«Πυρηνική» γκάφα του Σιράκ

Με μια δόση συγκατάβασης αντιμετώπισε η Δύση, όπως και το Ισραήλ, την γκάφα του Σιράκ: τη δήλωση πως ένα πυρηνικό Ιράν «δεν θα ήταν πολύ επικίνδυνο» και την άγαρμπη απόπειρα ανασκευής που ακολούθησε. Η όλη υπόθεση, ωστόσο, επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα, αν σκοπεύει ή όχι η Ουάσιγκτον να επιτεθεί στο Ιράν.

«Όταν ο Σιράκ διορθώνει τον Σιράκ» ήταν χθες ο τίτλος του γαλλικού περιοδικού «Νouvel Οbservateur». «Ο Σιράκ στοχάζεται για το Ιράν, κατόπιν οπισθοχωρεί», σχολίασε η «Ιnternational Ηerald Τribune». «Ο Σιράκ δεν ανησυχεί για το πυρηνικό Ιράν, κατόπιν κάνει πίσω» ανέφεραν οι «Νew Υork Τimes». Τη Δευτέρα, σε συνέντευξη που έδωσε ο Γάλλος πρόεδρος προς δημοσιογράφους και των τριών αυτών εντύπων, εξέφρασε την άποψη ότι το να αποκτήσει το Ιράν «μια- δυο» πυρηνικές βόμβες «δεν είναι πολύ επικίνδυνο»- «άλλωστε πού θα την έριχνε; Στο Ισραήλ; Ούτε 200 μέτρα δεν θα έκανε και η Τεχεράνη θα ισοπεδωνόταν» επιχειρηματολόγησε. Ο πραγματικός κίνδυνος, δήλωσε, είναι το πυρηνικό Ιράν να ενθαρρύνει την περαιτέρω διάδοση των πυρηνικών όπλων, δείχνοντας τον δρόμο σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.

Οι απόψεις δεν είναι πρωτοφανείς: αρκετοί έγκυροι αναλυτές τις συμμερίζονται. Έρχονται όμως σε αντίθεση με την επίσημη πολιτική της Γαλλίας. Ένα εικοσιτετράωρο μετά τη συνέντευξη, λοιπόν, ο Σιράκ ξανακάλεσε τους δημοσιογράφους και ανακάλεσε τις επίμαχες δηλώσεις, λέγοντας άλλοτε πως νόμιζε ότι μιλούσε off the record, άλλοτε πως «δεν θυμάται να είπε τίποτα για το Ισραήλ» και παραδεχόμενος εν τέλει πως έκανε λάθος.

Οι δημοσιογράφοι όμως δημοσίευσαν τα πάντα, φέρνοντάς τον σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Σε ανακοίνωσή του το προεδρικό γραφείο επέμεινε χθες πως «η Γαλλία – μαζί με τη διεθνή κοινότητα- δεν μπορεί να αποδεχθεί την προοπτική ενός Ιράν με πυρηνικά όπλα»· κατήγγειλε μάλιστα ως «επονείδιστη πολεμική» τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν οι δηλώσεις Σιράκ, φτάνοντας στο σημείο να κατηγορήσει τα αμερικανικά μέσα (το γαλλικό περιοδικό αφέθηκε απ΄ έξω) για επίθεση εναντίον της Γαλλίας.

Οι αντιδράσεις
Οι επίσημες αντιδράσεις ήταν από αμήχανες έως συγκαταβατικές: «Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στη διεθνή κοινότητα που να αμφιβάλλει ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είναι κακόβουλο» δήλωσε το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών. «Θεωρώ ότι ο πρόεδρος Σιράκ αναθεώρησε και ανέπτυξε τις δηλώσεις του» δήλωσε ο Λευκός Οίκος. «Δεν συμμερίζομαι την άποψη που εξέφρασε ο Γάλλος πρόεδρος και από ό,τι καταλαβαίνω ούτε εκείνος τη συμμερίζεται πλέον» δήλωσε με αρκετό βρετανικό φλέγμα η Βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών.


Απτόητη συνεχίζει το πρόγραμμά της η Τεχεράνη

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ των οικονομικών και εμπορικών κυρώσεων που της επέβαλε τον Δεκέμβριο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ- με τη στήριξη της Γαλλίας-, η Τεχεράνη συνεχίζει απτόητη το πυρηνικό της πρόγραμμα. Ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, όπως σημειώνουν οι αναλυτές, εξελέγη υποσχόμενος οικονομικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος των (πολλών) μη εχόντων. Δυο χρόνια αργότερα, οι υποσχέσεις παραμένουν υποσχέσεις και πολλοί ψηφοφόροι του δυσφορούν εντόνως. Από τη στιγμή που βρίσκεται σε θέση αδυναμίας στο εσωτερικό, ο Ιρανός πρόεδρος δεν μπορεί να εμφανιστεί αδύναμος και στο εξωτερικό.

Το αεροπλανοφόρο
Ο Τζορτζ Μπους, από την πλευρά του, ανεβάζει σταθερά τον τελευταίο μήνα τους τόνους εναντίον του Ιράν. Και τεχνικά έχει πλέον τη δυνατότητα να χτυπήσει τη χώρα. Με την αποστολή του αεροπλανοφόρου «Τζον Στένις» και της αρμάδας του στον Κόλπο, όπου θα συναντήσουν το αεροπλανοφόρο «Αϊζενχάουερ», οι ΗΠΑ μπορούν να εξαπολύουν αεροπορική επίθεση 24 ώρες το 24ωρο, επί 30 ή 40 ημέρες. Μια τέτοια επιχείρηση, βέβαια, θα είχε τεράστιο κόστος:

εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου στα ύψη, «ασύμμετρα» αντίποινα της Τεχεράνης, τρομοκρατία… Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν δείχνει ότι η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει να ανοίξει και νέο στρατιωτικό μέτωπο. Το πιθανότερο είναι πως αυξάνει το επίπεδο της απειλής, προκειμένου να «ταρακουνήσει» την Τεχεράνη. Το πρόβλημα, σημειώνει η «Ιndependent», είναι πως η πολεμοχαρής ρητορική της Ουάσινγκτον σε συνδυασμό με την ανασφαλή ηγεσία της Τεχεράνης δημιουργεί μια καυτή ατμόσφαιρα που ευνοεί τις υπερβολικές αντιδράσειςείτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά.