Γηπεδογραφίες

Φέρε ρεύμα

Το μόνο που δεν συγχωρεί ο αθλητισμός είναι να λογαριάζεις ερήμην του. Η ΑΕΚ, και ακόμα περισσότερο ο προπονητής της, θα πρέπει να το ένιωσαν τον τελευταίο καιρό στο πετσί τους. Η ομάδα πάει από το κακό στο χειρότερο ακριβώς την εποχή που ο πρόεδρος-οπαδός της ανακοίνωνε σε όλους τους τόνους ότι όλα- έμψυχο υλικό, προπονητής, γηπεδικό- βαίνουν τόσο καλώς που θα προσπαθήσει να τα διατηρήσει έτσι για πάντα. Ώσπου ήρθε ο δεύτερος γύρος. Κι ο Τοροσίδης (έστω με λίγη βοήθεια από τον κύριο Μπριάκο). Κι ο διάσημος Τραορέ. Και μετά κι ο Γκούμας. Και ξαφνικά το ποτήρι είναι ξέχειλο και τα ωραία σχέδια μοιάζουν να κοιτάνε στον γκρεμό.

Όπως πάντα υπάρχουν δύο τρόποι να δουν οι φίλοι κι οι υπεύθυνοι της ΑΕΚ τα πράγματα. Ο ένας είναι της στρουθοκαμήλου: μας κατατρύχει η ατυχία, οι τραυματισμοί, η διαιτησία, όσες φορές και να πιάσει την ίδια κεφαλιά ο σέντερ μπακ του Παναθηναϊκού τόσο γάμμα δεν θα την ξαναστείλει. Όλα σωστά. Αλλά απελπιστικά ανεπαρκή. Γιατί προσπαθούν- αλλά δεν μπορούν- να κρύψουν το γεγονός ότι στο (κρίσιμο) μισό της περιόδου η ομάδα έχασε ταχύτητα, ρυθμό, συνοχή και παίκτες (με πιο εντυπωσιακή την εξαφάνιση του ηγέτη στα δύσκολα Λυμπερόπουλου), δίνει σταθερά το φιλί της ζωής σε απελπισμένους σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης ή ανασύνθεσης και γενικά δείχνει, για πρώτη φορά επί Ντέμη, ότι δεν έχει το παραμικρό έρμα. Οι μεταπτώσεις στο ποδόσφαιρο είναι φυσιολογικές. Σημασία έχει ν΄ αναρωτηθούν αυτοί που πρέπει ν΄ αναρωτηθούν μήπως η στέψη του συμπαθούς προπονητή ως αυτοκράτορα ήταν κάπως πρόωρη, αν η μεταγραφική στρατηγική είναι η ενδεδειγμένη και μήπως η τόση χαλαρότητα στους στόχους (από το «χτίζουμε» στο «ήρθε η ώρα μας») και στο εν γένει κλίμα της ομάδας (με τους παίκτες πάντα στο απυρόβλητο) έχει κάποια συμμετοχή και στην αγωνιστική αποδιοργάνωση. Πέρα από την ατυχία του Χετεμάι. Ή τη ρέντα του Γκούμα (και του Νίνη και του «Σάλπι» και του Ίβανσιτς).

ΕΧΑΣΕ

Στο κρίσιμο μισό της περιόδου η ομάδα έχασε ταχύτητα, ρυθμό, συνοχή και παίκτες

Π ώς ξαναξεκινάει άραγε μια ομάδα που ψαλιδίστηκαν τόσο απότομα οι φιλοδοξίες της; Αν λέγεται Μπάγερν αλλάζει προπονητήαλλά την ΑΕΚ δεν την περιμένει κανένας Χίτζφελντ. Αν λέγεται Παρί αλλάζει τα πάντα, προπονητή, σύστημα και νοοτροπία- αλλά η ΑΕΚ δεν έχει φτάσει τόσο στο χείλος του γκρεμού. Αν λέγεται Άρσεναλ το ρίχνει στα τρία Κύπελλα (Τσάμπιονς και δύο αγγλικά)- αλλά για την ΑΕΚ από την άλλη βδομάδα θα υπάρχει μόνο το πρωτάθλημα. Ακριβώς επειδή η ΑΕΚ είναι ΑΕΚ ο δρόμος της θα είναι αναγκαστικά πιο ανηφορικός. Ανανέωση ναι, αλλά με αξιολόγηση των παικτών και προσπάθεια κάλυψης των πολλών- και ιδίως αμυντικών- κενών. Εμπιστοσύνη στον Φερέρ ναι, αλλά με αναμονή ανάλογων- και κυρίως σταθερών- αποτελεσμάτων. «Ροτέισον» ίσως, αλλά όχι να το κάνουμε και τέχνη για την τέχνη. Αντισυμβατική διοίκηση δέκα φορές ναι, αλλά όχι με παραίτηση από τα βασικά του επαγγελματισμού που απαιτούν να μην επιχαίρουμε για κάτι που δεν έχουμε ακόμα πετύχει. Η ΑΕΚ δεν πρέπει από τον πανικό της να βγει από την πρίζα αλλά ν΄ αφήσει να τη διαπεράσει νέο ρεύμα. Εύκολο στα λόγια, νηστίσιμο- και μάλιστα καλαμαρίσιο- στα έργα.