Διχάζει η αντάρτισσα της RΑF

Όσο ισχυρό αισθάνεται ένα κράτος τόσο λιγότερο χρειάζεται να δείχνει το σκληρό πρόσωπό του. Δεν συμφωνούν όμως με αυτό το αξίωμα όλοι οι Γερμανοί. Η υπόθεση της Μπριγκίτε Μόνχαουπτ τους βρίσκει διχασμένους, καθώς τους ξαναφέρνει στον νου τα γερμανικά «πέτρινα χρόνια», όταν η δράση της οργάνωσης RΑF είχε συγκλονίσει για δύο δεκαετίες τη χώρα.

Με πέντε καταδίκες σε ισόβια κάθειρξη στην πλάτη, η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ ενδέχεται να αποφυλακιστεί τον Μάρτιο, ύστερα από 24 χρόνια στη φυλακή. Οι γερμανικές αρχές λένε ότι ήρθε πια ο καιρός να δείξουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους, αφού θεωρούν πως το πρώην στέλεχος της RΑF δεν αποτελεί πια απειλή για την κοινωνία. Ωστόσο, οι συγγενείς των θυμάτων της προβάλλουν τις αντιρρήσεις τους: δεν έχει δείξει ακόμη, λένε, την παραμικρή μεταμέλεια για τις πράξεις της.

Πενήντα επτά ετών σήμερα η Μόνχαουπτ, που υπήρξε ανώτερο στέλεχος της οργάνωσης RΑF (Τμήμα Κόκκινου Στρατού), φυλακίστηκε για τον ρόλο της στους φόνους τριών κορυφαίων μελών της γερμανικής κοινωνίας: ενός τραπεζίτη, ενός εισαγγελέα και του προέδρου της Ομοσπονδίας Εργοδοτών. Η Εισαγγελία αποδέχθηκε την αίτηση αποφυλάκισής της, στηριζόμενη σε πόρισμα ομάδας ψυχολόγων που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν αποτελεί πια κίνδυνο για την κοινωνία. Παράλληλα, ο πρόεδρος της χώρας Χορστ Κέλερ αναμένεται να αποφασίσει εντός των ημερών για παρόμοιο αίτημα ενός άλλου μέλους της RΑF, του Κρίστιαν Κλαρ, που βρίσκεται επίσης 24 χρόνια στη φυλακή.

Στη φυλακή
Το ενδεχόμενο να αποφυλακιστεί η Μόνχαουπτ προκαλεί ζωηρές συζητήσεις στη Γερμανία. Πρέπει το κράτος να δείξει επιείκεια ή μήπως οφείλει να συνεχίσει την τιμωρία αυτών των ανθρώπων, που δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη για τις πράξεις τους; «Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν επιείκεια», λέει στην εφημερίδα «Μπιλντ» η Βαλτρούντε Σλέγιερ, χήρα του φονευθέντος προέδρου της Γερμανικής Ομοσπονδίας Εργοδοτών Χανς-Μάρτιν Σλέγιερ. «Μέχρι σήμερα ούτε ο Κλαρ ούτε η Μόνχαουπτ έχουν δείξει κάποια μεταμέλεια». Ωστόσο ο Κλάους Κίνκελ, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και Δικαιοσύνης που είχε προωθήσει νομοθετικό διάταγμα για την αμνήστευση πολλών φυλακισμένων μελών της RΑF τη δεκαετία του 1990, λέει στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ»: «Νομίζω πως στους ανθρώπους που έχουν μείνει στη φυλακή τόσο πολύ, πρέπει να δίνεται η ευκαιρία να ξαναβρούν τον δρόμο τους στην κοινωνία».

Η RΑF, που έμεινε γνωστή και ως «οργάνωση Μπάαντερ- Μάινχοφ», αναδύθηκε από το γερμανικό φοιτητικό κίνημα του 1968 και είχε εξαπολύσει ένοπλο αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού και του γερμανικού κατεστημένου, θεωρώντας ότι δεν είχε ξεκόψει ποτέ από τις ναζιστικές ρίζες του. Ξεκίνησε τη δράση της με εμπρηστικές επιθέσεις σε πολυκαταστήματα και με ληστείες τραπεζών, για να περάσει σε βομβιστικές επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια και αμερικανικές εγκαταστάσεις, απαγωγές και δολοφονίες. Η δράση της οργάνωσης κορυφώθηκε το 1977 με μια αεροπειρατεία, σε συνεργασία με Παλαιστινίους, που είχε σκοπό την απελευθέρωση του Μπάαντερ και άλλων δύο μελών της RΑF από τη φυλακή (τελικά αυτοκτόνησαν στα κελιά τους, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, όταν η κυβέρνηση τήρησε ανυποχώρητη στάση).

Οι αντιδράσεις
Η γερμανική αντίδραση εκείνη την εποχή, σχολιάζει το περιοδικό «Σπίγκελ», ήταν παρόμοια με την αμερικανική μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Νέοι αντιτρομοκρατικοί νόμοι ενίσχυσαν τις αστυνομικές εξουσίες, θωρακισμένα οχήματα περιπολούσαν στους δρόμους της Βόννης και ειδικές φυλακές ανεγέρθηκαν για τα συλληφθέντα μέλη της RΑF.

Η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ θεωρείται η πιο σκληρή από τα τέσσερα μέλη της RΑF που παραμένουν ακόμη στη φυλακή. Έχει αρνηθεί να συνεργαστεί με τις αρχές και η στάση της έχει προκαλέσει ζωηρές αντιδράσεις μπροστά στο ενδεχόμενο της αποφυλάκισής της. Παρ΄ όλα αυτά, ο Κλάους Κίνκελ επιμένει ότι η «επιεικής» στάση που είχε τηρήσει στο παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις απέτρεψε την εμφάνιση μιας νέας γενιάς της RΑF. Άλλωστε, αναλυτές της τρομοκρατίας αποδίδουν στην ίδια επιεική στάση, που τήρησαν οι ιταλικές αρχές έναντι φυλακισμένων στελεχών των Ερυθρών Ταξιαρχιών, την εξουδετέρωση της οργάνωσης.


Στο μικροσκόπιο

Η ΠΙΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΑ κομμουνιστική οργάνωση αντάρτικου πόλεων στη μεταπολεμική Γερμανία. Στα χρόνια της δράσης της ανέλαβε την ευθύνη για 34 φόνους και πολλές ένοπλες επιθέσεις, ενώ 27 μέλη της έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης.

●1970. Ίδρυση της RΑF από τον Αντρέας Μπάαντερ, την Γκούντρουν Έσλιν, τον Χορστ Μάλερ, την Ουλρίκε Μάινχοφ και άλλους.

●1974. Τα «λευκά κελιά». Ο συλληφθείς Χόλγκερ Μάινς πεθαίνει ύστερα από απεργία πείνας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Σταμχάιμ.

●1975. Δίκη συλληφθέντων στελεχών της RΑF στο Σταμχάιμ. Έναν χρόνο αργότερα, η Μάινχοφ βρίσκεται κρεμασμένη στο κελί της. Οι σύντροφοί της υποστηρίζουν ότι δολοφονήθηκε. Οι τρεις συγκατηγορούμενοί της καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη.

●1977. Το «γερμανικό φθινόπωρο». Κύμα επιθέσεων από τη «δεύτερη γενιά» της οργάνωσης εναντίον στελεχών της πολιτικής και της οικονομικής ζωής προκαλεί εσωτερική κρίση.

●1998. Με ανακοίνωσή της προς το πρακτορείο Ρώυτερ, η RΑF αναγγέλλει την αυτοδιάλυσή της.