«Δεν ήρθε δα και το τέλος του κόσμου στο ελληνικό τραγούδι»

Αυτή την εποχή ο Ορφέας Περίδης περνάει ώρες με την κιθάρα του. Γ ράφει. « Όλοι μιλάνε για μια μαυρίλα και μια παρακμή, αλλά εγώ θέλω να το βλέπω αισιόδοξα το πράγμα. Εντάξει, όχι ότι περνάει τις καλύτερες μέρες του το ελληνικό τραγούδι, αλλά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου… Δεν συνεχίζουν να γράφονται τραγούδια; Εγώ πάντως, αυτό κάνω- ίσως γι΄ αυτό είμαι αισιόδοξος».

Από τους τραγουδοποιούς που έλαμψαν μέσα στη δεκαετία του ΄90, τροφοδοτώντας το τραγούδι με νέο αίμα, ο Περίδης ανήκει σε εκείνη τη φουρνιά καλλιτεχνών που κατάφεραν να είναι εξίσου σημαντικοί και ως στιχουργοί και ως μελωδοί, αφήνοντάς

ΙΝFΟ

Στον «Συρμό» (Κολωνού και Οδυσσέως 14, πλατεία Καραϊσκάκη, τηλ. 21 0-5203.661), κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Μαζί του η Γεωργία Νταγάκη.

μας με μια καλή παρακαταθήκη τραγουδιών στο έντεχνο («Φωτοβολίδα», «Φεύγω», «Μάτια μου» κ.ά.). Με την κατιούσα όμως που πήρε η δισκογραφία και την αμέριστη υποστήριξη ραδιοφώνων και τηλεόρασης στο ερωτοσουξέ, ο Περίδης έφτασε να θεωρείται «δύσκολος», με αποτέλεσμα οι δουλειές του να μην έχουν την ίδια φόρα. Απ΄ αυτό όμως μέχρι το να βρεθεί εκτός δισκογραφικών, απέχουμε πολύ…

Εκείνος πάντως δεν το έβαλε κάτω. Ήδη έχει έτοιμο ένα νέο CD, σε ενορχηστρώσεις Σταύρου Λάντσια, επηρεασμένο από την ποπ… «Άνθρωποι είμαστε, δικαιούμαστε καμιά φορά να επηρεαζόμαστε», λέει. «Αλλά δεν θα τα έλεγα ακριβώς ποπ. Αλλά δυτικότροπα τραγούδια».

Θα ακολουθήσει άλλοςένας δίσκος με τραγούδια για τους μήνες. «Δεν πήρα την ιδέα από τον Παντελή Θαλασσινό. Κατά τύχη είχαμε την ίδια ιδέα». Είχες σκεφτεί ποτέ να κάνεις τoυς δίσκους σου ως ανεξάρτητος παραγωγός; Πολλοί συνάδελφοί σου το επιχειρούν τελευταία.

«Αποκλείεται. Να γίνω εγώ επιχειρηματίας του εαυτού μου; Δεν το μπορώ- απλά πράγματα. Εκτιμώ πολύ τις προσπάθειες των άλλων. Εκτιμώ ας πούμε τον Θανάση Παπακωνσταντίνου που έφτιαξε το δικό του στούντιο στη Λάρισα και δουλεύει μόνος τουαυτό δείχνει μια αυτοτέλεια. Δυστυχώς, εγώ, δεν θα μπορούσα».

Πάντως, είσαι αισιόδοξος όσο ποτέ.

Ναι. Ίσως γιατί διανύω μια φάση που κάνω αυτό που θέλω. Παράγω. Δημιουργώ. Πώς να το πω, χαίρομαι.