[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το ναρκωτικό του καταναλωτισμού

Κινητά, αυτοκίνητα, ποτά… Ποτά, κινητά, αυτοκίνητα ή αυτοκίνητα, ποτά, κινητά. Όπως και να έχει, άλλωστε, δεν παίζει η σειρά σημαντικό ρόλο.

Το ζητούμενο είναι ένα: αυτά είναι τα πολυδιαφημιζόμενα προϊόντα που καθορίζουν το επίπεδο του λάιφ στάιλ μας. Θέλουμε δεν θέλουμε, η εικόνα λειτουργεί σαν ναρκωτικό. Μας έχει επιβληθεί η ιδέα πως άνευ τούτων δεν μπορούμε όχι να ζήσουμε, ούτε να περάσουμε ένα λεπτό της ζωής μας!

Το πιο αστείο δε, είναι πως όλα φτηναίνουν και φτηναίνουν και… φτηναίνουν. Εκπτωτικά πακέτα από εδώ, «μαχαίρι» στις τιμές από εκεί… και εμείς υπνωτιζόμαστε ακόμη περισσότερο στη ζάλη της ευκαιρίας. Άλλωστε, γι΄ αυτό δουλεύουμε σκληρά: για να έχουμε! Την εποχή μάλιστα της απελευθέρωσης των γυναικών από την πολύωρη «σκλαβιά» του σκληρού τριψίματος της βρύσης για να φύγουν τα άλατα, όλοι πλέον έχουν την ευκαιρία να καταναλώνουν κατά το δοκούν. Σαν να λέμε, στο ένα χέρι το σούπερ απορρυπαντικό και στο άλλο η πιστωτική κάρτα.

Και εκεί που είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ μου, απολαμβάνοντας τη διάθεσή μου για απεριόριστη τεμπελιά βλέποντας τηλεόραση, ξεφυτρώνουν οι διαφημίσεις. Να λοιπόν που ο καταναλωτικός δαίμονας που κρύβω μέσα μου ξυπνά με μιας και χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω, κάνω σύγκριση τιμών για να τσεκάρω ποιο τετράτροχο συμφέρει και μου «πάει» (εννοείται!). Αν αυτό δεν είναι εμμονή, τότε τι είναι.

Από την άλλη όμως, τι είδους άνθρωπος θα ήμουν δίχως τις επίκτητες ανάγκες μου; Και τέλος πάντων, πόσες αντιστάσεις να προβάλω και εγώ και εσύ και ο άλλος. Το καλύτερο (θα έλεγα και το πιο πετυχημένο) το έχει πει μια καλή μου φίλη, η Ξένια: «Ένας τρόπος υπάρχει για να νικήσεις τον πειρασμό. Να υποκύψεις σε αυτόν!». Και οι «τονωτικές ενέσεις» του στυλ «χάσαμε τη μάχη αλλά όχι και τον πόλεμο» είναι για κλάματα. Μην κοροϊδευόμαστε κιόλας… Θέλουμε να τα έχουμε όλα. Τέλος.