[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Μήπως, γενικώς, στραβά αρμενίζουμε;

Κάθε άνθρωπος έχει μία φιλοσοφία ζωής που συνήθως βρίσκει την αναλογία της σε μία ευρύτερη κοινωνικοοικονομική φιλοσοφία. Σε αυτήν τη μετάβαση όμως από το ατομικό στο συλλογικό, ορισμένες φορές μπαίνουν «παράσιτα» που αλλάζουν τελείως την αρχική σου αντιμετώπιση και θέση. Κάπως έτσι την πάτησα εγώ. Ξεκινώντας από την επί χρόνια παγιωμένη αντίθεσή μου προς καθετί νεοφιλελεύθεροπράγμα που περιλαμβάνει τις επιχειρούμενες από τη σημερινή κυβέρνηση, αιφνίδιες ιδιωτικοποιήσεις μονοπωλίων, όπως είναι ο ΟΤΕ, που ελέγχουν την αγορά βασικών αγαθών- βρέθηκα, ύστερα από μία σειρά… προσωπικού χαρακτήρα μετωπικών συγκρούσεων με το Δημόσιο στην ευρύτερη σημασία του, αρκετά πιο διαλλακτική στο ενδεχόμενο τερματισμού του κρατικού ελέγχου σε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα. Πάρτε για παράδειγμα το ΙΚΑ που χρόνια τώρα, όλοι χρυσοπληρώνουμε. Σε ορισμένα υποκαταστήματα, υπάρχουν γιατροί που σχεδόν ποτέ δεν πατάνε, ενώ η συμπεριφορά μεγάλου μέρους του διοικητικού προσωπικού, των γιατρών και νοσοκόμων είναι στην καλύτερη περίπτωση περιφρονητική προς τους ασφαλισμένους, και στη χειρότερη εγκληματική. Ή τον ΟΣΕ, όπου είναι τόσο μνημειωδώς απαράδεκτη η συμπεριφορά των υπαλλήλων, που πηγαινοέρχονται άδειες ουκ ολίγες υπερταχείες, που πριν από λίγα χρόνια ήταν το ακριβό νεοαποκτηθέν καμάρι μας. Ή ακόμα και τον ΟΤΕ, οι τεχνικοί του οποίου θέλουν «βασιλικά έξοδα» να σου εγκαταστήσουν τηλέφωνο ή ΙSDΝ, ή να «καθαρίσουν» την τηλεφωνική σου γραμμή, εάν ανακαλύψεις πως δεν έχεις τηλέφωνο…

Εκεί όμως που αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως οι ιδιωτικοποιήσεις θα ήταν μια κάποια λύση, βλέπω και τη μετάλλαξη επί τα χείρω, που γοργά και σταθερά συντελείται σε σωρεία ιδιωτικών εταιρειών – εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, αλυσίδες ξενοδοχείων και καταστημάτων…- από τη στιγμή που αρχίζουν να λειτουργούν στην Ελλάδα. Σε αυτό συμβάλλει τόσο η ουσιαστική αδιαφορία και αγένεια μεγάλου μέρους του προσωπικού όσο και η ανοχή του απαράδεκτου που εμείς οι πελάτες δείχνουμε. Μήπως τελικά δεν είναι τόσο στραβός ο γιαλός- το Δημόσιο- απλώς εμείς, οι Έλληνες που, γενικώς, στραβά αρμενίζουμε;