Φαινόμενα

Μετά την ελιά, βοήθα Παναγιά

Πριν προλάβει να «κρυώσει» το κοινό που μαδούσε με ελπίδα τις ελιές, του προσφέρθηκε η δοκιμασμένη εναλλακτική των θαυμάτων, που είναι και πιο ελληνοχριστιανική
Με εντυπωσιακό αυτοματισμό, χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς να δώσουν τον ελάχιστο χρόνο στη συνείδησή τους να αναρωτηθεί τι συνέβη με το λιόζουμο και πού βρίσκεται η δική τους ευθύνη, έσπευσαν οι πρωινάδικοι ενημερωτές να συμπληρώσουν το κενό που άφησε στην τηλεθέαση «η ελιά η ελεούσα την τηλεθέαση», με ένα θέμα διαχρονικό, το οποίο ουδείς θα τολμήσει να θίξει ως επικίνδυνο: ένα θαύμα της Παναγιάς.

Τι τύχη βουνό ήταν αυτή! Γ ιατί αν αλλάξει το κλίμα, αν λειτουργήσει κατ΄ ελάχιστον η συνείδηση, αν έχει τον χρόνο ο απελπισμένος να αντιληφθεί ότι ένα ολόκληρο σύστημα εμπορευματοποίησης των ελπίδων του βασίζεται στην αφέλεια και την ευπιστία που παράγει η προσκόλλησή του στην τηλεοπτική πραγματικότητα, τότε ουδείς εκ των λαμπερών πρωταγωνιστών της θα διατηρήσει τη δύναμή του (την τηλεθέασή του).

«Μη μας κρυώσει ο κόσμος πάνω που τον ζεστάναμε με τις συνταγές ελπίδας» θα σκέφτηκαν και είχαν έτοιμη την επόμενη και πλέον σίγουρη. Παράλυτος περπάτησε μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς!

Τετραπλό παράθυρο στου Παπαδάκη, όπου τις προάλλες έπιναν τα λιόζουμα και τσούγκριζαν τα ποτήρια, τετραπλό και στου Αυτιά για να συζητήσουν την ιστορία του νεαρού που τον πήγε η μητέρα του να προσκυνήσει και ενώ δεν έκανε βήμα σηκώθηκε μπροστά στα μάτια της μέσα στην εκκλησιά. Αλλά η ίδια ιστορία και μάλιστα με τη μητέρα live στο στούντιο και στο Μega στους Καμπουράκη- Οικονομέα (τα λιόζουμα απορρίπτονται γιατί εμπορεύονται τον φόβο του θανάτου, αλλά τα θαύματα είναι αγιασμένα και χαλάλι στην ελπίδα που θα βάλει πάλι τον κόσμο να τρέχει στα μοναστήρια).

Με όλο τον σεβασμό στο ίδιο το παιδί και την οικογένειά του, με όλο τον σεβασμό στην πίστη τους και στην πίστη οποιουδήποτε ανθρώπου- σε όποιον θεό κι αν πιστεύει- δεν είναι είδηση για την τηλεόραση τα θαύματα.

Ούτε η τηλεοπτική περατζάδα τους, με την αναπόφευκτη υστεροβουλία μιας εμπορικής τηλεόρασης, αρμόζει στην εσωτερικότητα που απαιτεί η πίστη, που αποζητά η ανθρώπινη ψυχή για να πλησιάσει το θείο, για να το βιώσει σαν εμπειρία πέρα από τα μικρά όρια της ανθρώπινης πραγματικότητας, της μετρήσιμης υλικής πραγματικότητας με ποσοστά τηλεθέασης.

Ούτε η τηλεοπτική περατζάδα, με την αναπόφευκτη υστεροβουλία μιας εμπορικής τηλεόρασης, αρμόζει στην εσωτερικότητα που απαιτεί η πίστη, που αποζητά η ανθρώπινη ψυχή για να πλησιάσει το θείο

Τι δουλειά έχουν τα θαύματα με το εμπορικό τελετουργικό μιας τηλεοπτικής εκπομπής, με τα τηλεπαράθυρα, με την επιδεικτική θρησκοληψία παρουσιαστών που με την ίδια εκφραστική ένταση, από την ίδια πάντα θέση, στο ίδιο πάντα ντεκόρ παρουσιάζουν από φόνους και βιασμούς μέχρι τα μαντζούνια της ανοσίας- ή της αφασίας.

Και είναι αξιοθαύμαστη η ταχύτητα και η ευκολία με την οποία αντικαταστάθηκε στα ίδια πάνελ, στις ίδιες εκπομπές η θέση της παγανιστικής μαγγανείας του λιόζουμου με την πιο ταιριαστή στις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις πίστη στη θαυματουργή δύναμη των εικόνων .

Ορθώς το σκέφτηκαν οι πρωινάδες της τηλε-ενημέρωσης, αφού εξασφαλίζουν και μια επί πλέον άφεση, καταθέτοντας στην εκκλησία, με τα χειμαζόμενα παγκάρια, τη σκληρή δουλειά τους επί σειρά πρωινών, να συντηρήσουν τον φόβο και την αφέλεια.

Αντί να μαδιούνται τα φύλλα ελιάς , που είναι και δωρεάν, πίσω όλοι στα μοναστήρια, να γδέρνονται εικόνες για ένα κομματάκι θαυματουργό ξύλο από την κορνίζα- με το αζημίωτο για την επιχείρηση, γιατί έχει και έξοδα η συντήρηση των ναών.


Καταργεί την πολιτική συνείδηση

Μια απλή αντικατάσταση αντικειμένου, αντί ελιάς η εικόνα της Παναγιάς, και η ίδια ακριβώς τηλεόραση καθαγιάζεται, ανυψώνεται σε υπέρτατο φύλακα της παράδοσης και σε σεπτό όργανο της ενίσχυσης της πίστης. Αφού ο φόβος του θανάτου παραμένει και η απόγνωση παραλύει, να ΄χει τουλάχιστον το όφελός του ο ντόπιος συντηρητισμός.

Κ αι τι ανακούφιση για μια κυβέρνηση στριμωγμένη από τα χαΐρια της κρατικής τηλεόρασης με τα μαντζούνια, να έχει τις ευλογίες της Εκκλησίας για τη στροφή του τηλεοπτικού κλίματος!

Έτσι παραμένει πάντα ιδανική πολιτική επιλογή αυτή η ίδια τηλεόραση- μην αλλάζουμε τώρα, γιατί πού να βρούμε καινούργιους σταρ- που διαμορφώνει καταναλωτές των αυτόματων, μαγικών λύσεων, απ΄ όπου και αν προέρχονται (ελιές , θαύματα, κόμματα), που καταργεί την πολιτική συνείδηση, που προσβάλλει τον πολιτισμό της δημοκρατίας, της σκέψης, της κρίσης, της αμφισβήτησης, που προσβάλλει ακόμη και την ουσία της Ορθοδοξίας, η οποία ορίζει την πίστη σαν αδιάκοπη αναζήτηση του ιδανικού, σαν απελευθέρωση από τις φοβίες της σάρκας, από τον ναρκισσισμό του σώματος.