Περασμένα μεγαλεία

Κάποτε ήταν ντέρμπι. Και ίσως κάποτε ξαναγίνει. Το Σάββατο πάντως ο αγώνας της ΑΕΚ με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ προκαλούσε θλίψη στους φίλους του μπάσκετ (και του αθλητισμού γενικότερα) και απογοήτευση σε όλους όσους αγαπούν την «κιτρινόμαυρη» ομάδα.

Δεν είναι η- ούτως ή άλλως αναμενόμενη- ήττα από τον Παναθηναϊκό, ούτε καν το εύρος της (82-52). Είναι η γενική εικόνα της ομάδας, από το… σώμα της οποίας μέχρι πρόσφατα ανέδυε άρωμα σαμπάνιας (πρωτάθλημα 2002, κύπελλο Σαπόρτα και κύπελλο Ελλάδας 2000) και τώρα μυρίζει φορμόλη…

Στις κερκίδες μια χούφτα ΑΕΚτζήδων- ήταν δεν ήταν 300 άτομα- θύμιζε ότι η τιμωρία (μίας αγωνιστικής κεκλεισμένων των θυρών) που επιβλήθηκε στην ομάδα θα ισχύσει στον επόμενο αγώνα. Στα επίσημα οι θέσεις των διοικούντων παντελώς άδειες και μάλλον στη συγκατοίκηση με τον Παναθηναϊκό οφείλεται ότι δεν έχουν γεμίσει αράχνες. Απόρροια όλων αυτών η δημιουργία ομάδας- συνονθύλευμα, με κάποιους ποιοτικούς παίκτες (Κόμματος, Γκαγκαλούδης, Ταπούτος, Πέρκοβιτς κ.ά.), οι οποίοι είναι αδύνατον με τις παρούσες συνθήκες να λειτουργήσουν ως ομάδα και- ενδεχομένως υποσυνείδητα- αγωνίζονται για τον… επόμενο εργοδότη τους, με ξένους περιορισμένων δυνατοτήτων, ικανούς νεαρούς που συμπαρασύρονται στο ναυάγιο και ορισμένους που είναι απλά «συμπληρώματα» ανάγκης.

Σε αυτήν την ομάδα το θεωρούμενο ως πιο μπασκετικό κοινό της Αθήνας έχει γυρίσει την πλάτη του και γι΄ αυτό ακόμη και η προσπάθεια που έκανε η Ορίτζιναλ, όπως παραδέχθηκε μετά το ματς ο πρόεδρός της, Δημήτρης Χατζηχρήστος, είχε το αποτέλεσμα που τείνει να γίνει δευτέρα φύση της ΑΕΚ: Αποτυχία. «Ξεκινήσαμε μια προσπάθεια, με σκοπό να εκπαραθυρώσουμε τον Φιλίππου. Να “ψήσουμε” τον κόσμο να αγοράσει διαρκείας ώστε να μαζέψουμε 300.000 και να τον διώξουμε. Όμως ο κόσμος αρνείται να έρθει στο γήπεδο, διότι δεν υπάρχει ούτε ελπίδα, ούτε όραμα. Δεν έχουμε απλά φτάσει στον πάτο του βαρελιού, αλλά τον έχουμε φάει κιόλας. Από την κίνησή μας, την οποία στήριξε ο Γιώργος Αμερικάνος και από την ΚΑΕ η Ελπίδα Στέβη, συγκεντρώσαμε 70.000 ευρώ και ήρθαμε εδώ ώστε να τα παραδώσουμε, ενώπιόν σας, στον αρχηγό της ομάδας, Μάκη Νικολαΐδη», ενημέρωσε τους εκπροσώπους του Τύπου ο Χατζηχρήστος, που είχε τα χρήματα μέσα σε μια ευτελούς αξίας τσαντούλα ταξιδιού…

Το ένδοξο παρελθόν και το δύσμοιρο παρόν έφτιαξαν στους διαδρόμους του ΟΑΚΑ το πιο έντονο κοντράστ. Στη μία πλευρά η «βασίλισσα» του 1967, στην άλλη η ΑΕΚ που βρίσκεται στην επικίνδυνη ζώνη της Α1. Αν τις γεμάτες λάμψη σελίδες της εποχής του Καλλιμάρμαρου (αλλά και του πρόσφατου παρελθόντος) διαδεχθεί η πιο μαύρη στην ιστορία της ΑΕΚ, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Η μεγαλύτερη ελπίδα για να μη συμβεί αυτό είναι ο εγωισμός των (ποιοτικών) παικτών της, που όταν διαισθανθούν για τα καλά τον κίνδυνο να χρεωθούν την αποτυχία θα προσπαθήσουν με νύχια και με δόντια να την αποφύγουν. ΤΟ ΜΑΤΣ
Εκείνο βέβαια που δεν μπορούσαν να αποφύγουν το Σάββατο ήταν η ήττα από τον Παναθηναϊκό. Οι «πράσινοι» ολοκλήρωσαν μια περίοδο με ουσιαστικά άνευ κινήτρου αγώνες (εξαίρεση το ντέρμπι με τον Άρη στο Αλεξάνδρειο) και μπήκαν σε μια εβδομάδα «φωτιά» (υποδέχονται Έφες, Ολυμπιακό, Μπαρτσελόνα), με μια εύκολη «30άρα». Ο Ομπράντοβιτς δεν είχε τους Μπατίστ, Τομάσεβιτς (δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής), κράτησε στον πάγκο τον Ντελκ, έδωσε μόλις πέντε λεπτά συμμετοχής στον Χατζηβρέττα και 27 στον… γκρινιάρη Γιαβτόκας και ασχολήθηκε πολύ με την αμυντική λειτουργία της ομάδας του.

Στην τρίτη (εννέα πόντους) και στο τέλος της τελευταίας περιόδου η άμυνα των «πρασίνων» ήταν άκρως αποτελεσματική, αν και μετά το 34΄ οι παίκτες του Σούλη Μαρκόπουλου, που έκανε το ντεμπούτο του στον πάγκο της ΑΕΚ έχοντας πολλά προβλήματα (Σωτ. Νικολαΐδης Γκαγκαλούδης, Μάγλος τραυματίες), πέταξαν λευκή πετσέτα. Έτσι ο ΠΑΟ με επιμέρους σκορ 24-4 εκτίναξε τη διαφορά από το 58-48 (του 34΄) στο τελικό 82-52 και άρχισε να σκέφτεται το ντέρμπι της Πέμπτης με την Έφες Πίλσεν.