Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου(που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Ααααχ, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, λέει ο σοφός λαός. Λες κι έχει στον νου του να νομοσχέδια και τις διατάξεις που πασάρουν, στη ζούλα, οι αρχόντοι μας. Για να βολέψουν το παιχνιδάκι των προσλήψεων «δικών μας» παιδιών.

Ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες στο εκ-Πολιτισμού, διότι με διάταξη που πέρασε εμβόλιμα στη Βουλή με χρήσιμο νομοσχέδιο, η αρμοδιότητα για την πρόσληψη εποχικών υπαλλήλων σε όλες τις Αρχαιολογικές Εφορείες της Ελλάδας, υπάγεται στην Κεντρική Διεύθυνση, στην Αθήνα.

Μπα. Δεν είναι διόλου
φανερός ο ψηφοθηρικός χαρακτήρας της διάταξης , αφού ο έφορος Αρχαιοτήτων λ.χ. της Κομοτηνής ή της Ρόδου που πρέπει να προσλάβει εποχικούς εργάτες ανασκαφής, καθαριστές ή φύλακες, δεν θα μπορεί να επιλέξει ο ίδιος τους ανθρώπους που του κάνουν , αλλά θα περιμένει να δει τι λαχνός θα του τύχει από την Μπουμπουλίνας.

Εκεί, στα κεντρικά, θα συσσωρεύονται, σύμφωνα με τη νέα διάταξη, οι αιτήσεις και πιέσεις πανταχόθεν, μήπως και «βάλουν κι άλλο δικό μας παιδί σε κάποια υπηρεσία».

Άσε που με την αφαίρεση
αρμοδιοτήτων δένονται τα χέρια των εφόρων Αρχαιοτήτων. Όσο για την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων… και την ενίσχυση της περιφέρειας, ζήτω! Και ξανά: Ζήτω!


De gustibus…

Πώς είναι δυνατόν τη σύγχυση εγκεφάλου κάποιοι να τη θεωρούν τέχνη; Σαν τα ζώα στοιβαγμένοι σε έναν χώρο πρόχειρο και χωρίς εξαερισμό, με προκλητικό εισιτήριο 45 ευρουλάκια, παρακολουθήσαμε τη συναυλία των Οjos de Βrujo. Το πιο προκλητικό αυτής της υπέροχης βραδιάς- όπως τη θεώρησαν κάποιοι, οι οποίοι σχολίασαν με θαυμασμό τη διοργάνωση- ήταν ότι τα ακούσματα, κατά την ταπεινή μας γνώμη, αφορούσαν την προώθηση ναρκωτικών και μόνο. Α ν αυτό είναι τέχνη, εμείς σίγουρα είμαστε UFΟ και ίσως θα έπρεπε να επιστρέψουμε με τη φίλη μου σε κάποιον άλλο πλανήτη. Ένα σύμπλεγμα από τα ενοχλητικά σκρατς του βινυλίου, όργανα και ερμηνευτές σε οργασμό, που θα έπρεπε να έχεις «πάρει» τα ανάλογα για να νιώσεις καλά ακούγοντάς το. Γενικώς η τάση της εποχής είναι να κυκλοφορούν σκουπίδια, τα οποία κάποιοι θέλουν να ονομάζουν τέχνη.

Η θεατρική παράσταση « Ένα όνειρο», που επίσης είχαμε την ατυχία να ρισκάρουμε να δούμε, ήταν και αυτή ακατάλληλη για υγιή μυαλά, ήταν επίσης μια σύγχυση εγκεφάλου. Ειλικρινά, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της παράστασης κοιταχτήκαμε με τη φίλη μου και είχαμε και οι δύο την ίδια απορία στο βλέμμα. «Τι είναι αυτό που βλέπουμε; Καμία συνέχεια, Καμία ουσία, το απόλυτο κενό».

Ανοίγεις την τηλεόραση και κατακλύζεσαι από χαζοσίριαλ, ρισκάρεις να δεις κάτι διαφορετικό και βρίσκεις πάλι τοίχο.

Σε τι κόσμο ζούμε; Έχει χαθεί η επικοινωνία μεταξύ μας. Όλοι κλεισμένοι στο καβούκι τους και κάποιοι «έξυπνοι» προωθούν τα σκουπίδια τους, για να γεμίσουν τις τσέπες τους προβάλλοντας το «και καλά ψαγμένο» θέμα, προσπαθώντας έτσι να κομπλάρουν εμάς, τους μικρούς και ασήμαντους . Έχουμε προβληματιστεί πολύ και δεν σας κρύβω ότι το ψάχνουμε με τη φίλη μου.

Αναρωτιόμαστε μήπως εμείς είμαστε παράξενες ή γεροντοκόρες και όλα αυτά τα «μικρά» που βλέπουμε γύρω μας είμαστε ανίκανες να τα αξιολογήσουμε σωστά.

Ελένη Παούρη <Εδώ κάποτε η Αννούλα και ο Καρβέλας της προσπαθούσαν με κάθε τρόπο (και φωτογραφικό) να μας πείσουν ότι είναι τουλάχιστον χρήστες, αν όχι θύματα του ΑΙDS, για διαφημιστικούς λόγους (κουβέντα να γίνεται, βρε παιδί μου) κι εσείς θα ψέξετε τους Καταλανούς ότι είναι για… χρήση; Μήπως η τέχνη, αγαπητή Ελένη, στοχεύει στο υποκειμενικό, στην προσωπική ανάγνωση και αυτή είναι η μεγάλη ελευθερία της; Μήπως εκείνο που για σας είναι κακό και για… χρήση, για κάποιους άλλους είναι καλό; Ανεξαρτήτως αν διαφωνείτε με το γκρουπ ή το θέαμα, δεν του δίνετε το δικαίωμα να εκφραστεί;


Άλλη χάρη έχει η ζαρντινιέρα

Κυρία Αθηναίου, Μου έκανε αλγεινή εντύπωση ένα γεγονός που έχει σχέση με την ΕΛ.ΑΣ. Στην περίπτωση του άγριου ξυλοδαρμού φοιτητή στη Θεσσαλονίκη χρειάστηκε να περάσουν πέντε ολόκληρες ημέρες για να δεχθούν ότι υπαίτιοι ήταν αστυνομικοί και να τους θέσουν σε διαθεσιμότητα. Στην απόδραση έξι κρατουμένων από το Τ μήμα Μεταγωγών όμως δεν πέρασαν όχι πέντε ημέρες , αλλά ούτε πέντε ώρες- για να μη σας πω πέντε λεπτά- για να συλλάβουν(ναι, παρακαλώ, να συλλάβουν!) και να θέσουν σε διαθεσιμότητα τους αστυνομικούς του Τμήματος. Πώς συμβαίνει αυτό; Σ την οφθαλμοφανή προσβολή του δημοσίου αισθήματος να ολιγωρούν και στην άλλη να σπεύδουν να κολάσουν;

Αθανάσιος Καρμελόπουλος <Ε, στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης τους πήρε λίγο χρόνο, αγαπητέ Αθανάσιε, να διαπιστώσουν ότι οι ζαρντινιέρες είναι και γουρούνες και δολοφόνες, να το χωνέψουν οι έκπληκτοι αρμόδιοι, να το σκεφτούν ξανά και να δράσουν υπό την λαϊκή κατακραυγή. Στη δεύτερη περίπτωση συνειδητοποίησαν στο πιτς φιτίλι ότι δική τους ολιγωρία ήταν τα καγκελάκια του σιδηρόφρακτου(λέμε τώρα…) Μεταγωγών, που ήταν βιδωμένα σε γυψοσανίδες(άκουσον , άκουσον) και είπαν να το κουκουλώσουν άρον άρον με κυρώσεις εις βάρος «οργάνων»(που στο κάτω κάτω δεν ήταν και «δικά τους» παιδιά και τα είχαν για ξουτ…).