Το Πνεύμα του Τόνου

«Ο θείος»!

Ο Γιώργος Λαζάνης είχε εγκαταλείψει το φωτεινό προσκήνιο εδώ και καιρό, νικημένος από τη ζωή. Τ ην Τρίτη το βράδυ αποσύρθηκε διακριτικά κι από το παρασκήνιο, σβήνοντας διά παντός τα φώτα. Η παράσταση τελείωσε! Ο πρωταγωνιστής αναχώρησε για τη σκοτεινή μήτρα της γης, αφήνοντας πίσω του έναν πακτωλό από μνήμες πολυποίκιλες, συγκλονιστικές σε φίλους, συναδέλφους, συνεργάτες, μαθητές… Μια ζωή θέατρο. Απ΄ το πρωί ώς το βράδυ. Το πρωί πρόβες , το μεσημέρι Σχολή, απόγευμα- βράδυ παραστάσεις και μετά η καθιερωμένη έξοδος για φαγητό και συζήτηση με Κουν, Μίμη και λοιπούς. Πότε κοιμόταν, πότε ξεκουραζόταν άγνωστο, έως ανύπαρκτο. Χαλκέντερος, ακούραστος, δημιουργικός, ταλαντούχος, στυλοβάτης της Σχολής και του Θεάτρου, από αποθήκες σκηνικών και κοστουμιών μέχρι καμαρίνια, ηθοποιούς, τεχνικούς… Κυριολεκτικά το δεξί χέρι του Κουν , τα ΄δωσε όλα αφειδώλευτα στον Δάσκαλο ψυχή τε και σώματι, ζωή, ύπαρξη, αφοσίωση. Ο «θείος» όλων μας . Το άκουγε το προσωνύμι, το χαιρόταν μ΄ ένα χαμόγελο που έλεγε πολλά. Βουβή, βαθιά η λύπη στο νεκροταφείο με παρόν σχεδόν όλο το ελληνικό θέατρο, με μόνο δυνατό, παρατεταμένο το τελευταίο, αποχαιρετιστήριο χειροκρότημα.

Η ηχηρή, ακίνητη σιωπή, λεπτά που φάνηκαν αιώνες , πάνω απ΄ τον ανοιχτό τάφο μαρτυρούσε κραυγάζοντας την απορία, την αδέξια μη αποδοχή της αναχώρησης . Μια λαμπρή εποχή επιτυχιών, θριάμβων εδώ και στο εξωτερικό, έκλεισε και συμβολικά με τον θάνατο του Γιώργου Λαζάνη. Σε λίγο, τον Φλεβάρη, κλείνουν είκοσι χρόνια κι απ΄ την απώλεια του Κουν. Ευχή όλων, το αγαπημένο «τέκνο» του, το Θέατρο Τέχνης να συνεχίσει την ένδοξη πορεία του.