[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η γλώσσα του σώματος τον πρόδωσε

ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ τ ου 1998, όταν ο Μπιλ Κλίντον συρόταν στη δημόσια απολογία του για την «ανάρμοστη» σχέση του με τη Μόνικα Λεβίνσκι, οι κάμερες αποτύπωσαν την απόλυτη αμηχανία τού τότε πλανητάρχη δείχνοντάς τον να… δαγκώνει τα χείλη του περί τις 15 φορές σε διάστημα μικρότερο των δύο λεπτών. Η γλώσσα του σώματος πρόδιδε τότε το αδιέξοδο ενός πολιτικού που χρωστούσε το μεγαλύτερο μέρος της δημοτικότητάς του στην επικοινωνιακή του δεινότητα.

Ταλέντο στην πολιτική επικοινωνία διαθέτει και ο Κώστας Καραμανλής. Απλός, προσιτός, χαμογελαστός, «χωρατατζής», εμφανιζόταν έως σήμερα άριστος χειριστής της γλώσσας του σώματος. Από τις (υπερβολικές) χειρονομίες του, που λειτουργούσαν εμφατικά στον πολιτικό του λόγο, έως τις… χαριτωμένες καρπαζιές που δίνει π.χ. στον κ. Ψωμιάδη. Μόνο που προχθές η γλώσσα του σώματος πρόδωσε τον κ. Καραμανλή σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές της πολιτικής του καριέρας.

Η υπερβολική άνεση και η πεποίθησή του ότι έχει το προνόμιο να ειρωνεύεται ακόμη και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον οδήγησαν σ΄ έναν δεύτερο αιφνιδιασμό, αυτήν την φορά προσωπικό.

Το πεντάλεπτο που ακολούθησε μετά την ατάκα του «Γιώργο, είσαι εδώ; Γιατί θα έχανες…» και η αντίδραση του κ. Παπανδρέου «Επιτέλους, σοβαρευτείτε, κ. Πρωθυπουργέ» ήταν ίσως μία από τις χειρότερες στιγμές του Πρωθυπουργού στο Κοινοβούλιο.

Ο άνετος κ. Καραμανλής όχι μόνο αιφνιδιάστηκε από την ετοιμότητα του αντιπάλου του να απαντήσει, αλλά συγχρόνως ένιωσε έκθετος ενώπιον της Βουλής αλλά και του ελληνικού λαού, διαπιστώνοντας ότι τα… αστειάκια, ενίοτε, λειτουργούν ως μπούμερανγκ. Η γλώσσα του σώματος του κ. Καραμανλή έχασε τον ρυθμό της. Όσοι τον γνωρίζουν είδαν έναν άλλο Καραμανλή να αποσυντονίζεται, να αγχώνεται….

Ο ενικός της- δήθεν- οικειότητας και το… χέρι στην τσέπη ήρθαν αντιμέτωπα με τον ψυχρό πληθυντικό της απόστασης και την εξέγερση του Γιώργου Παπανδρέου. Ο μεν Παπανδρέου φάνηκε να απελευθερώνεται, αποκαλύπτοντας έναν δυναμικό εαυτό, ο δε Καραμανλής να θυμώνει με τον εαυτό του διαπιστώνοντας ότι ξεπέρασε τα όρια της «σεμνής και ταπεινής» συμπεριφοράς που ο ίδιος έχει θέσει για τους υπουργούς του, αγγίζοντας την αλαζονεία…