[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κι όμως δεν φταίνε αυτά

Δεν με ξάφνιασε η αποδοχή από σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα και την πλειονότητα του κόσμου, όχι του νομοσχεδίου για την ανώτατη παιδεία, αλλά της ευρύτερης ανάγκης να γίνουν αληθινές τομές στην παιδεία, με μεταρρυθμίσεις που δίνουν λύσεις στα χρόνια προβλήματα που επί γενεές ταλανίζουν το εγχώριο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αυτό που με ξάφνιασε, όμως, είναι το απότομο τέλος και η επιστροφή στην προτέρα κατάσταση της μηδενικής ανοχής. Μηδενικής ανοχής σε τι; Σε κουβέντες και συζητήσεις που στερούνται λογικού ερείσματος, αληθινής ουσίας, σοβαρότητας και αποτελεσματικότητας. Στο είδος της συζήτησης και του διαλόγου στο οποίο μυήθηκαν και γαλουχήθηκαν γενιές ολόκληρες και το οποίο ενθάρρυναν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, γονείς, καθηγητές, αλλά και καθένας εξ ημών.

Κάπως έτσι, εδώ και τουλάχιστον 35 χρόνια ολόκληρη η ελληνική κοινωνία- υπό την επήρεια αφενός του ηρωικού αγώνα ορισμένων νέων επί Χούντας και αφετέρου του Δόκτορα Σποκ και των διδαγμάτων του- έδινε στον εαυτό της την πολυτέλεια να χαϊδεύει τα παιδιά, βαφτίζοντας την όποια βλακεία ή προϊόν ανώριμης σκέψης και ελλιπούς γνώσης που μπορεί να εκστόμιζαν, ως άξιο προϊόν βαθυστόχαστης σκέψης και βάζοντάς τα μπροστά για λόγους κομματικού οφέλους και πολλαπλής βολής.

Τώρα όμως, που έφθασε ο κόμπος στο χτένι και δεν μας βολεύει πια η αντίδραση των παιδιών, θυμηθήκαμε πάλι ότι είναι παιδιά και καθώς δεν έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα- λόγω ηλικίας- δεν είναι δυνατόν ούτε ο λόγος τους να έχει το ίδιο βάρος με εκείνους που έχουν. Ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο, όμως, δεν μπορούμε να τα ειρωνευόμαστε από τα δελτία ειδήσεων ούτε βεβαίως να επιτίθενται ταυτόχρονα όλα «τα μεγάλα ονόματα» σε ένα παιδί που πασχίζει να τα βγάλει πέρα σε ένα τηλεοπτικό «παράθυρο». Δεν φταίνε αυτά που εμείς τα εμπλέξαμε σε επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας, ακατάλληλα δι΄ ανηλίκους…