«Πόσο ακόμη θα κρατήσουν οι καπνοί και τα μπαλέτα;»

Γαλήνια, τρυφερά, σχεδόν παραμυθένια. Τραγούδια που αφήνουν μέσα σου τον απόηχο μιας βραδιάς με κιθάρα στην παραλία. Τραγούδια, «ψηφίδες» ενός ολοκληρωμένου έργου που έχει αρχή, μέση και τέλος.

«Όλα ξεκίνησαν από τους στίχους του Ηλία Κατσούλη», λέει ο Παντελής Θαλασσινός. Κι έτσι προέκυψε ένα «Καλεντάρι» διαφορετικό από τα άλλα. Ο κάθε μήνας με τις δικές του αποχρώσεις. Με τη δική του μελωδία.

Γ ενάρης, Φλεβάρης, Μάρτης… Ένα ενιαίο έργο σε δώδεκα πράξεις από έναν γεννημένο τροβαδούρο που από τη μια πατάει γερά στις ρίζες της (χιώτικης) καταγωγής του και από την άλλη φέρει το γονίδιο της «έντεχνης» εποχής του ΄90. Η ιδέα για το «Καλεντάρι» είχε μπει βαθιά μέσα του και για πάνω απο τρία χρόνια την έστηνε λιθαράκι λιθαράκι.

«Ίσως είναι η πρώτη φορά που είπα στον εαυτό μου “έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες να κάνεις”, άρα δεν υπάρχουν δικαιολογίες για το αποτέλεσμα.

Γ ι΄ αυτό και δεν θέλω να διαβάζω κριτικές. Τι νόημα έχει; Είτε καλό είτε κακό, αυτό μπορούσα να κάνω».

Δίσκος στα δισκάδικα και βιβλίο στα βιβλιοπωλεία. Εικονογραφημένο επίσης με τα έργα της Ροζάκου, το λεύκωμα «Καλεντάρι» (Εκδ. Ιανός) περιέχει τους στίχους του Ηλία Κατσούλη και τις

 ΙΝFΟ

Παντελής Θαλασσινός και Νάνα Μπινοπούλου στο Gazarte (Βουτά 3234, Γκάζι, τηλ. 21 03452.277),
Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές.

παρτιτούρες του Παντελή. «Τόσα παιδιά σπουδάζουν στα ωδεία ή πολεμούν μόνα τους με μια κιθάρα. Γιατί να μην έχουν τις νότες στο σπίτι τους; Αποφάσισα να κάνω τις παρτιτούρες σε όλους μου τους δίσκους». Με ανεβασμένο ηθικό δίνει την εικόνα του ανθρώπου που πατάει γερά στα πόδια του στον χώρο του τραγουδιού- ίσως γιατί είχε πάντα την ψυχραιμία και την χαλαρότητα του μουσικού που δεν κυνηγάει με πάθος την επιτυχία. «Η αλήθεια είναι ότι τα ραδιόφωνα δέχτηκαν το Καλεντάρι πολύ καλά. Και κάθε μήνα παίζουν ένα τραγούδι. Τώρα παίζεται το τραγούδι του Δεκέμβρη».

Τα ραδιόφωνα; Τα δύο- άντε τρία- που παίζουν αυτή τη μουσική…

«Ναι. Αυτά εννοώ. Δεν είναι λίγα- μη νομίζεις. Ξέρεις τι βλέπω; Άνθρωποι που έχουν ξεκαθαρισμένη τη θέση τους και κάνουν καλά τη δουλειά τους, δεν έχουν ανάγκη ούτε τα μεγάλα μαγαζιά ούτε την υπερβολική προβολή. Τρία πράγματα να κάνει κανείς, τον βρίσκει το κοινό – το κοινό που θέλει να τον βρει».

Απ΄ ό,τι βλέπω πολλοί συνάδελφοί σου, φέτος, έχουν επιλέξει μικρότερους χώρους. Επιστροφή στο τραγούδι- χωρίς σκηνοθεσίες. Κι εσύ στο Gazarte- μόνος…

«Κάνω ό,τι ακριβώς μου ζήταγε ο κόσμος τα τελευταία χρόνια. Ένα πρόγραμμα με τα τραγούδια μου… Απλά αυτό».


«Το παίζουν θεοί στην τηλεόραση»

Η ατμόσφαιρα του έντεχνου επανέρχεται στη νύχταπαραλλαγμένη μορφή βέβαια… «Φυσικό είναι. Μέχρι πότε θα πήγαιναν οι καπνοί και τα μπαλέτα; Κουράζεται ο κόσμος… Έπειτα τους βλέπεις να το παίζουν θεοί στην τηλεόραση και όταν τους δεις λάιβ, όχι ημίθεοι δεν είναι αλλά ούτε κι εγώ ξέρω τι». Ποια είναι η πιο μεγάλη διαφορά μεταξύ πίστας και μουσικής σκηνής;

«Τα “μαγαζιά” γεμίζουν με χορούς. Αυτή είναι μια συνθήκη που θολώνει πολύ τα πράγματα.. Σ΄ έναν μικρότερο χώρο όμως, όσοι έρχονται, έρχονται ειδικά για σένα, γιατί ξέρουν τα τραγούδια σου, σε έχουν παρακολουθήσει, αγοράζουν τους δίσκους σου… Αυτό το κοινό όμως χτίζεται σιγά σιγά. Και δεν σε εγκαταλείπει εύκολα. Βλέπεις τι γίνεται κάθε φορά στον Μάλαμα… Έχει αυτός νομίζεις καμιά ανάγκη από διαφήμιση;».