[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Από την απορρύθμιση στη μετάλλαξη!

Oι προωθούμενες αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα μακροχρόνιων αναδιαρθρώσεων που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση και έχουν ως απώτερο στρατηγικό σκοπό την ιδιωτικοποίησή της. Με τον όρο ιδιωτικοποίηση δεν εννοούμε μόνο τη δημιουργία πανεπιστημίων από επιχειρήσεις στα οποία οι φοιτητές θα πληρώνουν δίδακτρα προκειμένου να σπουδάσουν. Αυτό είναι μια όψη της ιδιωτικοποίησης. Η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εκτός από τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, περιλαμβάνει και την «επιχειρηματοποίηση» του δημόσιου πανεπιστημίου το οποίο, σύμφωνα με την κυρίαρχη ανάγνωση, «προκειμένου να επιβιώσει στις νέες ανταγωνιστικές συνθήκες θα πρέπει να λειτουργήσει με όρους ιδιωτικής επιχείρησης, διαφορετικά θα αντιμετωπίσει πρόβλημα επιβίωσης».

Τ ο φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά εγγράφεται στη συνολική πολιτική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που χαρακτηρίζει όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες. Πυρήνας της αναδιάρθρωσης είναι οι μεταρρυθμίσεις ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου των καπιταλιστικών κοινωνιών με σκοπό να μετατοπισθεί ο συσχετισμός δύναμης προς όφελος του κεφαλαίου και εις βάρος της ζωντανής εργασίας.

Σ το πλαίσιο αυτής της επιθετικής στρατηγικής των κυρίαρχων δυνάμεων τα πανεπιστήμια, εδώ και αρκετά χρόνια, σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχονται σκληρή κριτική τόσο από επιχειρηματικούς κύκλους όσο και από τις ίδιες τις κυβερνήσεις, τόσο για το περιεχόμενο των σπουδών τους όσο και για τον τρόπο χρηματοδότησής τους. Τα εκπαιδευτικά συστήματα κατηγορούνται ότι είναι «ανελαστικά» στο ζήτημα της επαγγελματικής ειδίκευσης των φοιτητών με συνέπεια να μην μπορούν να «ανταποκριθούν στις νέες και διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της αγοράς εργασίας», καθώς έχουν δομηθεί σε ένα «παρωχημένο σύστημα παραγωγής με κουλτούρα τακτοποίησης και όχι απασχόλησης». Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι κύκλοι συνηγορούν ότι η μέση οικογένεια ξοδεύει μεγάλα ποσά για τη φοίτηση των γόνων της στα δημόσια πανεπιστήμια και κατά συνέπεια η δωρεάν εκπαίδευση

Ο ΠΥΡΗΝΑΣ

των μεταρρυθμίσεων είναι η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και η διαμόρφωση ευέλικτης και φθηνής σύνθετης εργατικής δύναμης

ούτως ή άλλως είναι ήδη ψευδεπίγραφη. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε ότι σήμερα στη χώρα μας η «δωρεάν» «δημόσια» εκπαίδευση είναι όντως «δωρεάν» και «δημόσια» ούτε ότι οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων βρίσκουν εργασία σε αυτό που έχουν σπουδάσει. Οι ιδιωτικές δαπάνες στην Ελλάδα είναι ήδη υψηλές και αντανακλούν την αγωνία των οικογενειών να αποκτήσει το παιδί τους ένα πτυχίο που ελπίζουν να το βοηθήσει να έχει ένα καλύτερο μέλλον σε μια άκρως ανταγωνιστική αγορά εργασίας με υψηλή ανεργία, για την οποία δεν ευθύνονται τα πανεπιστήμια και οι σπουδές. Ούτε υποστηρίζουμε ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις. Όμως, η κυρίαρχη πολιτική δεν αποσκοπεί στην προστασία και ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης, στο να αλαφρύνει οικονομικά τα νοικοκυριά, να κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα κοινωνικά δικαιότερο και να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή εργασία στους πτυχιούχους. Έχει σκοπό να διαμορφώσει ένα ευνοϊκό πεδίο επένδυσης και κερδοφορίας για το κεφάλαιο στον χώρο της παροχής «εκπαιδευτικών υπηρεσιών» και ταυτόχρονα να καταργήσει και τα τελευταία «ξέφτια» του κράτους πρόνοιας στον χώρο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που είναι η παροχή του δωρεάν συγγράμματος και οι ελλιπείς φοιτητικές εστίες.

Oι ρυθμίσεις του νέου νόμου- πλαισίου για τους «αιώνιους» φοιτητές σε συνδυασμό με τις ρυθμίσεις για το φοιτητικό άσυλο, για τις οποίες η κυβέρνηση προσπάθησε να αποσπάσει τη συναίνεση της κοινής γνώμης προβάλλοντας τα γνωστά ιδεολογήματα περί «τεμπέληδων» φοιτητών που δεν διαβάζουν, περί καθηγητών που «δεν διδάσκουν» και περί «εγκληματικών στοιχείων» που εκμεταλλεύονται το πανεπιστημιακό άσυλο, έχουν, σε σχέση με τον στρατηγικό στόχο της ιδιωτικοποίησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, έναν σαφή πολιτικό τακτικό χαρακτήρα: Να δημιουργήσουν ένα εκτεταμένο κλίμα εντατικοποίησης και ανασφάλειας στους φοιτητές, το οποίο θα λειτουργεί στο μέλλον αποτρεπτικά και ανασταλτικά σε οποιαδήποτε πολιτική ή συνδικαλιστική ενασχόληση πέρα από το πώς θα περάσουν γρήγορα τα μαθήματα, αποδιοργανώνοντας έτσι κάθε φοιτητικό ή ευρύτερο κοινωνικό κίνημα το οποίο θα προσπαθούσε να σταθεί εμπόδιο στις πολιτικές ιδιωτικοποίησης των διαφόρων κυβερνήσεων.

Οι μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια δεν έχουν να κάνουν με κάποιο «ζητούμενο εξορθολογισμό» ούτε με κάποια «μεταρρύθμιση που δεν έγινε» και η οποία εκκρεμεί και πρέπει να γίνει για να «μπει τάξη» στο πανεπιστήμιο και να εκσυγχρονιστεί. Κατά την άποψη μας, ο πυρήνας των μεταρρυθμίσεων είναι η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και η διαμόρφωση ευέλικτης και φθηνής σύνθετης εργατικής δύναμης με σκοπό την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.