Δίκτυο

Επίθεση στο φλαμένκο… …φαντασία σε ροκενρόλ

Ήταν κάτι περισσότερο από απλώς «πειραγμένο» το φλαμένκο των Οjos De Βrujo, στη «ζωντανή» εκδοχή του στο ΙΜΕ το σαββατόβραδο, και βρήκε κοινό. Άρεσε, χειροκροτήθηκε, είχε φλόγα. Όσο οι Καταλάνοι… ξεκούρδιζαν την παράδοση τόσο πιο πολύ ανέβαινε η διάθεση του κόσμου. Άρχισαν με χορό φλαμένκο και συνέχισαν με σκρατς, μπόλικα μπιτ και ραπάρισμα α λα ισπανικά. Όπως περίπου θα ήταν- λέμε τώρα- αν ο Πάκο Ντε Λουθία συναντούσε τον Dr. Dre και οι δυο μαζί τούς Dead Kennedys. Ενδιαφέρον. Αν και είναι αλήθεια πως έπιασα τον εαυτό μου να απολαμβάνει περισσότερο τα σημεία που το φλαμένκο ήταν πιο καθαρό και είδα και αρκετούς από τους χίλιους περίπου φαν να συμφωνούν . Ίσως γιατί οι Οjos- διαφορετικά από τους Gotan Ρroject για παράδειγμα- κάνουν επίθεση στο παραδοσιακό, «πανκοποιώντας τα πάντα στον δρόμο και γράφοντας πιο επιθετικά το (και πολιτικό) μανιφέστο τους. Το κάνουν καλά όμως. Και όταν η παραγωγή είναι σωστή και ο ήχος τζάμι, είναι μετά απλώς θέμα γούστου.

Ή θέμα περιεργείας. Έτσι άφησα τους Καταλάνους στην τέχνη τους για να τσεκάρω(στο Gagarin) τι ακριβώς κάνει ο Ρομπ Γκάρζα τις ελεύθερες ώρες του από τους Τhievery Corporation(το ευρηματικό ντούο από την Ουάσιγκτον), έχοντας αφομοιώσει τα είδη του ροκ. Αν πήρα το μήνυμα σωστά, ο Ρομπ και οι άλλοι, ο ντράμερ Τζέρι Μπούσερ από τους Fugazi, η μικρή χαριτωμένη Γ ιόκο στα πλήκτρα, οι δυνατές κιθάρες και το δαιμονισμένο μπάσο(Κάντι και Βίας) δεν παίρνουν τη «δεύτερη» δουλειά στ΄ αστεία. Σ τη διασκευή του «Sorry» των θρυλικών Αυστραλών ροκενρολάδων Εasybeats δεν άφησαν κανέναν να αμφιβάλει. Και για την ιστορία, χάσαμε όσοι δεν είδαμε τον Κιντ Κόνγκο Πάουερς. Ήταν, λέει, ο αθεόφοβος απίθανος. Αυτοί οι ντεσπεράντος, τελικά, είναι το ροκενρόλ.


Οδυσσέας στην Τουρκία

Μια από τις καλύτερες ορχήστρες της Τουρκίας, η Ηacettepe University Symphony Οrchestra, με διευθυντή τον Έρολ Ερντίντς, συνόδευσε την Ελένη Καραΐνδρου στην πρώτη της εμφάνιση στην Τουρκία. Δύο συναυλίες , στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, που διοργανώθηκαν με την χορηγία του δημάρχου της περιοχής Σισλί και τη στήριξη του ελληνικού προξενείου. Όσο όμως κι αν μας φαίνεται περίεργο για το πώς περνούν οι μουσικές μας τα σύνορα, γεγονός είναι ότι τα περνούν , έστω και χωρίς διαβατήριο(ίσως και γιατί η πειρατεία εκεί είναι μέρος της «φυσιολογικής» λειτουργίας της αγοράς). Με άλλα λόγια, οι μουσικές της Ελένης Καραΐνδρου από τις ταινίες «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Τοπίο στην ομίχλη», «Μελισσοκόμος» κ.ά. ήταν ήδη γνωστές στο κοινό, κι ας μην ανήκουν στο έντεχνο/λαϊκό τραγούδι που το αγκαλιάζουν στη γείτονα χώρα. Μέσα σε λίγους μήνες είναι η δεύτερη Ελληνίδα συνθέτρια(το καλοκαίρι ήταν η Ευανθία Ρ εμπούτσικα) που κάνει άνοιγμα στο τουρκικό κοινό. Και γίνεται θέμα στα τουρκικά ΜΜΕ. Πέρα όμως από την … κρυφοσωβινιστική ικανοποίησή μας(πολιτική μπορεί να μην εξάγουμε, αλλά από μουσική…), για τους ίδιους τους μουσικούς η επαφή με την από εκεί πλευρά μόνο καλά μπορεί να φέρει.