[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Στρίβειν διά του «ανταγωνισμού»!

ΑΦΟΥ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Πολιτισμού ξέχασε τον ελληνικό κινηματογράφο, το εγχώριο σινεμά αποφάσισε όχι απλώς να βγάλει μόνο του τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά να φτιάξει και… δικά του κάστανα! Τουτέστιν: Η τετραετία που διανύουμε θα είναι η πιο αφασική όσον αφορά το ενδιαφέρον της πολιτείας, τα έργα της και τις επενδύσεις της στον ελληνικό κινηματογράφο. Κι αυτό όχι μόνο με την ανυπαρξία οραμάτων, αλλά και χρημάτων ώστε να πάψει να είναι κρατικοδίαιτος ο εγχώριος κινηματογράφος. Ακόμα και οι εξαγγελίες περί «δημιουργίας μιας ανταγωνιστικής και κερδοφόρας κινηματογραφικής βιομηχανίας»- δηλώσεις του υπουργού Πολιτισμού Γιώργου Βουλγαράκη- θα μείνουν, άλλη μια φορά, εξαγγελίες. Αφενός γιατί φανερώνουν ότι δεν γνωρίζουν καθόλου την κατάσταση πραγμάτων που κυριαρχεί στην παγκόσμια κινηματογραφική αγορά και, κυρίως, γιατί είναι εξαγγελίες και «στόχος» έξω και από την ίδια την ελληνική πραγματικότητα (λες, δηλαδή, κι έχουμε τόσες άλλες ανταγωνιστικές βιομηχανίες στη σημερινή Ελλάδα, που το ελληνικό σινεμά μάς μάρανε να κάνουμε ανταγωνιστικό!). Αλλά η αλήθεια πίσω από τέτοιου είδους δηλώσεις είναι πιο απλή και πιο… ελληνική. Πετάς το τσιτάτο «να κάνουμε εγχώρια κινηματογραφική και ανταγωνιστική βιομηχανία» με την ίδια λογική που ακουγόταν η φοβερή ατάκα «στρίβειν διά του αρραβώνος» στην παλιά ελληνική κωμωδία «Ο ατσίδας», όπου αρραβωνιαζόσουν για να γλιτώσεις από το σόι της νύφης και, τελικά, να μην παντρευτείς ποτέ! Αντίστοιχα, υπόσχεσαι μεγαλόπνοα σχέδια που δεν θα εφαρμοστούν ποτέ γιατί είναι άσχετα, και ο ελληνικός κινηματογράφος αναγκάζεται να πιαστεί απ΄ τα μαλλιά του για να σωθεί. Κάνει ανέλπιστες εμπορικές επιτυχίες- «Πέντε λεπτά ακόμα», «Straight story»- συν την «Uranya », το «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» που πήγαν συμπαθητικά ή το «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» που αναμένεται να δουλέψει στα ταμεία! Βγάζει στις αίθουσες και «δύσκολες» ταινίες («Η ψυχή στο στόμα»,«Ροζ») για ένα πιο σινεφίλ κοινό, καθώς και πολλές ξένες δεν καταφέρνουν τα τελευταία χρόνια να κόβουν πιο πολλά εισιτήρια και τα γραφεία διανομής βλέπουν σαν σανίδα σωτηρίας- έστω και μικρήτις ελληνικές ταινίες. Εν ολίγοις, δεν έχεις δώσει φράγκο, δεν έχεις εφαρμόσει καμία κινηματογραφική πολιτική, κανένας κινηματογραφιστής δεν μιλάει, κι από πάνω έχεις… ξεμπερδέψει. Άτιμο, ελληνικό δαιμόνιο!