[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι

Μα είναι δυνατόν να είναι δικά μας αυτά τα παιδιά; Τα κοιτάζω και όλο και πιο πολύ πείθομαι ότι- δεν μπορεί- κάποιο λάθος θα έγινε στο μαιευτήριο.

Δεν ανοίγουν ποτέ τους εφημερίδα, δεν πάνε θέατρο ούτε με σφαίρες, δεν ψάχνουν τις καλές ταινίες, δεν διαβάζουν λογοτεχνία, δεν ερωτεύονται, δεν χορεύουν, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν, δεν φεύγουν από το σπίτι, δεν γουστάρουν την πολιτική, κοροϊδεύουν τα κόμματα και τσαλαπατάνε τα ιερά και τα όσια μιας Αριστεράς που παρ΄ όλα αυτά δεν λέει να πεθάνει.

Το πρόσφατο ρεπορτάζ του «Ταχυδρόμου» για τις θυγατέρες των φεμινιστριών της δεκαετίας του 1980, έφερε την καρδιά μου στη θέση της και έκλεισε μέσα μου την τρύπα της ασυνέχειας, που με ενοχλούσε όπως το μπιζέλι την πριγκίπισσα.

Όλες μα όλες οι πιτσιρίκες που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν περήφανες για τη φεμινιστική συγκρότηση των μανάδων τους και, χωρίς να την αμφισβητούν στο παραμικρό, πρόσθεσαν κι αυτές το κατιτίς τους. Για πάρτη τους θα το γιορτάσω την Πέμπτη 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Κι ας μην ξέρουν τον Πουλαντζά, τον Αλτουσέρ και τον Ντεριντά. Μου αρκεί που ξέρουν τον εαυτό τους.