνοι σας. Ούτως ή άλλως, ο νόμος θα παραμείνει ανενεργός. Θα τον αλλάξουμε μετά τις εκλογές, γιατί είναι πρόχειρος, αυταρχικός, αντιφατικός και αδιέξοδος», είπε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου επέκρινε δριμύτατα τους χειρισμούς του Πρωθυπουργού, λέγοντας ότι «ο δήθεν διάλογος για την εκπαίδευση είναι μια παρωδία συζήτησης μεταξύ του κ. Κ. Καραμανλή και της κ. Μαριέττας Γιαννάκου μέσα στην πρωθυπουργική Μερσεντές σε μία διαδρομή από τη ΣΕΛΕΤΕ στο Μέγαρο Μαξίμου».

Ο νόμος- πλαίσιο θα ψηφιστεί σήμερα μόνο από τη Ν.Δ., αφού σύσσωμη η αντιπολίτευση αποφάσισε να μη συμμετάσχει στη συζήτηση των άρθρων και στην τελική διαδικασία. Αργά χθες τη νύχτα το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε πρόταση ονομαστικής ψηφοφορίας επί της αρχής του νομοσχεδίου η οποία θα διεξαχθεί στην έναρξη της σημερινής συνεδρίασης.

Νωρίτερα η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα είχε επιτεθεί σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ υποστηρίζοντας ότι τα δύο κόμματα «μολονότι δείχνουν να καβγαδίζουν, οδηγούν την εκπαίδευση στην εμπορευματοποίηση».


Όταν η γνώση βαθμολογείται με «5» το πανεπιστήμιο παίρνει μηδέν

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα των αιώνιων φοιτητών και φοιτητριών είναι μικρής σημασίας για τα πανεπιστήμια. Η καθυστέρηση ολοκλήρωσης των σπουδών για οποιονδήποτε λόγο δεν συνεπάγεται ιδιαίτερη οικονομική επιβάρυνση του Δημοσίου ή άλλη παρακώλυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και φαίνεται εύλογο να παρέχεται κάθε διευκόλυνση σε όσες και όσους εργάζονται ή αντιμετωπίζουν εμπόδια που δεν επιτρέπουν τη σταθερή παρακολούθηση μαθημάτων ή την έγκαιρη προετοιμασία για να υποβληθούν στις προβλεπόμενες δοκιμασίες για την απόκτηση του πτυχίου. Η κυβέρνηση, συμμεριζόμενη σε κάποιο βαθμό αυτές τις απόψεις, διαμόρφωσε τη σχετική διάταξη του νόμου-πλαισίου σε ελαστικότερη κατεύθυνση, έτσι ώστε να μη μπορεί να κατηγορηθεί για υπερβολική αυστηρότητα σε αυτό το ζήτημα. Αρκετοί μάλιστα την εγκαλούν για το αντίθετο.

Ωστόσο, υπάρχει ένα συναφές πρόβλημα το οποίο νομίζω πως δεν έχει τονιστεί μέχρι σήμερα. Η επισήμανσή του μάς δίνει τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε σε τι κυρίως συνίσταται η υποβάθμιση του επιπέδου της μόρφωσης και η απαξίωση του πτυχίου για την οποία μιλούν όσοι ζητούν τον δραστικό περιορισμό της αιώνιας φοίτησης. Π ρόκειται για τις αενάως επαναλαμβανόμενες εξετάσεις που υπονομεύουν την εφαρμογή των κριτηρίων ελέγχου για τη διασφάλιση της ποιότητας της παρεχόμενης παιδείας και την πιστοποίηση του κύρους των αντίστοιχων πτυχίων.

Όσοι διδάσκουμε στα ελληνικά πανεπιστήμια, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θα κληθούμε να αποτιμήσουμε την επίδοση των φοιτητριών και των φοιτητών μας ξανά και ξανά, μέχρι να την κρίνουμε ικανοποιητική. Σε ορισμένες περιπτώσεις καλούμαστε να βαθμολογήσουμε τα ίδια πρόσωπα πέντε και έξι φορές και αναζητούμε τρόπους να κατεβάσουμε το επίπεδο των απαιτήσεών μας, για να μπορέσουν τελικά να περάσουν κάποιο υποχρεωτικό μάθημα. Εδώ, αξίζει να σημειωθεί πως, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες Ανώτατες Σχολές του εξωτερικού, στα αντίγραφα αναλυτικής βαθμολογίας δεν καταγράφονται οι πολλαπλές αποτυχίες, που συνήθως αντανακλούν τις μειωμένες ικανότητες ή την έλλειψη επιμέλειας των εξεταζομένων, αλλά μόνο ο βαθμός της τελευταίας επιτυχούς εξέτασης, που μπορεί να είναι και υψηλός, δημιουργώντας έτσι ψευδείς εντυπώσεις.Άλλοτε από εξοργιστική αδιαφορία και επιπολαιότητα, άλλοτε από απροθυμία να καταβληθεί εντονότερη προσπάθεια ή, σπανιότερα, επειδή υπάρχουν και εκείνοι που συναντούν ανυπέρβλητες δυσκολίες στη μελέτη ορισμένων αντικειμένων, οι οποίοι σε άλλες χώρες και σε απαιτητικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα θα είχαν κριθεί ακατάλληλοι και θα είχαν χάσει προ πολλού τη φοιτητική ιδιότητα, αντιμετωπίζουμε άτομα που μας εκλιπαρούν

Η διεκδίκηση του αλήστου μνήμης «δημοκρατικού πέντε», έχει παραχωρήσει τη θέση της σε αιτήματα επιεικέστερης ή και ειδικής μεταχείρισης: τα θέματα να είναι απλούστερα, να δοθούν συμπληρωματικές ευκαιρίες, να επιτραπούν απαλλακτικές εργασίες, να δείξουμε κατανόηση κ.λπ.

να τους βοηθήσουμε να πετύχουν στο μάθημα ή τα μαθήματα που υπολείπονται για να πάρουν το πτυχίο τους. Η διεκδίκηση του αλήστου μνήμης «δημοκρατικού πέντε», που σηματοδοτούσε την εξαθλίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με την επίκληση κακών πολιτικών επιχειρημάτων, έχει παραχωρήσει τη θέση της σε αιτήματα επιεικέστερης ή και ειδικής μεταχείρισης: τα θέματα να είναι απλούστερα, να δοθούν συμπληρωματικές ευκαιρίες, να επιτραπούν απαλλακτικές εργασίες, να δείξουμε κατανόηση κ.λπ. Σ τον χώρο ορισμένων ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, ίσως το μόνο που διακυβεύεται, πέρα από την ανταγωνιστικότητα των προσόντων στο πεδίο της αφηρημένης γνώσης, είναι η αξιοπρέπεια και η σοβαρότητα των αποφοίτων μας και δυστυχώς και η καλή μας φήμη ως πανεπιστημιακών καθηγητών. Γι΄ αυτό και κάποτε, κουρασμένοι και αηδιασμένοι από τις επίμονες παρακλήσεις, «κάνουμε τα στραβά μάτια», για να πάψουμε πια να εξετάζουμε τους θηρευτές ή επαίτες του πολυπόθητου «πέντε». Ωστόσο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στον χώρο επιστημών η επιτυχής σπουδή των οποίων παρέχει επαγγελματικές διεξόδους με καίριο κοινωνικό αντίκρυσμα. Ανατριχιάζω στη σκέψη ότι συνάδελφοι που προετοιμάζουν δασκάλους, δικηγόρους, μηχανικούς και κυρίως γιατρούς και οδοντογιατρούς, τους οποίους θα χρειαστεί να εμπιστευτούμε κάποια στιγμή, μπορεί να καταλήξουν συνειδητά ή ασυναίσθητα να χαλαρώσουν τα κριτήρια ελέγχου της θεωρητικής και τεχνικής γνώσης των επίδοξων πτυχιούχων.

Α ν ο διάλογος για την Ανώτατη Παιδεία και τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις διεξαγόταν με ορθολογικό και νηφάλιο τρόπο, και η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των διδασκόντων, των διδασκομένων και της ευρύτερης κοινωνίας δεν είχε προσλάβει την έντονη ιδεολογικοπολιτική φόρτιση που τόσο μάς έχει ταλαιπωρήσει τον τελευταίο καιρό, πιστεύω πως οι περισσότεροι θα απαιτούσαν τη ριζική περικοπή εξετάσεων και εξεταστικών περιόδων. Όχι μόνο οι εκπρόσωποι των κομμάτων, που υποτίθεται πως εκφράζουν το κοινωνικό σύνολο, αλλά τρέμουν το πολιτικό κόστος, όχι μόνο οι πρυτανικές αρχές, που φοβούνται μήπως προπηλακιστούν, κλειδωθούν ή και χτιστούν στα γραφεία τους από τους πολέμιους της «εντατικοποίησης», οργισμένους καταληψίες των πανεπιστημίων, αλλά και η μεγάλη πλειονότητα εκείνων των φοιτητριών και των φοιτητών οι οποίοι νοιάζονται πραγματικά για την ποιότητα των σπουδών τους θα παρακαλούσαν να σταματήσουν οι επαναλαμβανόμενες εξετάσεις που κατεβάζουν το επίπεδο και εξευτελίζουν διδάσκοντες και διδασκομένους. Προς το παρόν, παρηγοριόμαστε με τη διαπίστωση πως τα έστω υπερβολικά άνετα όρια στην αιώνια φοίτηση που εισάγει ο νόμος-πλαίσιο θα δίνουν κάποια στιγμή τέλος σε αυτές τις μέχρι τώρα ατέρμονες σειρές εξετάσεων.

Ο Στέλιος Βιρβιδάκης είναι καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Σύλλογοι και συσπειρώσεις ασκούν εξουσία στα ΑΕΙ

Διάβασα με προσοχή το άρθρο του κ. Παύλου Τσίμα στο φύλλο της εφημερίδας σας της 24ης-25ης/2/2007 που τιτλοφορείται «Law and Οrder» και θα ήθελα να κάνω την παρακάτω τοποθέτηση.

Ο συντάκτης σας περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια, μέσα σε μία παράγραφο, τη σημερινή πραγματικότητα, αυτήν που ζούμε όλοι, στα ελληνικά πανεπιστήμια. Με λίγα λόγια δηλαδή, πως κάθε απόφαση, κάθε εκπαιδευτική διαδικασία, κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία, κάθε έκφραση γνώμης, για να υλοποιηθεί θα πρέπει να τυγχάνει της ανοχής έστω «της ψευδοηγεμονίας μιας εκτός ορίων Αριστεράς που εγκαταβιώνει μόνο σε κάποιες πανεπιστημιακές αίθουσες (αλήθεια πού αλλού εγκαταβιώνει;), των ποικιλώνυμων φοιτητικών συσπειρώσεων και μιας συνδικαλισμένης πανεπιστημιακής μετριοκρατίας», χρησιμοποιώντας τις πολύ εύστοχες διατυπώσεις του κ. Τσίμα. Στο επιμύθιο όμως του άρθρου του, ο συντάκτης σας εκπλήσσει τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ καταλήγοντας πως το φαινόμενο αυτό, που στραγγαλίζει εδώ και πολλά χρόνια τη λειτουργία των πανεπιστημίων, αποτελεί ένα «απλό σύμπτωμα και ένα έλασσον παράγωγο της κρίσης του πανεπιστημίου».

Και ερωτώ:

Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός πως στα περισσότερα πανεπιστήμια η Σύγκλητος, οποτεδήποτε υπάρχουν στην ημερήσια διάταξη σημαντικά θέματα, συνεδριάζει υπό καθεστώς ομηρείας, παρουσία (παρανόμως βέβαια) δεκάδων ή και εκατοντάδων φοιτητών που απαιτούν να ληφθεί από το Ανώτατο Όργανο Συνδιοίκησης αυτούσια, κάτω από προπηλακισμούς των συγκλητικών, με την απειλή πολύωρων εγκλεισμών κ.λπ., η όποια απόφαση του όποιου φοιτητικού συλλόγου ή συσπείρωσης;

Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός πως οι διάφορες διαλυτικές για τη λειτουργία των ιδρυμάτων και καταστροφικές για το επίπεδο σπουδών της μεγάλης μάζας των φοιτητών αποφάσεις λαμβάνονται, στις περισσότερες περιπτώσεις, από ένα 10-15% των ενεργών φοιτητών αφού με το καθεστώς εκφοβισμού και τρομοκράτησης που επικρατεί οι πιο πολλοί φοιτητές απέχουν των διαδικασιών αυτών;

Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός πως στην εκλογή πρυτανικών αρχών και προέδρων τμημάτων η φοιτητική ψήφος είναι το 40% των συνολικών ψήφων του εκλεκτορικού σώματος, κάτι που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία; Μπορεί να πιστέψει κανείς πως και με την προτεινόμενη διάταξη στον προς ψήφιση νόμο-πλαίσιο, όπου το 40% της ψήφου των φοιτητών δεν συναρτάται με το ποσοστό συμμετοχής τους στην καθολική ψηφοφορία, θα εκλέγονται οι καλύτεροι τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών ούτε καν γνωρίζει τον υποψήφιο καθηγητή Χ ή Υ; Σαν συνέπεια, αμφιβάλλει κανείς πως οι οργανωμένες φοιτητικές συσπειρώσεις, εκμεταλλευόμενες τη μεγάλη αποχή, θα μπορούν να επιβάλλουν τους εκλεκτούς τους;

Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός ότι καμιά Σύγκλητος στην ελληνική επικράτεια δεν έχει το δικαίωμα να εκφραστεί έστω υπέρ, πόσω μάλλον δε να εφαρμόσει διατάξεις νόμων που αποδέχεται η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού αλλά κρίνονται «τρισκατάρατοι» (αξιολόγηση, διά βίου εκπαίδευση, ΔΟΑΤΑΠ, κ.λπ.) από την ψευδοηγεμονία μιας εκτός ορίων Αριστεράς;

Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός πως διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί ερευνητές προπηλακίζονται και βάλλονται, μη γνωρίζοντας αν θα τους επιτραπεί η πρόσβαση στα γραφεία τους, γιατί διαπράττουν το «αδίκημα» να εκπονούν ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα στα οποία συμμετέχουν «εωσφορικές» πολυεθνικές εταιρείες; Αποτελεί έλασσον παράγωγο το γεγονός ότι τα περισσότερα τμήματα στα μεγάλα και αρχαιότερα πανεπιστήμια επανδρώνονται με εκατοντάδες μέλη ΔΕΠ, αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό μεταβατικών διατάξεων διαφόρων νόμων που προώθησαν κάτω από συντεχνιακές πιέσεις υπεράριθμους και σε πολλές περιπτώσεις ανεπαρκείς επιστήμονες στο καθηγητικό προσωπικό, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων σήμερα εύλογα αντιδρά σε οποιαδήποτε αλλαγή; Πώς να μην προκύπτουν σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης όταν αντίστοιχα τμήματα του εξωτερικού λειτουργούν με το 1/3 ή το1/4 των μελών ΔΕΠ; Αποτελεί τέλος έλασσον παράγωγο το γεγονός πως δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κανένας μηχανισμός ελέγχου της απόδοσης των μελών ΔΕΠ; Το ότι οι εξελίξεις των καθηγητών σε έναν μεγάλο βαθμό έχουν εκφυλιστεί κάτω από τις πιέσεις των συντεχνιακών συμφερόντων σε τυπικές διαδικασίες, το ότι οι μόνες υποχρεώσεις παροχής έργου από τα μέλη ΔΕΠ περιορίζονται σε 3-4 ώρες διδασκαλίας εβδομαδιαίως και το ότι η «συνδικαλισμένη πανεπιστημιακή μετριοκρατία» εξουδετερώνει στην ουσία τον κάθε έλεγχο μέσα από τις «δημοκρατικές διαδικασίες»; Ερωτώ, αποτελούν απλά «σύμπτωμα»; Δεν έχω αυταπάτες πως η επιβολή κάποιων κοινά παραδεκτών κανόνων ομαλής και συντεταγμένης λειτουργίας, που στο κάτω κάτω εφαρμόζονται σε όλη την υφήλιο, θα λύσει ως εκ θαύματος όλα τα προβλήματα της ελληνικής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και θα καταστήσει τα ιδρύματά μας ισάξια του Χάρβαρντ ή του Γέιλ. Τα πανεπιστήμιά μας θα εξακολουθήσουν να υποφέρουν ένεκα των όποιων παθογενειών χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία και ένεκα των όποιων περιορισμών επιβάλλουν οι εκάστοτε κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Όμως θεωρώ πως μια σωστή, εύρυθμη και με κανόνες λειτουργία των πανεπιστημίων μας θα ανταποκρινόταν πολύ καλύτερα στις απαιτήσεις των καιρών και στις προσδοκίες του ελληνικού λαού ο οποίος με το υστέρημά του χρηματοδοτεί τη δημόσια εκπαίδευση.

Ο Νίκος Βαρότσης είναι αντιπρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης