Η οικολογία στην καρδιά της πολιτικής

«Ας αφεθούμε σε ένα όνειρο. Την επομένη των προεδρικών εκλογών, η Γαλλία θέτει την οικολογία στην καρδιά της πολιτικής της! Βάζει στον ίδιο δρόμο και την Ευρώπη. Σε σημείο που, σε ολόκληρο τον κόσμο, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους θετικά σημάδια». Το όνειρο αυτό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο Νικολά Ιλό είναι αποφασισμένος να το κάνει πραγματικότητα.

«Θα είναι ή δεν θα είναι υποψήφιος ο Ιλό στις εκλογές του 2007;». Το ερώτημα αυτό βασανίζει πολλούς στη Γαλλία τούτες τις ημέρες. Ανάμεσα σε αυτούς, και οι δύο «μεγάλοι μονομάχοι», ο Δεξιός Νικολά Σαρκοζί και η Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Σίγουρα, κάνουν ό,τι μπορούν για να είναι η απάντηση αρνητική. Έσπευσαν να συνυπογράψουν το Οικολογικό Σύμφωνο των πέντε σημείων που συνέταξε αυτός ο 51χρονος «τηλεοπτικός οικολόγος», ο παρουσιαστής της οικολογικής εκπομπής Ushuaia. Οι δημοσκοπήσεις άλλωστε δείχνουν πως ο Ιλό είναι πολύ πιο δημοφιλής από τους ίδιους. Το 66% των Γάλλων πιστεύουν πως είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος του περιβάλλοντος. Το 43% ελπίζουν να κατεβεί υποψήφιος. Το 10% δηλώνουν ήδη πως θα τον ψηφίσουν- ενώ η υποψήφια των Πρασίνων αποσπά ένα πενιχρό 2%. Ο Ιλό κρατά στα χέρια του ένα ισχυρό όπλο. Και το χρησιμοποιεί με μαεστρία.

Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θέλει να κάνει το όνειρο πραγματικότητα

Περιμένει δεσμεύσεις. Δεν θέλει να είναι υποψήφιος, λέει. Και δεν κάνει απλώς τον δύσκολο. Δύο φορές έχει αρνηθεί στο παρελθόν τη θέση του υπουργού Περιβάλλοντος, για να μη «χάσει την ανεξαρτησία του». Πιστεύει πως ρόλος του είναι αυτός του διαμεσολαβητή ανάμεσα στην κοινή γνώμη, τους επιστήμονες και τους πολιτικούς. Αλλά περιμένει από τους τελευταίους συγκεκριμένες προτάσεις, του φαίνεται πως «ορισμένοι» υπέγραψαν το Σύμφωνο νομίζοντας πως έτσι ξεμπερδεύουν με το οικολογικό τους καθήκον. Αν δεν ακούσει απτές δεσμεύσεις… τότε μπορεί, έστω και με βαριά καρδιά, να είναι υποψήφιος. Θα το ανακοινώσει αρχές Ιανουαρίου. Στο μεταξύ, συνεχίζει να επιτελεί τον ρόλο του. «Οι πρόσφυγες του κλίματος». «Εν αρχή ην η λευκή αρκούδα». «Η καταστροφή που παραμονεύει» «Αυτά που θέλω να πω στον Νικολά Ιλό»- με την υπογραφή της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Είναι μερικά μόνο από τα θέματα που περιέχει το τελευταίο τεύχος του «Νouvel Οbservateur», με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η Γη σε κίνδυνο» και «προσκεκλημένο αρχισυντάκτη» τον… Νικολά Ιλό.


ΓΝΩΜΗ «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»

O ι κοινωνίες των ανθρώπων δεν έχουν παρά μόνο δύο επιλογές. Μπορούμε να υποστούμε τις αλλαγές και να αφήσουμε τον χρόνο να μας επιβάλει ένα αναπόφευκτο χάος. Μας περιμένουν τότε μαζικές τραγωδίες. Καμία δημοκρατία, κανένα κοινωνικό πρόγραμμα, καμία οικονομία δεν θα μπορέσει να αντέξει στον συνδυασμό της εξάντλησης των φυσικών πόρων, των κλιματικών σπασμών και της φτώχειας. Μπορούμε επίσης να προκαλέσουμε, να καθοδηγήσουμε οι ίδιοι την οικολογική αφύπνιση και δράση.

Πιστεύω ακράδαντα, χωρίς κανέναν δογματισμό δανεισμένο από το κίνημα εναντίον της παγκοσμιοποίησης, πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο: δεν υπάρχει πλέον πιλότος στο λεωφορείο Γη. Παρασυρμένοι και τυφλωμένοι από την αστραπιαία πρόοδο της επιστήμης, της τεχνολογίας και της ιστορίας, οι άνθρωποι υφίστανται ολοένα και περισσότερο, οδηγούν ολοένα και περισσότερο.

Ηπερίφημη φράση του Αϊνστάιν επιβεβαιώθηκε: «Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την αφθονία των μέσων και τη σύγχυση των προθέσεων».

Καλούμαστε να αλλάξουμε, για να μην εξαφανιστούμε. Η προσταγή αυτή επιβάλλει στις κοινωνίες μας- και τον πολιτισμό μας- ένα κριτικό ραντεβού με τον εαυτό τους. Το οικολογικό διακύβευμα μάς υποχρεώνει να χρησιμοποιήσουμε διαφορετικά τα εργαλεία μας, παύοντας να συγχέουμε πρόοδο και επιδόσεις. Μας υποχρεώνει να γίνουμε πιο δημιουργικοί, πιο εφευρετικοί. Για να αποφύγουμε τη φτώχεια, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με λίγο λιγότερα αγαθά και λίγο περισσότερους δεσμούς, να βρούμε μια νέα ισορροπία ανάμεσα σε υλικό και άυλο κεφάλαιο. Να ξεφύγουμε από τον πολιτισμό της σπατάλης και του υλισμού για να κτίσουμε έναν κόσμο όπου το Είναι δεν θα θυσιάζεται στο Έχειν. Τι θεία πρόκληση, αλήθεια!

Απόσπασμα από το κύριο άρθρο του «Νouvel Οbservateur» που υπέγραψε ο Νικολά Ιλό ως αρχισυντάκτης.
Οι πέντε προτάσεις του Νικολά Ιλό

1 .Το περιβάλλον να αποτελέσει κεντρική πολιτική του κράτους με τη δημιουργία θέσης αντιπροέδρου της γαλλικής κυβέρνησης υπεύθυνου για την αειφόρο ανάπτυξη.

2 . Να θεσπιστεί αναλογικός φόρος για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα με στόχο τη μείωση των εκπομπών στο ένα τέταρτο.

3 .Να διοχετευτούν προοδευτικά οι αγροτικές επιδοτήσεις στην ποιοτική γεωργία, όπως για παράδειγμα την παραγωγή οργανικών προϊόντων, να υπάρξει διαπραγμάτευση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής προς αυτή την κατεύθυνση.

4 .Να τίθενται συστηματικά οι κατευθύνσεις της αειφόρου ανάπτυξης σε δημόσια συζήτηση. 5 . Να προωθηθεί εθνική πολιτική επιμόρφωσης και ευαισθητοποίησης στην οικολογία και την αειφόρο ανάπτυξη.


Μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις

O Ιλό δεν γεννήθηκε οικολόγος, έγινε οικολόγος. Γόνος «καλής οικογενείας» των Παρισίων, ξεκίνησε σπουδές Ιατρικής, αλλά τις διέκοψε για να γίνει φωτογράφος. Το πάθος του για την ταχύτητα τον έκανε παρουσιαστή μιας ραδιοφωνικής εκπομπής για μοτοσυκλέτες. Τέλη του 1980, μεταπήδησε στην τηλεόραση. Η εκπομπή Ushuaia τον έκανε γρήγορα διάσημο. Στη διάρκεια των γυρισμάτων, στις τέσσερις γωνιές της Γης, συνειδητοποίησε την καταστροφή που υφίσταται ο πλανήτης. Ο παρουσιαστής με το νεανικό παρουσιαστικό και την ακριβόλογη γλώσσα είχε βρει την αποστολή του: να ευαισθητοποιήσει τους Γάλλους απέναντι στο περιβάλλον.

Ο Ιλό έχει επιλέξει μια ζωή γεμάτη έντονες συγκινήσεις. Το αποφάσισε μια συγκεκριμένη μέρα, τα Χριστούγεννα του 1974, όταν ανακάλυψε στο κελάρι της οικογενειακής εστίας το πτώμα του μεγαλύτερου αδελφού του. Πριν αυτοκτονήσει, είχε γράψει σε ένα χαρτί: «Η ζωή δεν αξίζει να τη ζεις».

«Μέσα στην απόγνωση αυτής της φριχτής χριστουγεννιάτικης νύχτας, αποφάσισα να ζήσω τα όνειρά μου», λέει. Τελικά, θα είναι υποψήφιος; Το ερώτημα βασανίζει και τον ίδιο. «Έχω τρία παιδιά. Αν τα σκεφτώ σήμερα, όχι. Αν τα σκεφτώ αύριο, όμως, ίσως πρέπει να το κάνω».