Ονειροπόλος, ανθρωπιστής, ταξιδευτής

Την απώλεια ενός αγωνιστή της δημοσιογραφίας θρηνούν «ΤΑ ΝΕΑ». Στα 49 του χρόνια έχασε τη σύντομη αλλά σκληρή μάχη με τον καρκίνο ο Γιάννης Ε. Διακογιάννης, κοινοβουλευτικός συντάκτης της εφημερίδας.
Ένας δημοσιογράφος με πολύπλευρη δραστηριότητα, τόσο στον τομέα της ενημέρωσηςδιετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής και επισκέφθηκε δεκάδες χώρες του κόσμουόσο και στον τομέα της προάσπισης των δικαιωμάτων των φτωχών του πλανήτη. Σε όλη του τη διαδρομή περιφρούρησε την αυτονομία του ως κόρην οφθαλμού και παρέδιδε καθημερινά μαθήματα ήθους και εντιμότητας.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 3 το μεσημέρι στο Β΄ Νεκροταφείο (Ριζούπολη).


Κηδεύεται σήμερα στις 3 το μεσημέρι ο συνάδελφός μας στα «ΝΕΑ» Γιάννης Ε. Διακογιάννης


Πολίτης του κόσμου

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ταξιδευτής στη δημοσιογραφία ο Γιάννης Διακογιάννης περιπλανήθηκε – με εφόδια τη διαρκή ανησυχία του, την αγωνιστικότητα και το πάθος του για έναν κόσμο ανεξάρτητο, ελεύθερο και κοινωνικά δίκαιο- σε σχεδόν 100 χώρες στην Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, τη Βόρειο, Κεντρική και τη Λατινική Αμερική.

Πολίτης του κόσμου και συνάμα ανιδιοτελής πατριώτης, συμπαραστεκόταν έμπρακτα στα όπου γης απελευθερωτικά κινήματα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον αγώνα για μια ελεύθερη Κύπρο, την οποία όνειρό του ήταν να δει χωρίς στρατό κατοχής. Στάθηκε πάντα στο πλευρό των ταπεινών και καταφρονημένων αυτού του κόσμου. Υπέρμαχος των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, έδινε πάντα το «παρών» σε κάθε μορφής πρωτοβουλία για την προστασία των ανθρώπινων αξιών και το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής. Έφθασε μάλιστα μέχρι το βήμα της έδρας του ΟΗΕ όπου, ως εκπρόσωπος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κατήγγειλε την προσπάθεια διάλυσης της επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του διεθνούς Οργανισμού.

Κάλυψε για «ΤΑ ΝΕΑ», με κίνδυνο, συχνά, της ζωής του, τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, στη Μέση Ανατολή, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και βρέθηκε σε ριψοκίνδυνες δημοσιογραφικές αποστολές σε ταραγμένες περιοχές του πλανήτη. Για τις ανταποκρίσεις του και τα καθημερινά του ρεπορτάζ, που μετέφεραν στον έξω κόσμο μια καθαρή και σταθερά προοδευτική ματιά, δέχθηκε πολλές διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και τα βραβεία του Ιδρύματος Μπότση, του Ιδρύματος Ελένη Βλάχου, της ΕΣΗΕΑ και της Πανελλήνιας Ένωσης Ημερησίων Επαρχιακών Εφημερίδων.

Η Πάτρα και η Σύμη
Ο Γιάννης Ε. Διακογιάννης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1957 στην Αθήνα, όπου τελείωσε το Β΄ Γυμνάσιο το 1974. Αγάπησε όμως την Πάτρα όπου σπούδασε- πέτυχε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου- και τη Σύμη, που ήταν ο τόπος καταγωγής του πατέρα του. Από τα φοιτητικά του χρόνια αναδείχθηκε σε δραστήριο στέλεχος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε υπεύθυνος Νεολαίας και Τύπου του κόμματος στην Αχαΐα, ενώ το 1976 εξελέγη γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας.

Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία το 1980, ως φοιτητής, συνεργαζόμενος με την εφημερίδα «Το Βήμα». Από τον Νοέμβριο του 1981 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1987 ήταν υπεύθυνος του γραφείου της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» για τη Δυτική Ελλάδα με έδρα την Πάτρα. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας στην Αθήνα πέρασε διαδοχικά από το ελεύθερο, το κοινο βουλευτικό και το πολιτικό ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ».

Τα βιβλία του
Συνέγραψε τρία βιβλία, τα έσοδα των οποίων διέθετε για πολιτικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Το 1986 εκδόθηκε το έργο του «Στα Σύνορα της Φωτιάς», ένα οδοιπορικό στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής με σημαντικές συνεντεύξεις που πήρε, μεταξύ άλλων, από τον Ντανιέλ Ορτέγκα, την Ορτένσια Αλιέντε, κόρη του δολοφονημένου προέδρου της Χιλής, και τον Ερνέστο Γκεβάρα, πατέρα του θρυλικού επαναστάτη Τσε.

Ακολούθησε το 1987 το «Μετά τον Τσε και τον Αλιέντε», βιβλίο στο οποίο αφηγείται μια ακόμη περιπλάνησή του, αυτήν τη φορά στη Λατινική Αμερική. Το 1992, με δικά του έξοδα, εκδίδει το βιβλίο «Δυο Φεγγάρια στην Αμερική», στο οποίο καταθέτει τις εντυπώσεις του από ένα ταξίδι 35 ημερών.

Χρέος τιμής για τον ίδιο ήταν και η επιμέλεια της έκδοσης του βιβλίου «Οι ανυπότακτοι της Σύμης», που έγραψε ο πατέρας του Ελευθέριος Γ. Διακογιάννης, ένας από τους αφανείς ήρωες του πατριωτικού αγώνα για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Άνθρωπος με βαθιά πολιτιστική καλλιέργεια- εξαίρετος πιανίστας ο ίδιος, μολονότι αυτοδίδακτος- πρωταγωνίστησε στην καθιέρωση δύο κορυφαίων πολιτιστικών θεσμών: στο ξεκίνημα του Φεστιβάλ της Πάτρας το 1986 ενώ υπήρξε εμπνευστής και δημιουργός του Φεστιβάλ της Σύμης.


Στις επάλξεις μέχρι την τελευταία στιγμή

Σημειώσεις του Γιάννη Ε. Διακογιάννη για ομιλία του, την Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου, σε εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ με θέμα «Επικοινωνία εναντίον κοινωνίας», που τελικά διάβασε ο νεαρός ανιψιός του Λεωνίδας, καθώς ο ίδιος έδινε ήδη την τελευταία του μάχη στο νοσοκομείο.

«Σε σύσκεψη μεγάλου καναλιού ο διευθυντής σύνταξης ζήτησε από τους παρισταμένους να μη θιγεί προσωπικά ο Τζορτζ Μπους.

Ίσως το περιστατικό να μην είχε την αξία του, εάν δεν συνοδευόταν με την παρότρυνση του ίδιου διευθυντή να αποχωρήσουν οι ανταποκριτές της ελληνικής εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” και των τηλεοπτικών σταθμών από τη Βαγδάτη την άνοιξη του 2003.

Τότε ήταν που αφόρητες πιέσεις εκδηλώθηκαν προς τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους Έλληνες δημοσιογράφους να αποχωρήσουν από τη φλεγόμενη ιρακινή πρωτεύουσα για λόγους “ασφαλείας” τους.

Αλλά η ιστορία επαναλήφθηκε πολλές φορές. Την άνοιξη του 2001 στο Βελιγράδι έγινε προσπάθεια επηρεασμού των Ελλήνων δημοσιογράφων, ώστε να αποχωρήσουν από τη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα.

Σύμβουλοι τότε της ελληνικής κυβέρνησης, όπως αποκάλυψε και πρόσφατα η τηλεοπτική εκπομπή “Φάκελοι” του Αλέξη Παπαχελά, ήρθαν σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση και εξαγόρασαν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Βελιγραδίου και διείσδυσαν σε μη κυβερνητικές οργανώσεις με στόχο- έτσι είπαν- την επαναφορά της δημοκρατίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Γιοβάνοβιτς στο περιθώριο της συνέντευξης που μου παραχώρησε τον Απρίλη του 1999 μού είπε: “Πρέσβης ε πί τιμή, απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης, διείσδυσε σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, ανέπτυξε οικονομικές σχέσεις με αυτές και προχώρησε στον ε πηρεασμό ορισμένων εξ αυτών με στόχο την ανατροπή του Μιλόσεβιτς”.

Την εποχή του ΄99 υπήρξε ένα όργιο διαβουλεύσεων, διεισδύσεων και εξαγορών, π.χ. γύρω από τα σοβαρότερα κανάλια της Γιουγκοσλαβίας. Συνοδεύθηκε αυτή η εκστρατεία από τον βομβαρδισμό των κεραιών της κρατικής τηλεόρασης της Γιουγκοσλαβίας έως τον τελικό βομβαρδισμό του κρατικού κτιρίου της ραδιοτηλεόρασης του Βελιγραδίου, όπου δολοφονήθηκαν συνάδελφοί μας. Το “αστείο της υπόθεσης” είναι ότι ειδοποιήθηκαν εγκαίρως οι συνεργάτες του CΝΝ και εκκένωσαν εγκαίρως τον όροφο όπου φιλοξενούνταν.

Λίγες μέρες αργότερα ακόμη και η… ενοχλητική κινεζική πρεσβεία δέχθηκε τα πυρά των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδιστικών.

Η ιστορία είναι γνωστή… Μετά τη φυλάκιση του Οτζαλάν το 1999 και την ανατροπή ορισμένων συσχετισμών στη Μέση Ανατολή, φυλακίστηκε ο Μιλόσεβιτς, ο οποίος οδηγήθηκε κι αυτός στην “αυτοκτονία”.

Λίγο αργότερα το φθινόπωρο του 2001 παίχτηκε το μεγάλο παιχνίδι του Αφγανιστάν. Η αποσιώπηση ή η αντίστοιχα μεγάλη προβολή γεγονότων έδωσε και πήρε. Για παράδειγμα, ο δυτικός Τύπος παρουσίασε να φλέγεται η αμερικανική πρεσβεία στην Καμπούλ! Το μόνο που είχε συμβεί ήταν να πάρει φωτιά το γκαράζ. Όταν βρέθηκα στην Καμπούλ στα τέλη του Δεκεμβρίου του 2001 και ρώτησα τον υπεύθυνο Τύπου της πρεσβείας για τον εμπρησμό, εκείνος γέλασε και μου είπε ότι επρόκειτο για απλή πυρκαγιά σε τμήμα της πρεσβείας. Κι όμως, το γεγονός εκείνο κάλυψε δισέλιδο των δυτικών εφημερίδων.

Με τη σύμπραξη της Ελλάδας, επί κυβερνήσεων 1989-2004 επιχειρήθηκε η αλλοίωση των καθεστώτων των Βαλκανίων σε πιο συντηρητική κατεύθυνση. Την περίοδο 2004-2007 η Ελλάδα πλησίασε περισσότερο την αμερικανική πολιτική, παρά την “αντίσταση Μολυβιάτη”. Δηλαδή πλησίασε την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε θέματα αγοράς αεροπλάνων και οπλικών συστημάτων- δεν είναι τυχαία η κόντρα με τα ρωσικά όπλα.

Επίσης ενισχύθηκε η περαιτέρω σύνδεση με την οικογένεια Μητσοτάκη, η οποία παραδοσιακά διατηρεί σχέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα και η σχέση με τμήμα του εκδοτικού κατεστημένου. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον τελευταίο καιρό παρά το ότι η οικογένεια Μητσοτάκη διατηρεί παραδοσιακούς δεσμούς με τις ΗΠΑ, δέχθηκε και αυτή αφόρητες πιέσεις για να ισορροπήσει πιο πολύ στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Γι΄ αυτό και έτυχε δημοσιογραφικών επιθέσεων που τη στρίμωχναν σε αυτή τη μέγγενη.

Τελικώς, η εξωτερική πολιτική της χώρας μέσα σε έναν κυκεώνα αλλαγών στα Βαλκάνια, μεγάλων ανακατατάξεων στις χώρες της Μέσης Ανατολής και στις χώρες του Μαγκρέμπ, φέρεται εγκλωβισμένη. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η Κύπρος δείχνουν καταδικασμένες σε αυτή την πορεία. Όλο και περισσότερο θα στενεύουν τα περιθώρια για εθνικές λύσεις. Και η Ελλάδα όλο και περισσότερο δεν θα ανήκει στους Έλληνες.

Είναι φανερό ότι η κατάσταση στην περιοχή είναι αποπνιχτική. Και επομένως δεν μπορεί κανείς να ελπίζει παρά στον συντονισμένο αγώνα των λαών για ανεξαρτησία και πρόοδο».


Λίγο ακόμη να σηκωθούμε…

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ήταν ένας μαχητής της δημοσιογραφίας. Πίστευε ακράδαντα σε αυτό που λέει ο ποιητής, «ότι πρέπει να σηκωθούμε λίγο ακόμη, λίγο ψηλότερα». Με το ήθος και με τον πολιτισμό του μας φώτισε αυτόν τον δρόμο. Όσοι συνεργαστήκαμε μαζί του θα τον θυμόμαστε για πάντα!


«Υπόδειγμα ήθους, δημοσιογράφου και ανθρώπου»

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ του ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας χθες την ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος, τόνισε:

«Αγαπητοί συνάδελφοι, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με λίγα λόγια για τον Γιάννη Διακογιάννη που χάσαμε χθες. Ο Γιάννης ήταν με όλους μας φίλος, οικείος, προσηνής. Έδινε με συνέπεια τη μάχη της δημοσιογραφίας εδώ στο ελληνικό Κοινοβούλιο αλλά και με αφοσίωση έφτανε μέχρι και τα άκρα της γης για να καταγράψει σημαντικά γεγονότα αλλά και να συνομιλήσει με εξέχουσες προσωπικότητες.

Ήταν για μένα προσωπικός φίλος. Όσοι τον γνώρισαν καλά, πολιτικοί, συνάδελφοί του και φίλοι του, ξέρουν την αφοσίωσή του στους αγώνες, αγώνες για τη δημοκρατία, γνωρίζουν το ακέραιο του χαρακτήρα του, την καθαρή προσωπικότητά του, την ανεκτίμητη ευαισθησία του στον πόνο του συνανθρώπου, ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν ταγμένος πάντα στο πλάι αυτού που θεωρούσε αδικημένο στην κοινωνία.

Θα τον θέλαμε να είναι μαζί μας στις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Θα μας λείψει».

Παπούλιας: Ακέραιος
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, προσερχόμενος σε δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο προς τιμήν των εκπροσώπων των μέσων ενημέρωσης, δήλωσε: «Σ΄ αυτή την ημέρα που θα ήταν μέρα χαράς, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια, μας ήρθε ένας θάνατος.

Ένας θάνατος ενός εξαιρετικού ανθρώπου, ενός ακέραιου δημοσιογράφου, ενός ανθρώπου που θα μας λείψει. Θα μου λείπει και από την Προεδρία, αφού ξέρετε ότι ήταν στην ομάδα των δημοσιογράφων της Προεδρίας. Τον Γιάννη θα τον θυμόμαστε πάντοτε. Ήταν υπόδειγμα ήθους, δημοσιογράφου και ανθρώπου».

Η πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη εξέφρασε βαθιά θλίψη για την πρόωρη απώλεια επιση

Οι συνάδελφοι του Γιάννη στα «ΝΕΑ» αντί στεφάνων θα καταθέσουν χρήματα στη μνήμη του, στους Γιατρούς της Καρδιάς (τηλ. 210-3317.288, 2103317.291,
www. heartdoctors. gr)

μαίνοντας πως ήταν συνεπής υπερασπιστής της ανεξαρτησίας και της ποιότητας της ενημέρωσης, με λόγο εύστοχο και διεισδυτικό, και διακρίθηκε για την εντιμότητα, την ευπρέπεια, την παρρησία και την αμεροληψία του.

Η πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, λίγο πριν αρχίσει η συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2007, ανακοίνωσε στο Σώμα την απώλεια ενός- όπως είπε- ευσυνείδητου, σεμνού, εργατικού και άξιου κοινοβουλευτικού συντάκτη.

Μ΄ ένα ζεστό χειροκρότημα των βουλευτών όλων των κομμάτων η Βουλή είπε το τελευταίο αντίο στον Γιάννη Διακογιάννη.

Ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Ο Γ. Διακογιάννης έχασε την ύστατη μάχη του. Στη ζωή του όμως κέρδισε πολλές και δύσκολες μάχες, υπήρξε ένας άνθρωπος με ανήσυχο πνεύμα και ευαισθησίες, ένας δημοσιογράφος χωρίς εξαρτήσεις, εργάτης της έγκυρης ενημέρωσης, υπερασπιστής του δικαίου και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Οι ανταποκρίσεις από το Ιράκ
Ανακοίνωση εξέδωσε το ΚΚΕ, όπου τονίζει μεταξύ άλλων ότι «τον Γ. Ε. Διακογιάννη τον απασχολούσε η ζωή των απλών ανθρώπων σε κάθε γωνιά της Γης, η αδικία σε βάρος τους, οι άδικοι πόλεμοι. Θα θυμόμαστε τις ανταποκρίσεις του από το Ιράκ, όταν οι ιμπεριαλιστές βομβάρδιζαν καίγοντας χιλιάδες αθώους».

Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Αλαβάνος, δήλωσε: «Θρηνούμε τον σοβαρό, έντιμο, ανεξάρτητο, ήπιο δημοσιογράφο, τον αριστερό, τον φίλο». Σε δηλώσεις του ο Μουσταφά Αγούζ, σύμβουλος Τύπου στη Διπλωματική Αντιπροσωπεία της Παλαιστίνης, σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν θερμός φίλος του παλαιστινιακού λαού».

Τη λύπη τους εκφράζουν επίσης η Ένωση Γαλλόφωνων Δημοσιογράφων (UΡΕ) και οι Δημοσιογράφοι της Εθνικής Αντίστασης (1941-1944), ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Π. Σόμπολος, της ΠΟΕΣΥ Δ. Τσαλαπάτης και της ΕΣΗΕΜΘ Δ. Γουσίδης.