Κι ύστερα έφυγαν οι μέλισσες

Γιατί εξαφανίζονται οι μέλισσες της Αμερικής; Οι επιστήμονες προσπαθούν να ρίξουν φως σε αυτό το μυστήριο, καθώς οι μέλισσες έχουν εξαφανιστεί σε ποσοστό 90% από πολλές περιοχές της χώρας.

Τόσα χρόνια που κάνει τον μελισσοκόμο, ο Ντέιβιντ Μπράντσο έχει δεχθεί πάμπολλες φορές το κεντρί των μελισσών του. Μα εκείνο που τον πόνεσε πιο πολύ ήταν όταν άνοιξε μια μέρα τις κυψέλες του και είδε πως από τις 120 εκατομμύρια μέλισσες που ζούσαν εκεί, είχαν εξαφανιστεί οι μισές. Και δεν είναι μόνο ο Μπράντσο. Σε 24 αμερικανικές πολιτείες, οι μελισσοκόμοι έχουν την ίδια τύχη. Τα μελίσσια τους χάνονται.

Η μυστηριώδης εξαφάνιση των μελισσών μοιραία μάς κάνει να ξαναθυμηθούμε τον κρίσιμο ρόλο που

ΣΕ 24 ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Οι μελισσοκόμοι του Τέξας έχουν αναφέρει απώλειες που ξεπερνούν ακόμη και το 70%

παίζουν στην πορεία των φρούτων και των λαχανικών από το χωράφι μέχρι το τραπέζι μας. Την ώρα που οι επιστήμονες προσπαθούν απεγνωσμένα να εξηγήσουν το φαινόμενο, άλλοι λογαριάζουν τις οικονομικές απώλειες.

Δεν επιστρέφουν
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Κορνέλ, οι μέλισσες επικονιάζουν κάθε ημέρα καλλιέργειες αξίας 10,5 εκατομμυρίων ευρώ. «Μια στις τρεις μπουκιές που βάζουμε στο στόμα μας, εξαρτάται από την επικονίαση των μελισσών», λέει ο Ζακ Μπράουνινγκ, αντιπρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Μελισσοκομίας.

Για άγνωστη αιτία, που θα μπορούσε ίσως να τη φανταστεί μόνο μια Αγκάθα Κρίστι, οι μέλισσες φεύγουν από τις κυψέλες τους για να αναζητήσουν γύρη και νέκταρ, αλλά δεν επιστρέφουν ποτέ. Οι επιστήμονες σπάνε το κεφάλι τους για να εξηγήσουν αυτό που έχουν ονομάσει Σύνδρομο Διάλυσης του Μελισσιού. Μέχρι τώρα έχουν διατυπώσει τέσσερις πιθανές εκδοχές: 1. Κάτι παρόμοιο με το σύνδρομο ανοσοποιητικής ανεπάρκειας στον άνθρωπο (ΑΙDS) το οποίο κάνει τις μέλισσες περισσότερο ευπαθείς σε ορισμένες ασθένειες που τελικά τις σκοτώνουν.

2. Στρες που αλλοιώνει τη φυσιολογική συμπεριφορά τους.

3. Κλιματικές μεταβολές που τις αποπροσανατολίζουν, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από το κρύο πολύ μακριά από τις κυψέλες τους.

4. Εντομοκτόνα (τα οποία είναι απαγορευμένα στην Ευρώπη, αλλά χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ) που επηρεάζουν την έμφυτη ικανότητα των μελισσών να βρίσκουν τον δρόμο της επιστροφής.

Βασίλισσες με «ΑΙDS»
Στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ οι απώλειες των μελισσών κυμαίνονται μεταξύ 30-60%, ενώ μελισσοκόμοι του Τέξας έχουν αναφέρει απώλειες που ξεπερνούν ακόμη και το 70%. Τα φυσιολογικά περιθώρια απωλειών δεν ξεπερνούν το 20%.

Εκτός από όλα τα παραπάνω, τα ακάρεα πλήττουν τα μελίσσια όχι μόνο στην Αμερική, αλλά σε όλον τον κόσμο και τα εντομοκτόνα που χρησιμοποιούνται για την εξόντωσή τους επηρεάζουν την ικανότητα των βασιλισσών να φέρνουν στον κόσμο τον ίδιο αριθμό εργατριών μελισσών. Πριν από μερικά χρόνια, οι βασίλισσες ζούσαν το διπλάσιο από όσο ζουν σήμερα. Ο Ντένις βαν Ίνγκλσντορπ, ειδικός στη μελισσοκομία από την Πενσυλβάνια, λέει ότι «η ισχυρή καταστολή του ανοσοποιητικού» που παρατηρείται από ορισμένους ερευνητές «δεν αποκλείεται να είναι το ΑΙDS της βιομηχανίας της μελισσοκομίας», που τις κάνει πιο ευάλωτες σε ορισμένες ασθένειες.