Οι Άλλοι Πρωταγωνιστές

«Ο παιδεραστής είναι ο κλέφτης της αθανασίας»

Την ημέρα που έσκασε το θέμα στην Έδεσσα, είχα προγραμματίσει να δω τον Μαρκουλάκη και την Μπαζάκα στο θέατρο. «Έλα να δεις πώς χαλάει μια οικογενειακή γιορτή», μου είχαν πει. Κατεβαίνοντας την Πειραιώς, στο ραδιόφωνο άκουγα για το κτήνος της Έδεσσας. Πρέπει να ήταν ένας αθλητικός σταθμός. Τυχαία είχα πέσει πάνω του. Σχολίαζαν πόσο «θα καλοπεράσει ο ανώμαλος στις φυλακές». Γελούσαν με το «αντρικό» υπονοούμενο. Στο θέατρο είχαν στήσει τραπέζι. Ξαφνικά σηκώνεται ο Μαρκουλάκης και λέει ότι ο πατέρας του τον κακοποιούσε σεξουαλικά. Και αυτόν και την αδελφή του. Στην άλλη άκρη του τραπεζιού ο Μυλωνάς (ο πατέρας του) και η Μπαζάκα (η μητέρα του) έκαναν πως δεν άκουσαν. Ό,τι συμβαίνει δηλαδή και «στην Ελλάδα μας». «Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Ένας πατέρας να “πηγαίνει” με τα δυο παιδιά του;» αναρωτιόταν στην έξοδο ένα νεαρό ζευγάρι.
Το επόμενο πρωί η τηλεόραση είχε μόνο «παιδεραστές». Φίλους, γνωστούς, θύματα, συγγενείς των θυμάτων. Ανθρώπους, τέλος πάντων, που μπορούσαν να ποτίσουν την περιέργειά μας. Στην άλλη πλευρά της πόλης, πίσω από το Πάντειο αυτή τη φορά, ο Καταλειφός παίζει τον «γερασμένο» παιδεραστή. Είναι όμως παιδεραστής ένας άντρας που ερωτεύεται ένα κορίτσι, έστω και 12 ετών; Εδώ είναι τα δύσκολα. «Φέστεν» και «Μαυροπούλι» λοιπόν, με αυτά τα δύο έργα στο κεφάλι μου και με τις κραυγές των παραθύρων στ΄ αυτιά μου, πλησίασα το σπίτι της Φωτεινής Τσαλίκογλου, στη Δεξαμενή. Το ραντεβού μας ήταν πρωινό. «Ο Αλεξανδρίδης βιάζεται», μου αναγγέλλει ανοίγοντας την πόρτα. Ο ψυχίατρος καθόταν στον καναπέ, είχε ήδη παραγγείλει τον καφέ του. «Τι θα πούμε;», με ρώτησαν σχεδόν ταυτόχρονα. «Για την καρδιά του κτήνους», είπα.

Στην καρδιά του παιδεραστή λοιπόν. Α.Α.: Στην καρδιά του σκότους. Σαν το μυθιστόρημα του Τζόζεφ Κόνραντ. Ένα μικρό πλοίο ανεβαίνει το ποτάμι και όσο χάνεται μέσα στη ζούγκλα, ο πλοίαρχος ανακαλύπτει μια άλλη λογική που τον αποδιοργανώνει. Έχετε δει το «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα; Έτσι είναι και η πορεία για να γνωρίσουμε την καρδιά του παιδεραστή. Όσο βυθιζόμαστε, ανακαλύπτουμε έναν κόσμο γεμάτο άγριες φαντασίες και στο τέλος- και ίσως αυτό που θα πω σοκάρει- οι φαντασίες αυτές μας φαίνονται πολύ λογικές. Τι λέει ο παιδεραστής; «Έχω δικαίωμα να αγαπήσω τα πάντα, ακόμη και το μικρό παιδί».

Έχω δικαίωμα;

Α.Α.: Ναι, έτσι θα σου πει. Κάποτε υπήρξε και αυτός μικρό παιδί που αγάπησε μικρά παιδιά. Μεγαλώνοντας δεν μπόρεσε να κρατήσει αυτή την αγάπη στο επίπεδο της φαντασίωσης. Οι περισσότεροι όταν μεγαλώνουμε, αρκούμαστε να «ζούμε» αυτές τις φαντασιώσεις σε φιλμ, σε έργα τέχνης, στη λογοτεχνία, στα όνειρα μας.

Φ.Τ.: Πρόσεξε, είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι τουλάχιστον στη φαντασίωσή μας, «είμαστε όλοι παιδεραστές». Αρνούμαι να το δεχτώ. Αξίζει λοιπόν να διαφοροποιήσουμε την έννοια της παιδοφιλίας από την παιδεραστία. Η παιδοφιλία μένει μόνο στο επίπεδο της φαντασίωσης. Δεν οδηγείται αναγκαστικά στην πράξη. Α.Α.: Παιδόφιλος ήταν ο συγγραφέας της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων». Ένας άνθρωπος που αγαπά πολύ τα παιδιά, που ασχολείται με τα μικρά κοριτσάκια, τα φωτογραφίζει, τους γράφει ιστορίες.

Φ.Τ.: Μην ξεχνάμε όμως ότι ο Λούις Κάρολ ζούσε στη βικτωριανή εποχή. Οι εικόνες των γυμνών μικρών κοριτσιών ήταν τότε αποδεκτές.

Όπως η παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα;

Φ.Τ.: Η παιδεραστία τότε είχε μια παιδευτική λειτουργία.

Α.Α.: Ήταν μόνο μεταξύ αρρένων και ο έφηβος μπορούσε να μείνει με τον εραστή του μέχρι να ενηλικιωθεί, μετά θα έπρεπε η σχέση να σταματήσει. Αν συνεχιζόταν, αυτή η σχέση δεν ήταν αποδεκτή. Και στην Κρήτη υπήρχε το έθιμο οι μεγαλύτεροι να αρπάζουν έναν νέο και να τον μυούν στον έρωτα. Και αν κατεβούμε παρακάτω, στην Πολυνησία, στις πρωτόγονες φυλές για να πάρει ένας άντρας μια γυναίκα, πρέπει προηγουμένως να έχει σχέσεις με τον πατέρα της νύφης! Επειδή ίσως γνώριζαν ότι υπάρχει η διφυλία μέσα μας, όριζαν μια μικρή χρονική περίοδο, κατά την οποία επέτρεπαν να ζήσεις το άλλο σου φύλο.

Να σας προσγειώσω στη νεοελληνική πραγματικότητα;Ο παιδεραστής γεννιέται ή γίνεται; Φ.Τ.: Δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι. Και τα μονοπάτια του «γίνομαι» είναι πολλά. Έχει βρεθεί από έρευνες ότι οι παιδεραστές έχουν οι ίδιοι υποστεί στην παιδική τους ηλικία σεξουαλική κακοποίηση. Ορμονικές διαταραχές, δυσμενές περιβάλλον, τα πάντα έχουν υποστηριχθεί. Ο παιδεραστής εξακολουθεί να κρατά ένα δικό του μυστικό.

Γιατί όταν μιλάμε για παιδεραστία έχουμε στο μυαλό μας μόνο άνδρες;

Φ.Τ.: Γιατί συνήθως η παιδεραστία είναι και ένα παιχνίδι άσκησης εξουσίας. Και η αγωνία της εξουσίας είναι συνυφασμένη με τον άνδρα. Εκείνος ανέκαθεν διακατεχόταν από αυτήν.

Α.Α.: Βέβαια στις μέρες μας πολλές γυναίκες, νεαρές συνήθως, προκαλούν και «οδηγούν» μικρά αγόρια στο σεξ. Αυτό όμως δεν καταγγέλλεται.

Η υπόλοιπη σεξουαλική ζωή ενός παιδεραστή πώς μπορεί να είναι;

Α.Α.: Ίσως είναι ένας άνθρωπος με σεξουαλική ανεπάρκεια, προβλήματα στύσης ή πρόωρη εκσπερμάτιση. Γι΄ αυτό και πολλοί από τους παιδεραστές, τους καθαρόαιμους, δεν επιζητούν ολοκληρωμένο σεξ. Μένουν στις θωπείες, στη λαγνεία. Και ίσως είναι και πιο επικίνδυνοι, διότι οργανώνουν την προσωπικότητα του παιδιού.

Συνεχίζω να μην κατανοώ πώς μπορεί να είναι επιθυμητό ένα παιδικό κορμί.

Α.Α.: Νομίζεις ότι μόνο το ανεπτυγμένο ανδρικό και γυναικείο σώμα είναι ελκυστικό; Για πολλούς ανθρώπους ένα ανεπτυγμένο σώμα είναι απειλητικό. Φ.Τ.: Θυμίζει τη θνητότητα. Το παιδάκι είναι στην άλλη όχθη της θνητότητας. Έχει κάτι από την αιωνιότητα. Κατέχοντας λοιπόν ένα τέτοιο «αντικείμενο», ο παιδεραστής είναι σαν να αρπάζει κάτι από όλα αυτά τα αγαθά. Ίσως, τελικά, να είναι ένας «κλέφτης». Ένας κλέφτης της αθανασίας.

Α.Α.: Μα ναι! Κλέβει αθανασία. Φ.Τ.: Στην Αφρική η ερωτική συνεύρεση με κοριτσάκια θεωρείται ότι μπορεί να σε θεραπεύσει από το ΑΙDS. Είναι αυτή η αίσθηση του εξαγνισμού μέσω της αγνότητας.

Φαντάζομαι ότι κάτι ανάλογο επιζητούν και οι Δυτικοί που στα γεράματα τους παντρεύονται νεαρά κορίτσια.

Φ.Τ.: Μα όταν είσαι εξήντα και σχετίζεσαι με μια εικοσάρα, την καταραμένη αρρώστια του γήρατος δεν πάς να υπερβείς; Κάτι γνωρίζουν οι Λολίτες του κόσμου τούτου…

Πάντα έτσι δεν ήταν όμως; Το νέο δίνει ζωή στο παλιό.

Φ.Τ.: Μπολιαζόμαστε καθημερινά με μια αίσθηση παντοδυναμίας και μια αίσθηση διεκπεραίωσης όλων των φαντασιώσεών μας.

Φ. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ

«Συνήθως η παιδεραστία είναι και ένα παιχνίδι άσκησης εξουσίας. Και η αγωνία της εξουσίας είναι συνυφασμένη με τον άνδρα. Εκείνος ανέκαθεν διακατεχόταν από αυτήν»

Α.Α.: Υπάρχει άλλωστε και θεσμοθετημένη παιδεραστία. Τουριστικά πρακτορεία σε στέλνουν σε χώρες όπου μπορείς να συνευρεθείς με 11χρονα παιδάκια. Ο γείτονάς μου, ο συνάδελφός μου, ο «καλός οικογενειάρχης» πάει ταξίδι στην Ταϊλάνδη.

Και όταν επιστρέφει και βλέπει αυτά που γίνονται στην Έδεσσα, δυσανασχετεί.

Φ.Τ.: Και ωρύεται! Και μετά την Ταϊλάνδη, μαζί με τη γυναίκα του παροτρύνουν την κόρη τους να κάνει έναν πλούσιο γάμο.

Α.Α.: Και πολύ πιθανόν, αγοράζουν στο οκτάχρονο κοριτσάκι τους βρακί τάνγκα! Και καλλυντικά. Και μοντελάκια για κοριτσάκια πέντε ετών.

Και διοργανώνονται καλλιστεία για παιδιά. Φ.Τ.: Ναι, εκείνοι οι γονείς δεν πουλάνε το παιδί τους; Γιατί οδυρόμαστε για τους πάμφτωχους Αλβανούς;

Αναρωτιέμαι πόσα από τα περιστατικά παιδεραστίας καταγγέλλονται και πόσα πνίγονται γιατί είναι «ντροπή για την οικογένεια»;

Φ.Τ.: Μόνο η κορυφή του παγόβουνου φανερώνεται και από κάτω υπάρχει μια τεράστια γκρίζα και σκοτεινή ζώνη.

Α.Α.: Όταν ο παιδεραστής είναι άγνωστος, τότε συνήθως η οικογένεια κινείται εναντίον του. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ο παιδεραστής είναι μέσα στο οικείο περιβάλλον.

Πιστεύω ότι αιμομιξία και παιδεραστία σε «συνδυασμό», είναι σπάνια περιστατικά.

Α.Α.: Όχι πολύ σπάνια, έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού. Ένας άνδρας σε ένα ελληνικό χωριό βίαζε σεξουαλικά όλα τα αγόρια της οικογένειάς του για να επιβάλει την εξουσία του.

Εάν μια γνωστή σας οικογένεια σας ρωτούσε πως θα έπρεπε να διαχειριστεί ένα ανάλογο περιστατικό, τι θα τη συμβουλεύατε;

Φ.Τ.: Έχω μεγάλη δυσπιστία, ακόμη και στις κοινωνικές υπηρεσίες.

ΑΘ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ

Έχετε δει το “Αποκάλυψη τώρα” του Κόπολα; Έτσι είναι και η πορεία για να γνωρίσουμε την καρδιά του παιδεραστή. Όσο βυθιζόμαστε, ανακαλύπτουμε έναν κόσμο γεμάτο άγριες φαντασίες

Α.Α.: Εγώ θα τους έλεγα να πάνε. Πού;Στην Αστυνομία, στην Εισαγγελία; Με όλη την πιθανότητα της δημοσιοποίησης και της κοινωνικής κατακραυγής…

Φ.Τ.: Του δεύτερου βιασμού; Όχι. Θα ήταν προτιμότερο να πάνε το παιδί σε έναν καλό παιδοψυχίατρο ή ψυχολόγο. Θα τους εξασφάλιζε τουλάχιστον τη διακριτικότητα των «προσωπικών δεδομένων». Α.Α.: Έχουμε όμως και κοινωνική ευθύνη! Διότι αυτός θα ξαναχτυπήσει με ένα άλλο παιδί.

Και με τους αποδεδειγμένα παιδεραστές τι πρέπει να κάνουμε; Αυτοί- όταν τους πιάσουν βέβαια- λένε «είμαστε άρρωστοι».

Α.Α.: Οι παιδεραστές πρέπει να δικάζονται και να φυλακίζονται και μέσα στη φυλακή να υπάρχει πρόγραμμα ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης.

Φ.Τ.: Γι΄ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η διαδικασία της δίκης, όπου υποχρεωτικά θα ακούσουν πώς χαρακτηρίζονται δημοσίως οι πράξεις τους και, ίσως, έτσι αισθανθούν τη βαρύτητα των πράξεών τους. Βέβαια, είναι σημαντικό ο χρόνος της φυλακής να μην είναι άδειος χρόνος.