«Οι ξένοι έχουν λόμπι, εμείς τους εαυτούς μας»

Ένας Έλληνας μαέστρος, ο Νίκος Μιχαλάκης, έγινε μόνιμος αρχιμουσικός σε μία από τις μεγάλες ορχήστρες του κόσμου
Το βράδυ της 16ης Οκτωβρίου στο Λονδίνο είχε κάτι ξεχωριστό. Επίσημο δείπνο στο Παλάτι, στην Αίθουσα Βασιλικών Πορτρέτων. Λίγο πριν είχε ολοκληρωθεί συναυλία της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας στο Μπάκιγχαμ, με έργα Μότσαρτ, παρουσία του πρίγκιπα Άντριου, δούκα της Υόρκης και γιου της βασίλισσας της Α γγλίας.

Για τους Βρετανούς προσκεκλημένους, μέλη οι περισσότεροι μιας αριστοκρατίας που ακόμη και σήμερα, στον 21ο αιώνα, ζει γύρω από τις δραστηριότητες του παλατιού, η βραδιά είχε κυρίως χαρακτήρα στήριξης του εκπαιδευτικού και κοινωνικού έργου της ορχήστρας. Γ ια τον Έλληνα μαέστρο Νίκο Μιχαλάκη, όμως, ήταν κάτι πολύ παραπάνω. Ήταν η πρώτη συναυλία την οποία διηύθυνε ως μόνιμος διευθυντής ορχήστρας της Royal Ρhilarmonic Οrchestra. Είχε μόλις υπογράψει συμβόλαιο πολυετούς συνεργασίας με τη διάσημη ορχήστρα για εμφανίσεις της στο Λονδίνο και αλλού.

«Η πορεία των Ελλήνων στο εξωτερικό είναι δύσκολη», λέει στα «ΝΕΑ» ο 46χρονος μαέστρος. «Αρχιμουσικοί από άλλες χώρες υποστηρίζονται από μεγάλα λόμπι και μπλοκ. Από εταιρείες ή και από την κυβέρνησή τους, όπως οι Ιταλοί. Εμείς παλεύουμε ο καθένας μόνος του».

Το Λονδίνο γνωρίζει καλά τον Έλληνα μαέστρο.

Έχει ήδη διευθύνει αρκετές φορές όχι μόνο τη Βασιλική Φιλαρμονική αλλά και τη Φιλαρμόνια του Λονδίνου. Παρ΄ όλα αυτά το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του το έκανε αλλού: στην

ΙΝFΟ

Ο Νίκος Μιχαλάκης ηχογράφησε, το 2001 , με τη Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου, τη «Συμφωνία των Άλπεων» του Ρίχαρντ Στράους.

Ελλάδα, στο Σικάγο και στο Γ κρατς της Αυστρίας. Στο Σικάγο σπούδασε διεύθυνση ορχήστρας, σύνθεση και πιάνο, στο Γκρατς μαθήτευσε δίπλα σε μαέστρους όπως ο Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν και ο Καρλ Μπεμ. Μέχρι που με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση βρέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου.

«Στο Λονδίνο είμαι σχεδόν μόνιμα από το 1 984. Αιτία, ίσως, ένα αυτοκινητικό ατύχημα που είχα το 1979. Στο ΚΑ Τ δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Με πήγαν με ειδική πτήση στην Αγγλία και με σώσανε. Ήμουν τέσσερα χρόνια με πατερίτσες. Έγινε λοιπόν η Αγγλία δεύτερή μου πατρίδα». Ο Νίκος Μιχαλάκης λέει ότι θέλει να κάνει τους Άγγλους … Γ ερμανούς. Αλλά δεν εννοεί ακριβώς να δουλεύουν περισσότερο: «Οι μουσικοί της Royal Ρhilarmonic Οrchestra είναι πολύ γρήγοροι. Κάνουν τρεις τρίωρες πρόβες την ημέρα για να προλάβουν τις πολλές, διαφορετικές παραγωγές και ηχογραφήσεις. Αντίθετα, στη Γερμανία κάνουν μόνο μία πρόβα, σύστημα το οποίο προτιμώ. Ναι μεν οι μουσικοί έχουν πολύ καλή απόδοση, δεν γίνεται όμως τόσο συστηματική δουλειά όσο στη Γ ερμανία».

Γ ια το κοινό στο Λονδίνο, ο Νίκος Μιχαλάκης λέει ότι είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. «Δεν πηγαίνει εύκολα σε οποιαδήποτε συναυλία, όπως παλιά. Πρέπει να υπάρχει ένας καλός σολίστ για να γεμίσει μια αίθουσα 500 ατόμων. Κατά τα άλλα, οι Βρετανοί ενθουσιάζονται εύκολα και είναι ανοιχτοί στην εμπειρία».

Ο Νίκος Μιχαλάκης έχει πολλά προγραμματισμένα ταξίδια σε Ευρώπη και Αμερική – σύντομα θα διευθύνει τη Royal Ρhilarmonic Οrchestra στις ΗΠΑ, όπου θα παρουσιάσει μια μεγάλη παραγωγή, την όπερα «Ηλέκτρα» του Ρίχαρντ Στράους σε συναυλιακή μορφή, που πρωτοπαρουσίασε στο Βερολίνο πριν από δύο χρόνια. Στην Ελλάδα έρχεται τακτικά, όχι όμως για να ανεβεί στο πόντιουμ. «Δεν με χρειάζεται η Ελλάδα. Η Ελλάδα χρειάζεται να καλεί μεγάλους μαέστρους, όπως το κάνει άλλωστε, για να διαδίδουν ότι στη χώρα μας υπάρχει ένα φιλόμουσο κοινό και ένα ωραίο Μέγαρο Μουσικής- που είναι και η μεγάλη αλλαγή των τελευταίων δεκαετιών. Εμένα με χρειάζεται καλύτερα έξω».