[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λίγος καπνός ακόμη

Ώρα μεσάνυχτα και με διόλου φιλική προς τον άνθρωπο θερμοκρασία, κάπνιζα τουρτουρίζοντας έξω από το σπίτι γιατί μέσα κοιμόταν ο ολίγων ημερών τροφαντός μπέμπης της Κατερίνας. Προς χάριν του μικρού αυτού αυτοκράτορα αλλά και για κάτι οικογενειακούς φίλους σαν ελόγου μου, τις αμέσως επόμενες μέρες τα φυτά του μπαλκονιού περιορίστηκαν και στη θέση τους μπήκε μια υπαίθρια σόμπα αερίου από εκείνες που βλέπουμε στα πεζοδρόμια των καφέ και των μπαρ. Στον ίσκιο της αποκάτω ξεκλέβω έκτοτε χρόνο και ενοχοποιημένες τζούρες με την κολλητή μου τυλιγμένες στις ωραιότατες φλις κουβερτούλες μας.

Για μια φρέσκια μαμά ο χρόνος δεν είναι πια αυτό που ήταν και η ανάγνωση των εφημερίδων επίσης.

Τη νιοστή μεταξύ μας περί τσιγάρου νυχτερινή συζήτηση την είχε αυτή τη φορά πυροδοτήσει το εξαιρετικό κείμενο του Γκάζι Καπλάνι στα «ΝΕΑ» του Σαββατοκύριακου. Έχω μάλιστα το θράσος να πιστεύω ότι εάν και στη δική μου ζωή έσκαγε μύτη ένας τέτοιος ροδαλός μπέμπαντας θα το έκοβα το ρημάδι, μαχαίρι. Πάντως όχι, χίλιες φορές όχι επειδή χαλάει τη μανέστρα σε κάτι τυπάκια σαν τον άκαπνο συνάδελφό μου, που εξαιτίας της βλαβερής μου συνήθειας με χαρακτήρισε «παλιοβαλκάνια» τον καιρό που ο εργασιακός μας χώρος δεν είχε ακόμη ανακηρυχτεί αποπυρηνικοποιημένη ζώνη, δηλαδή non smoking building. «Ξέρω ποιο είναι το σωστό, μην κοιτάς που δεν το κάνω», είπα στην αποσβολωμένη Κατερίνα.