Διχασμένες εξέδρες

Ο εμφύλιος, η χειρότερη μορφή πολέμου, ζει και βασιλεύει ακόμη και στις τάξεις των οπαδών. Άλλοτε περισσότερο, κάποιες φορές λιγότερο, η διάσταση απόψεων ανάμεσα στον κόσμο της ίδιας ομάδας δημιουργεί ανεξέλεγκτες καταστάσεις στις κερκίδες.

Την Κυριακή στο «Καραϊσκάκη» ψήγματα εμφυλίου εμφανίστηκαν στα «κόκκινα» καθίσματα. Ο Νίνης ήταν το «μαύρο πρόβατο» στην αρχή του ματς. Είτε με υποτιμητικά σχόλια είτε με ατάκες για την καταγωγή του οι φανατικοί επιχείρησαν να του κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα. Όταν όμως έγινε αλλαγή, η εξέδρα των επισήμων χάρισε στον ανατέλλοντα αστέρα το πιο ζεστό χειροκρότημα αναγνώρισης. Και αμέσως μετά την ήττα του Ολυμπιακού οι μισοί τα έβαλαν με τον Λεμονή, άλλοι με τον Κόκκαλη και οι περισσότεροι με τους παίκτες που έφαγαν τα ψωμιά τους και θυμίζουν ενδεκάδα βετεράνων δίχως προοπτική και μέλλον.

Στον Ολυμπιακό η δύναμη των οργανωμένων είναι μεγάλη. Ακόμη και εκπρόσωπό τους έστειλαν στο Δ.Σ. της ΠΑΕ και ο πρόεδρος έχει πει «αυτούς τους οπαδούς έχουμε και δεν τους αλλάζουμε». Ναι, τους οπαδούς που αποφασίζουν να διώξουν τεχνικό (Μπάγιεβιτς) και βάζουν φρένο στην απόκτηση παικτών (Μπασινάς, Κυργιάκος). Η φωνή αυτή, βλέπετε, ακούγεται περισσότερο από την αντίστοιχη των ήρεμων.

Η ΑΕΚ βίωσε τη λαίλαπα του εμφυλίου στην επιστροφή του Ντούσκο στην ομάδα. Αποτέλεσμα; Έφτασε να αγωνίζεται στα Λιόσια με μέσο όρο θεατών που δεν υπερέβαινε τα 2.000 εισιτήρια! Όσοι δεν γούσταραν τις φασαρίες και τις ύβρεις απομακρύνθηκαν και στα ματς εμφανίζονταν όσοι ύψωναν… βατράχους (!) και όσοι είχαν σκοπό της ζωής τους να απομακρύνουν τον προπονητή. Όπως έδιωξαν παλαιότερα τον Γιδόπουλο και τον Τροχανά. Γιατί αυτό που ζητούν οι φανατικοί είναι νόμος και στην ΑΕΚ. Ανεξάρτητα τι επιθυμούν οι υπόλοιποι. ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ σοβαρά κρούσματα εμφυλίου δεν προκύπτουν. Όταν αποδοκιμάζεται ο Τζίγγερ για παράδειγμα οι αντιδράσεις δεν είναι και τόσο έντονες. Πριν από κάμποσα χρόνια, όταν στις τάξεις των οργανωμένων είχαν παρεισφρήσει φασιστικά στοιχεία και η κατάσταση έδειχνε έκρυθμη, η λύση δόθηκε από τη διοίκηση με τη διάλυση ή τον περιορισμό των συνδέσμων. Όσο για τον ΠΑΟΚ, έχει κατά καιρούς περάσει από το στάδιο όπου στις εξέδρες οι μισοί έπαιρναν το μέρος του ενός παράγοντα και οι άλλοι κάποιου δεύτερου! Με εξαίρεση την εποχή Γούμενου- τότε άπαντες απαιτούσαν να αποχωρήσει ο συγκεκριμένος ιδιοκτήτης. Και στον Άρη; Το ζητούμενο για τους λεγόμενους Σουπεράδες ήταν να έχουν λόγο στις διοικητικές αποφάσεις. Έτσι, ως ο ισχυρότερος σύνδεσμος, έβαλαν στην μπάντα τους Ιερολοχίτες και κράτησαν στο περιθώριο τους μεγαλύτερους σε ηλικία.

Οι ιδιαιτερότητες μεταξύ των οπαδών φαίνονται καλύτερα στον τομέα «ηλικία». Οι νεαροί που φωνάζουν κάθε αγωνιστική ζητούν να βάλουν πόδι στη… διοίκηση, συχνά αποτελούν μοχλό εξελίξεων και λειτουργούν με τρόπο σκληροπυρηνικό απέναντι σε πρόσωπα. Όταν μετεξελιχθούν σε 40άρηδες, θα ασχημονούν λιγότερο και ενίοτε θα δέχονται την ανωτερότητα του αντιπάλου. Ανάλογα φυσικά με την εξέλιξη του ματς, γιατί ακόμη και οι αποδοκιμασίες στους «δικούς τους» γίνονται εντονότερες όταν η ήττα είναι χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ Νίνης λάμπει τόσο με την απόδοσή του εδώ και περίπου ένα δίμηνο όσο και με την εν γένει συμπεριφορά του. Στην «κόκκινη» έδρα ο πιτσιρίκος του Παναθηναϊκού έδωσε ρέστα απέναντι στους πρεσβύτερους αντιπάλους του. Δεχόταν σκληρά μαρκαρίσματα και απαντούσε δίνοντας το χέρι στον αντίπαλο. Βοηθούσε τον Καστίγιο να σηκωθεί από το χορτάρι. Το σήμα κατατεθέν του, το χαμόγελο, ήταν συχνά- πυκνά η έκφρασή του. Πώς να μη γίνει συμπαθής σε όλους ο Νίνης; Μπράβο στον «πράσινο» επιθετικό, μπράβο και σε όποιον τον συμβουλεύει.

ΜΙΑ ημέρα μετά τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού στο «Καραϊσκάκη», η ψυχρή ματιά στη βαθμολογία λέει το εξής: πως οι τίτλοι δεν έρχονται μόνο από τις νίκες στα ντέρμπι, αλλά και από τις επιτυχίες στα υπόλοιπα παιχνίδια. Διότι ο ΠΑΟ θα ήταν κοντά στην κορυφή αν δεν έφερνε δύο ισοπαλίες με τον ΟΦΗ ή αν δεν έχανε εντός έδρας από τον Ιωνικό. Και αφήνουμε τις ήττες σε Χαριλάου και Τούμπα. Σε αυτούς τους αγώνες πέταξε το πουλάκι…