[ Δρόμοι ] Από τα ρωμαϊκά…

… ιπποδρόμια και τον Πλούταρχο που έγραψε για τις περιπέτειες του Βουκεφάλα μέχρι το Σαιν-Κλου και το Άσκοτ, τα άλογα δεν έπαψαν ποτέ να εμπνέουν τους συγγραφείς. Από τότε που ο Ξενοφών έδινε στους νεαρούς ιππείς τις συμβουλές του με την «Ιππική τέχνη» και ο Πολ Μοράν απαθανάτιζε τη φοράδα του Τζένγκις Χαν, το άλογο δεν έπαψε ποτέ να είναι ένα από τα πιο αριστοκρατικά λογοτεχνικά ζώα. «Όταν βρίσκεται πάνω στο άλογο, νιώθει κανείς κάπως λιγότερο δημοκράτης» έλεγε ειρωνικά ο βασιλικός Ζακ Περέ.

Δεν υπάρχει…
… παιδί που να μην έπαιξε με αλογάκια, ξύλινα ή πραγματικά. (Ακόμη και η Ντάλια, το αιώνιο παιδί, παίζει με το μικρό της πόνι.) Αν ο άνθρωπος δεν ένιωθε τόσο κοντά με το άλογο, δεν θα αισθανόταν κάποτε την ανάγκη να γίνει ένα μαζί του με τη μορφή του κενταύρου. Έτσι ένα είχαν γίνει οι Αμερικανοί με τον Μπαρμπάρο (φωτ.). Γι΄ αυτό στενοχωρήθηκαν πολύ όταν έμαθαν αυτή την είδηση από την τηλεόραση: «Κτηνίατροι έκαναν σήμερα το πρωί ευθανασία στον πρωταθλητή των ιπποδρομιών Μπαρμπάρο, που πριν από οκτώ μήνες είχε σπάσει το πόδι του στο Πρίκνες». Όταν ο Μπαρμπάρο είχε τραυματιστεί, τα συναισθήματα είχαν ξεχειλίσει στις εφημερίδες και τα περιοδικά όλης της χώρας. «Γενναίε Μπαρμπάρο, τα αφεντικά σου πρέπει να σ΄ αγαπούν πολύ» έγραφε η «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ». Ένα σχόλιο στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» εξηγούσε γιατί οι Αμερικανοί ένιωθαν ξαφνικά τόσο δυνατά συναισθήματα για ένα άλογο που δεν το είχαν ξανακούσει: οι ιπποδρομίες είναι επικίνδυνες και φαίνεται πως ο άνθρωπος νιώθει άσχημα γι΄ αυτά τα «άλαλα πλάσματα» όταν τραυματίζονται για τη διασκέδασή του. Ναι, αλλά όλα τα άλογα, ακόμη και τα πιο ξακουστά, συνήθως κάτι παθαίνουν όταν τρέχουν στον ιππόδρομο. Γιατί λοιπόν αυτό το συγκεκριμένο άλογο συγκίνησε τόσο πολύ;

Το κτηνιατρείο…
… όπου ο Μπαρμπάρο δεχόταν τις φροντίδες των γιατρών είχε πνιγεί στα γράμματα απλών ανθρώπων. Ένιωθαν την ανάγκη να γίνουν όλοι τους ένα, με αυτό το απλοϊκό και πολύ ανθρώπινο συναίσθημα: είναι ένα πληγωμένο άλογο και μπορούμε να το κάνουμε καλά με την αγάπη μας. «Μπαρμπάρο, μια ολόκληρη χώρα στρέφει το θλιμμένο βλέμμα της σε σένα» έγραφε ένας αναγνώστης στους «Τάιμς». Άλλοι τοποθετούσαν τα πράγματα πιο ωμά (και καθόλου κολακευτικά για εκείνους που περνιούνται σήμερα για ήρωες): «Μαρμπάρο, είσαι ο ήρωας που χρειάζεται η Αμερική». Ίσως η Αμερική να ταυτίστηκε τόσο πολύ με την πάλη του Μπαρμπάρο για τη ζωή, έγραψε η Λόρα Χίλενμπραντ, επειδή με τόσες απώλειες που βλέπουν σήμερα οι άνθρωποι γύρω τους, λαχταρούν να δουν κάποιον να τα καταφέρνει: για να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι τους, πως είναι δικαιωμένοι.

Οι αντιδράσεις…
… που προκάλεσε η περιπέτεια του Μπαρμπάρο δείχνουν πως μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλά πράγματα γι΄ αυτό. Αρκεί ένα άλογο. Κατά προτίμηση όμορφο και γρήγορο.