Ζητά κι άλλες ανθρωποθυσίες

Μία δύσκολη χρονιά για την υπόθεση του Ιράκ θα είναι το 2007, διαμήνυσε χθες ο Αμερικανός πρόεδρος, προειδοποιώντας ότι θα χρειαστεί να γίνουν δύσκολες επιλογές «και επιπλέον θυσίες».

O Μπους παραδέχτηκε ότι το 2006 οι αντάρτες στο Ιράκ κατατρόπωσαν τις αμερικανικές προσπάθειες για εγκαθίδρυση της ασφάλειας και σταθερότητας στη χώρα, ενώ τόνισε ότι δεν έχει αποφασίσει για την αύξηση ή μη των δυνάμεων που υπηρετούν στο Ιράκ.

«Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις για το 2007 στο Ιράκ. Ωστόσο όλα δείχνουν ότι θα χρειαστεί να κάνουμε δύσκολες επιλογές και επιπλέον θυσίες, γιατί ο εχθρός είναι βίαιος και ανηλεής», παραδέχτηκε χθες ο Αμερικανός πρόεδρος, κατά τη συνέντευξη Τύπου που παραδοσιακά

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

παραδέχθηκε πως η επιτυχία στο Ιράκ «δεν είναι τόσο ταχεία» και προέβλεψε «δύσκολες επιλογές για το 2007»

δίδεται από τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο στο τέλος κάθε χρονιάς. Ο Μπους δεσμεύτηκε ταυτόχρονα ότι «η κυβέρνησή θα εργαστεί με τους Ρεπουμπλικανούς και τους Δημοκρατικούς για να διαμορφώσει έναν νέο δρόμο που θα μπορούσε να επιτύχει στο Ιράκ».

Σε αντίθεση
Ερχόμενος σε αντίθεση με αυτά που έλεγε λίγο πριν από την εκλογική πανωλεθρία των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές της 7ης Νοεμβρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους παραδέχθηκε πως η επιτυχία στο Ιράκ «δεν είναι τόσο ταχεία» όσο θα ευχόταν, τονίζοντας εξάλλου πως βρίσκει «ενδιαφέρον τον τρόπο που θέτει τα πράγματα ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, στρατηγός Πίτερ Πέις: «Πως δεν κερδίζουμε, αλλά δεν χάνουμε κιόλας». Σε ερώτηση αν δυσκολεύεται να κοιμηθεί, όπως συνέβαινε στον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον τις δύσκολες μέρες του πολέμου στο Βιετνάμ, ο Μπους απέφυγε να απαντήσει ευθέως, αλλά σημείωσε πως του είναι δύσκολο να γνωρίζει ότι «οι αποφάσεις μου έχουν στοιχίσει σε νέους άνδρες και γυναίκες τη ζωή τους».


Σκέφτεται να στείλει επιπλέον 30 χιλιάδες στρατιώτες

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ της αύξησης των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Ιράκ, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους τόνισε πως δεν έχει ακόμα αποφασίσει. Πάντως, η «Ουάσινγκτον Ποστ» σημείωνε χθες ότι ανώτεροι Αμερικανοί αξιωματούχοι τάσσονται εχθρικά στην προοπτική του Λευκού Οίκου για ανάπτυξη στο Ιράκ επιπλέον 15-30 χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών, ενώ και πολλοί είναι οι Δημοκρατικοί αξιωματούχοι που έχουν παρόμοια άποψη.


[ ΓΝΩΜΗ ] Ολέθριος φόβος

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα της έκθεσης Μπέικερ βρίσκεται στο γεγονός ότι από την αρχή του πολέμου στο Ιράκ η αμερικανική κυβέρνηση έχει συχνά απορρίψει πληροφορίες που διαψεύδουν τις πολιτικές που ακολουθεί και ότι αυτή η άρνησή της να αναγνωρίσει την αλήθεια είχε οδυνηρές συνέπειες. Ουσιαστικά αυτό που λέει η έκθεση είναι ότι η αμερικανική κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε σαν να πρόκειται για μία άνευ σημασίας αξία που μπορεί εύκολα να θυσιαστεί στη θέληση της ισχύος.

Το πόρισμα αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη σε παρατηρητές εκτός ΗΠΑ. Ο πόλεμος στο Ιράκ βασίστηκε σε ένα διπλό ψέμα: ότι η Αλ Κάιντα συνδέονταν με την ιρακινή κυβέρνηση και ότι το Ιράκ διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Από την ημέρα της πτώσης της Βαγδάτης, αυτή η χαλαρή προσέγγιση της αλήθειας έχει γίνει αισθητή επανειλημμένως. Καθώς ο κόσμος ανακάλυπτε εικόνες βασανιστηρίων και ιστορίες εκτελέσεων στη φυλακή Αμπού Γράιμπ, μας καθησύχαζαν ότι η δημοκρατία αρχίζει να θεμελιώνεται στο Ιράκ. Ενώ εκατοντάδες κρατούμενοι σαπίζουν επί πέντε χρόνια στο στρατόπεδο του Γκουαντάναμο, στερημένοι από τη δυνατότητα δικαστικής προσφυγής και γίνονται αποδέκτες εξευτελιστικών συμπεριφορών, ακούμε ότι οι ΗΠΑ εργάζονται για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό όμως που πράγματι προκαλεί έκπληξη είναι ότι για περίπου πέντε χρόνια μπόρεσε να μπει μορατόριο στην αλήθεια σε μία μεγάλη δημοκρατία όπως είναι οι ΗΠΑ. Υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας. Παρ΄ όλο τον πλουραλισμό των πολιτικών κομμάτων και την ελευθερία του Τύπου, ο πληθυσμός μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας μπορεί ακόμα να πειστεί ότι το μαύρο είναι άσπρο και το άσπρο μαύρο.

Πώς μπορεί ένας τέτοιος βαθμός ευπιστίας να εξηγηθεί; Πρώτον, η πλειονότητα του πληθυσμού σε οποιαδήποτε χώρα υπακούει τυφλά στους πολιτικούς και τα κύρια μέσα ενημέρωσής τους, ενώ οι γνώμες που προέρχονται από ξένες χώρες γενικώς αντιμετωπίζονται με υποψία. Από τον Σεπτέμβριο του 2002, δηλώσεις που βασίζονταν σε καθαρή σκέψη ακούστηκαν από διαφόρους Αμερικανούς πολιτικούς και μέσα, αλλά τα μηνύματα αυτά δεν μεταδόθηκαν από διαπρεπείς θεσμούς όπως το Δημοκρατικό Κόμμα, κορυφαίους τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες. Η Αμερική βρισκόταν στο ζενίθ ενός πατριωτικού πυρετού και η αλήθεια είχε παραγκωνιστεί. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης αμέλησαν το καθήκον τους απέναντι στην αλήθεια, όχι εξαιτίας των κακών προθέσεών τους, αλλά του φόβου που είχε κατακλύσει την Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Σε απολυταρχικές χώρες, η αλήθεια συστηματικά θυσιάζεται στον αγώνα για τη νίκη. Αλλά σε ένα δημοκρατικό κράτος η αναζήτηση της αλήθειας πρέπει να είναι ιερή: το διακύβευμα είναι τα ίδια τα θεμέλια του (δημοκρατικού) καθεστώτος.

Ο Τzvetan Τodorov είναι φιλόσοφος και ιστορικός ιδεών
Αλ Κάιντα: Με εμάς οι τελικές διαπραγματεύσεις

ΣΕ ΝΕΟ βιντεοσκοπημένο μήνυμά της, που προβλήθηκε στο Αλ Τζαζίρα, η Αλ Κάιντα υπαινίσσεται ότι αυτή είναι ο τελικός «συνομιλητής» των ΗΠΑ για το Ιράκ, ενώ επικρίνει τη Χαμάς που εισήλθε στην πολιτική διαδικασία. Στο νέο μήνυμα, ο Αϊμάν Αλ Ζαουάχρι, θεωρούμενος ως νούμερο δύο στην ιεραρχία της Αλ Κάιντα, τάσσεται κατά των πρόωρων εκλογών στα Παλαιστινιακά Εδάφη και υπέρ του ιερού πολέμου, κατακεραυνώνει τον «πρόεδρο των ΗΠΑ» Μαχμούντ Αμπάς, ενώ παράλληλα επικρίνει και τη Χαμάς δίχως να την κατονομάζει ευθέως. Ο Αϊμάν Αλ Ζαουάχρι απευθύνεται επίσης «από κοινού στους Ρεπουμπλικανούς και τους Δημοκρατικούς», προειδοποιώντας τους πως για να πετύχουν οι ΗΠΑ την αποχώρησή τους από το Ιράκ θα διανύσουν «ένα επίπονο ταξίδι αποτυχημένων διαπραγματεύσεων» έως ότου αναγκαστούν να στραφούν στη διαπραγμάτευση «με τις αληθινές δυνάμεις».