ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ

Tαξίμετρο ή ανθρωπόμετρο

Tο νεαρό ζευγάρι που επιβιβάστηκε στο ταξί στις αρχές της οδού Ακαδημίας, με προορισμό την πλατεία Κολωνακίου, όταν δεν μιλούσε στο «κινητό», συζητούσε μεταξύ του για το life style. Στα περίπου επτά λεπτά της διαδρομής , τρεις φορές ήχησε το «κινητό» της νεαρής, δύο του νεαρού. Αν τους ρωτούσε κανείς θα απαντούσαν σίγουρα πως η κατάστασή τους (ένα ζευγάρι ωραία ντυμένο, μυρωδάτο) είναι ένας πολιτιστικός αναβαθμός που σ΄ αυτόν η ανθρωπότητα χρειάζεται να προσβλέπει ως μέλλον. Α ν μάλιστα τολμούσε κανείς να τους εξάρει τη σημασία ενός μοναχού, ενός καλόγηρου δηλαδή, για τη σύνολη ανθρώπινη ζωή, θα τον αποπαίρνανε λέγοντάς του πως κανείς θα πρέπει να δίνει τη μάχη του μέσα στην κοινωνία! Στη διασταύρωση της Κανάρη με την Κουμπάρη ακούστηκε η φωνή του νεαρού προς τον οδηγό: «Πόσο θέλεις να σε πληρώσουμε;». Έτσι ακριβώς. Ο οδηγός , δίχως να δείξει κάποια έκπληξη, ανέφερε το ακριβές αντίτιμο, ο νεαρός, με ακρίβεια λεπτού, του το έβαλε στο χέρι, και το ταξί συνέχισε προς τη Βασιλίσσης Σοφίας.

Δεν αποκλείεται να πρόκειται για σκηνή που επαναλαμβάνεται πάμπολλες φορές στους δρόμους της Αθήνας. Ακόμη χειρότερα. Αδυνατεί να φανταστεί κανείς (φαίνεται όμως πως συμβαίνει), ότι υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε την ευγενέστερή τους συμπεριφορά για τους γνωστούς ή τους φίλους τους και ότι η ολιγόλεπτη, χωρίς συνέχεια, επαφή με αγνώστους τους προκαλεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να εκφράζουν την απρεπέστερη, τη χυδαιότερη. «Πόσο θέλεις να σε πληρώσουμε;». Ακόμη και η φράση «Τι έγραψε το ταξίμετρο;», που φαίνεται να αμφισβητεί την εντιμότητα του οδηγού, είναι σαφώς ευγενέστερη από την εκτοξευθείσα. Όταν τον άλλο τον ελέγχεις στη δουλειά που κάνει (γιατί αν δεν την έκανε δεν θα μπορούσε να ζήσει), δεν του υπογραμμίζεις με τον τρόπο σου το αδιέξοδο που μέσα σε αυτό αισθάνεται, έτσι ή αλλιώς, παγιδευμένος. Δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς, αλλά αυτή η συγκεκριμένη πρόταση ακούγεται ακόμη πιο προσβλητική και από το αν ο νεαρός άστραφτε χωρίς λόγο, αναίτια, ένα χαστούκι στον οδηγό του ταξί. Γιατί τότε ο οδηγός θα μπορούσε με ένδικα μέσα να ζητήσει αποζημίωση για την προσβολή του χαστουκιού. Αλλά για μια προσβολή που μπορεί να τον έθιγε πολύ βαθύτερα, κανείς δεν θα αναγνώριζε το δίκαιό του, αφού θα ήταν η ψυχή του που είχε ενοχληθεί. Μαζί με το αντίτιμο εισέπραξε και την περιφρόνηση, χωρίς όμως να πιστεύει ότι την αξίζει (όπως ο καθένας μας άλλωστε), αφού ο άλλος δεν πρόφτασε να τον γνωρίσει ώστε η περιφρόνηση να μπορεί να δικαιολογηθεί.

Η τραγελαφική κατάσταση του κόσμου μας οφείλεται σε μια χυδαιότητα που εκφράστηκε κάποια στιγμή και, χωρίς δυνατότητα να ανακληθεί, έμεινε μετέωρη ανάμεσα σε δύο αγνώστους. Σίγουρα αν ο νεαρός δεν συζητούσε για το life style και δεν χρησιμοποιούσε κινητό δεν θα είχε ποτέ απευθυνθεί με τον τρόπο αυτό στον οδηγό του ταξί. Το ότι είχε μισθώσει για ορισμένο χρόνο το ταξί, δεν τον μετέφερε αυτόματα σε πλεονεκτική θέση ώστε, εκ προοιμίου, να μεταβάλλεται ο οδηγός σε υποτακτικό του. Aνατριχιάζει κανείς στην ιδέα ότι το απειράριθμο πλήθος που υιοθετεί το life style και χρησιμοποιεί το κινητό μπορεί ανά πάσα στιγμή να βασανίσει όσους συνειδητά αρνούνται και το ένα και το άλλο. Πόσο καταλυτική όμως υπόθεση παραμένει η χυδαιότητα στις ολιγόλεπτες, χωρίς συνέχεια, σχέσεις , το διαπιστώνει κανείς όταν αντικρύζει την κορυφούμενη, συχνά χωρίς λόγο, βαρβαρότητα στους δημόσιους οργανισμούς και τις υπηρεσίες, τόσο από πλευράς εξυπηρετούμενων πολιτών όσο και «εξυπηρετούντων» υπαλλήλων. Όμως η χυδαιότητα προς έναν άγνωστο, συνιστά μια κατάθεση που θα εξοφληθεί με τον ίδιο, ή πιο επιδεινωμένο ακόμη τρόπο, από άλλους αγνώστους τους οποίους αυτός που πρωτοεκφράστηκε χυδαία δεν πρόκειται να υποψιαστεί καν την ύπαρξή τους.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η λέξη».