Ημερολόγιο Συνόρων Χριστούγεννα στο κελί

ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ στο Σύνταγμα. Αϊ-Βασίληδες και παιδάκια. Χριστούγεννα. Ο Θεός που δεν εκδηλώνεται με αίματα και φοβέρες, αλλά στο πρόσωπο ενός ευάλωτου μικρού παιδιού. Μαθαίνω ότι φέτος, από την Αγγλία έως την Ιταλία, κάποιοι φοβούνται να προβάλλουν τα σύμβολα των Χριστουγέννων μήπως και θυμώσουν ή προσβληθούν οι μουσουλμάνοι. Είδε όμως κανείς, ποτέ, κανένα μουσουλμάνο να προσβληθεί λόγω Χριστουγέννων; Ίσα ίσα που οι μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν τον Χριστό ως Προφήτη και σέβονται καθετί που σχετίζεται με αυτόν. Η άγνοια των οπαδών αυτού του είδους «ανοχής» είναι απερίγραπτη. Και στιγματίζει προπαντός τους ίδιους τους μουσουλμάνους, που υποτίθεται πως «σέβεται» και «ανέχεται». Θεός φυλάξοι από τέτοια ανοχή: βούτυρο στο ψωμί των μισαλλόδοξων.

Το κράτος σταδιακά αποποιείται κάθε ευθύνη για πρόνοια. Μόνο χτίζει φυλακές για «αποβράσματα» κάθε ηλικίας

«Έντιμοι πολίτες» vs «ορδών αποβρασμάτων»
Επιστρέφω στο σπίτι. Ανοίγω την εφημερίδα. Πέφτω επάνω στο καλυμμένο πρόσωπο ενός μικρού παιδιού. Έντεκα χρόνων. Με μια κουκούλα στο κεφάλι και πέτρες στο χέρι. Υπουργικές δηλώσεις για κακούργους γονείς που θα έπρεπε να είχαν συλληφθεί. Παιδική εγκληματικότητα. Θεσσαλονίκη όπως Μασσαλία. Στη Μασσαλία τα παιδάκια ήταν ακόμα μικρότερα, εννιάχρονα. Έριξαν μολότοφ σε διερχόμενο λεωφορείο. Δηλώσεις του Γάλλου υπουργού των Εσωτερικών, Νικολά Σαρκοζί, για το συμβάν: «Φθάνει πια με τις αιώνιες δικαιολογίες, διακρίσεις, ρατσισμός, κοινωνική ανισότητα. Δεν μπορούν αυτά να δικαιολογούν τέτοιες συμπεριφορές». Ύστερα από λίγες μέρες, ο Σαρκό, κατέθεσε πρόταση νόμου για την αναθεώρηση του νόμου του 1945 περί παιδικής εγκληματικότητας. Από εδώ και πέρα τα παιδιά θα τα ρίξουν στη στενή από δώδεκα, δεκατριών χρόνων. Οι διακρίσεις, ο ρατσισμός, η κοινωνική ανισότητα θεωρούνται απλά «αιώνιες δικαιολογίες». Κάποτε είχαμε την τάση να δικαιολογήσουμε την κάθε ατομική πράξη, επικαλούμενοι τις κοινωνικές συνθήκες και το σύστημα.

Τώρα περνάμε στην αντιπέρα όχθη. Η κοινωνία δεν φέρνει καμία ευθύνη. Το κράτος ακόμα λιγότερη. Για το ότι ένα παιδάκι είναι «απόβρασμα» από εννέα χρόνων, φταίνε ίσως τα γονίδιά του. Δεν θα το πουν έτσι όμως.

Ξέρετε, αυτά τα άτιμα τα γονίδια παραπέμπουν αλλού. Θα το ονομάζουν «ατομική ευθύνη». Full stop! Φθάνει πια με αυτές τις αηδίες περί φτώχειας, συστήματος, κράτους και πρόνοιας. Από εδώ και πέρα, οι εμπόλεμες κοινωνίες μας θα αποτελούνται από δυο τάξεις μονάχα: Από τους «έντιμους πολίτες» και την «ορδή των αποβρασμάτων». Έτσι το κράτος απαλλάσσεται από κάθε έγνοια για πρόνοια. Μοναδική ευθύνη του είναι να χτίσει νέες φυλακές. Για να μπουζουριάζει τις «ορδές των αποβρασμάτων». Αρχίζοντας από έντεκα, δώδεκα, δεκατριών χρόνων…

ΥΓ: Ευχαριστώ τον Σύλλογο των Καθηγητών του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας στις Φ. Κορυδαλλού, την καθηγήτρια κ. Σοφία Αντωνιάδου και τον διευθυντή της κ. Γεώργιο Ζουγανέλη, για την πρόσκληση στο σχολείο τους και την καταπληκτική έκθεση ζωγραφικής στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού.