[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Είμαστε για τα μπάζα;

ΤΟ ΑΚΟΥΜΕ – και το λέμε, κακά τα ψέματα- πολύ συχνά γύρω μας: «Ο Έλληνας δεν διορθώνεται με τίποτα», «είμαστε για τα μπάζα», «είμαστε άτιμη φάρα». Πολλοί δε απ΄ αυτούς που ισοπεδώνουν με τέτοιους χαρακτηρισμούς τον νεοέλληνα, συμπληρώνουν συνήθως αμέσως μετά πως «όλοι τα παίρνουν», «όλοι λαδώνονται», αλλά «μόνο εγώ είμαι ο μ… που πάω με τον σταυρό» και καταλήγουν:

«Τέρμα πια, τώρα θα τους δείξω εγώ». Και ξεμπερδεύουν με τους ηθικούς ενδοιασμούς και ξεχνούν τη συνείδησή τους, αφού «έτσι κάνουν όλοι». Και να ο ζαμανφουτισμός και να ο φιλοτομαρισμός. Δύο από τις «πηγές» δημιουργίας του κλίματος διαφθοράς στη πολιτική ζωής μας, στις σχέσεις, στη κοινωνία, στον πολιτισμό. Και, μάλιστα, με πανευρωπαϊκή πρωτιά «διαφθοράς» σε πολλούς τομείς! Αν παρατηρήσουμε, θα δούμε ότι πολλοί από όσους κάνουν τις παραπάνω διαπιστώσεις αδιαφορούν κραυγαλέα για τους γύρω τους, κλείνονται στον «δικό τους κόσμο», κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους. Τι κρύβεται, άραγε, πίσω από τέτοιου είδους αφορισμούς; Μήπως πρόκειται για μια «τάση» που έχουμε να κριτικάρουμε όλους τους άλλους, εκτός από τον «ριγμένο», πάντα, εαυτό μας; Έτσι που να γινόμαστε όλο και πιο πολύ μια απόλυτα εγωιστική και απρόσωπη κοινωνία… Αλλά, ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι μόνο «άσπραμαύρα». Είναι και γκρι ή έχουν και μια σταλιά χρώμα. Και ο κόσμος δεν είναι «για τα μπάζα». «Τρώγεται», «ψάχνεται» μέσα του. Αλλιώς, για παράδειγμα, δεν θα ξεπερνούσαν τους 150.000 αυτοί που πήγαν και είδαν τις «Ζωές των άλλων». Μια γερμανική ταινία με «πολιτική θέση» ως στάση ζωής. Γιατί στους θεατές δεν μίλησε μόνο η ρεαλιστική ιστορία της ταινίας- ένας χαφιές της Στάζι παρακολουθεί, το 1984, στην Ανατολική Γερμανία ένα ζευγάρι. Αλλά και η τελειοποίηση των παρακουθήσεων και της κατάργησης της προσωπικής ζωής μας, όπως αυτή αποκαλύφθηκε με το περυσινό παράνομο κύκλωμα υποκλοπών της κινητής τηλεφωνίας στη χώρα μας! Άρα, η χαρακτηρισμένη από τους πάντες ως «απολιτική εποχή μας», μήπως, ώς έναν βαθμό, είναι κατασκευασμένη για να εξυπηρετεί και να βολεύει κάποιους «έχοντες και κατέχοντες»;