[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νύχτες και ημέρες στο Ιπποκράτειο

Ιπποκράτειο με ασθενοφόρο. Το περιστατικό σοβαρό. Εισαγωγή. Αρχή της ιστορίας:

… Πέμπτος όροφος. Α΄ Καρδιολογική Κλινική. Χώροι καθαροί. Δωμάτια τετράκλινα. Ξενοδοχειακός εξοπλισμός ολοκαίνουργιος.

Στους θαλάμους τουαλέτα με ντους και φως που ανάβει με φωτοκύτταρο! Εκσυγχρονισμός!

… Νύχτα. Ο ένας πονάει. Στον διπλανό τελειώνει ο ορός. Χτυπούν το κουδούνι. Η νοσοκόμα απαντάει από το θυροτηλέφωνο: «Θέλετε κάτι;». Προφανώς… Εμφανίζεται σχεδόν μία ώρα μετά, με ύφος βαριεστημένο. Ποτέ δεν είναι αργά.

… Ο γιατρός ευγενικός, νεαρός, με ευσυνειδησία νεοφώτιστου. Ασθενείς και συγγενείς τον φωνάζουν με το μικρό του όνομα. «Θανάση, να σε ρωτήσω κάτι…». Δεν βαρυγκωμά. Η αγωνία για τον δικό σου άνθρωπο σε κάνει να σκεφτείς το φακελάκι. Του το χώνεις στην τσέπη. Αρνείται κατηγορηματικά. Ίδια αντίδραση και από την γιατρό που κάνει την στεφανιαιογραφία. Έκπληξη. Υπάρχουν ακόμα λειτουργοί του Ιπποκράτη. Τουλάχιστον όσον είναι νέοι.

… Το ασανσέρ γεμάτο επισκέπτες. Ο τραυματιοφορέας τούς κατεβάζει για να μεταφέρει φρεσκοχειρουργημένο άρρωστο. Η απορία ευνόητη: δεν υπάρχει ειδικός ανελκυστήρας; «Από ΄δώ και τα σκουπίδια…» η αφοπλιστική απάντηση γιατρού!

… Μια φωτογραφία πέφτει στα χέρια μου. Μονάδα αιμοκάθαρσης. Εξοπλισμός σύγχρονος, τηλεοράσειςπλάσμα με ακουστικά ανά δύο νεφροπαθείς και διπλά τζάμια για να μην ενοχλούνται όση ώρα διαρκεί η επίπονη διαδικασία. Συνθήκες ανθρώπινες. Το καμάρι του διοικητή. Βοήθησαν οι δωρεές. Έστω. Κάτι καλό γίνεται. … Φουριόζα. Αρπάζει το μαξιλάρι του ασθενούς για να το δώσει σε κάποιον που μόλις έκανε εισαγωγή! «Εσένα θα σου φέρω άλλο αργότερα». Εξήγηση με φωνή υψωμένη και αυταρχική: «Κι αν έχεις παράπονα, να τα πεις στον Καραμανλή και στον Αβραμόπουλο»! Μάλιστα! Τώρα πάω…

Τέλος της ιστορίας.

… Ιπποκράτειο. Νοσοκομείο πανεπιστημιακό με εξειδίκευση στον καρδιολογικό τομέα. Εικόνες σε άσπρομαύρο. Ό,τι μου είπαν. Και όσα είδα. Η δημόσια υγεία προσπαθεί να βγει από τα σκουπίδια. Ένα βήμα μπρος, ένα πίσω… Ας είναι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

ΥΓ: Και μία απορία. Γιατί όταν ασθενείς χρειάζονται μπαϊπάς που χαρακτηρίζεται δύσκολο, οι ίδιοι οι γιατροί του Ιπποκράτειου τούς παραπέμπουν στον ιδιωτικό τομέα;