[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αν ήταν αλλιώς, κι εμείς μαζί τους!

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ότι μας έχουν λίγο μπερδέψει. Παραιτούνται απογοητευμένοι από τη δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης ή μόλις βιώσουν προσωπικά την αδικία; Αποχωρούν δηλαδή οι δικαστές από το Σώμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τυχόν κατάλυση του κράτους δικαίου ή μόνο όταν αυτό συναρτάται με τη δική τους περιπέτεια; Τη μη προαγωγή, τη μετάθεση κ.λπ. Οι ηρωικές έξοδοι πάντα εμπνέουν.

Δημιουργούν ένα κλίμα αισιοδοξίας. Όταν μάλιστα οι…

ήρωες είναι δικαστές, άνθρωποι δηλαδή προερχόμενοι από έναν κατ΄ εξοχήν συντηρητικό κλάδο, πουεκτός όλων των άλλων- χαίρει και της μονιμότητας, η διά της παραίτησης απεμπόληση των προνομίων και του κύρους που προσδίδει η ιδιότητα, εκπλήσσει. Οι θαρραλέες καταγγελίες ωστόσο κατά της ηγεσίας της Δικαιοσύνηςστις περιπτώσεις που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων- έχουν αξία αν συμβάλουν στην ηθική στήριξη των άλλων, των πολλών, που ασφυκτιούν, αλλά δεν τολμούν να το φωνάξουν. Αν τους δώσουν τη δύναμη να παλέψουν εκ των έσω για τις αρχές που επιβάλλεται να διέπουν το έργο του δικαστικού λειτουργού. Να αποτινάξουν δεσμεύσεις, να δικάσουν με μοναδικό κριτήριο το αίσθημα δικαίου.

Μένοντας όμως μέσα. Και πληρώνοντας ενδεχομένως το τίμημα που αναλογεί στην ελευθερία της συνείδησης. Για την παραίτηση, ως κίνηση διαμαρτυρίας, οι απόψεις διίστανται. Πολλοί εκτιμούν ότι υποδηλώνει δειλία ή… βόλεμα και άλλοι τη συμμερίζονται. Ως θυσία πάντως δεν ερμηνεύεται. Αν μάλιστα πρόκειται για παραίτηση δικαστικού λειτουργού που έχει ασφαλή διέξοδο στη δικηγορία, με όρους ιδιαίτερα προνομιακούς, η βελτίωση των συνθηκών ζωής είναι πασίδηλη. Ουδείς υποτιμά βεβαίως το μέγεθος της απόφασης αλλαγής προσανατολισμού. Ούτε τον αντίκτυπο των καταγγελιών, τις ελάχιστες φορές που διατυπώνονται εγγράφως. Το γεγονός όμως ότι η αγανάκτηση των δικαστών εκδηλώνεται μόνο όταν νιώσουν οι ίδιοι αδικημένοι, δεν μας επιτρέπει να χαρακτηρίσουμε την κίνηση μεγαλειώδη. Αν το έκαναν υπεραμυνόμενοι της ορθής απονομής της Δικαιοσύνης, στο όνομα της αδικίας εις βάρος των πολιτών, μαζί τους! Αλλά…μήπως ζητάμε πολλά;